علت ابتلا به افسردگی؟

علل افسردگی چیست ؟

افسردگی چیست ؟ ( قسمت دوم )

علت های افسردگی

مكانیسم های دقیق ابتلا به افسردگی هنوز كشف نشده اند. با وجود این چند عامل زیست شیمیایی و روانی اجتماعی شناخته شده اند كه باعث افسردگی می شوند. ساختار زیست شیمیایی و ژنتیكی بعضی از مردان و زنان چنان است كه در محیط های دارای عوامل محیطی و اجتماعی یكسان ، آسیب پذیری بیشتر نسبت به افسردگی نشان می دهند.

علت های روان شناختی افسردگی گوناگون اند. استرس آغازگر افسردگی است. استرس های موجد افسردگی، رویدادهای بزرگ ناخواسته زندگی اند؛ مثل مرگ یك عزیز، نه رویدادهای جزیی مثل ترافیك شلوغ سرشب در شهر كه همواره با آن روبرو هستیم.

استرس های زندگی را بر اساس شدت تاثیر درجه بندی كرده اند. مقیاس 37 درجه ایHolmes , Rahe مرگ همسر را 100، طلاق را  75 ،  بیماری شخصی را 53 ، ازدواج را 50 ، آبستنی را 39 ، تغییر مسئولیت كار را 29 ، موفقیت چشمگیر را 28 ، تغییر اوضاع زندگی را 25 ، مشكل  داشتن با كارفرما را 23 ، تغییر فعالیت اجتماعی را 18 ارزیابی كرده است.

چنان كه در این مقیاس دیده می شود استرس های خوشایند هم می توانند از عوامل افسردگی باشند. ازدواج و آشتی بعد از جدایی، تنها عوامل استرس زا نیستند بلكه كسب موفقیت چشمگیر، با آن كه بسیار خوشایند است، استرس زا است.

روان شناسان بر این باورند كه در نبود حمایت اجتماعی یا دوستان، گرایش به افسردگی تشدید می شود؛ به سخن دیگر وجود دوستان متعدد ، فرد را از ابتلای به افسردگی حفظ می كند.

بعضی از پژوهشگران بر این باورند كه نشانگاهی به نام " اختلال افسرده ساز شخصیت" وجود دارد  كه افراد مبتلا به آن همواره نسبت به خود و دیگران بدبین اند؛ جهان به نظر آنها بی رحم و بی پشتیبان است و خود بی ارزش اند و آینده نومید كننده است. به خاطر داشتن این دید منفی به زندگی، مستعد ابتلای به افسردگی اند.

علت های افسردگی سالخوردگان بسیارند. تعدادی از بیماری های وابسته به سالخوردگی و دارو و درمان آنها، مثل داروهای ضد فشار خون یا تسكین درد مفاصل، آغازگر افسردگی اند یا باعث تغییرخلق و خوی می شوند.

بسیاری از استرس های بزرگ كه به افسردگی می انجامند غالباً در سالخوردگی رخ می دهند: مانند بیماری های مزمن و ناتوانی های جسمی، گرفتاری های مالی، تغییر شیوه زندگی و بی هدفی در زندگی. گاهی مردانی كه در سراسر عمرخود فعالیت بسیار داشته اند در نتیجه ی ناتوانی در تطبیق خود با زندگی بازنشستگی دچار افسردگی می شوند. نكته جالب درباره افسردگی این است كه دختران به دلایل بسیار كه با مقام زنان و وضع اجتماعی آنها در جامعه ما ارتباط دارد، نسبت به افسردگی آسیب پذیرترند. بعضی از بررسی ها نشان داده اند ، در حالی كه پسران از تغییر اوضاع بدنی خود در سن بلوغ خرسند می شوند، دختران غالباً از تغییرات جدیدی كه در بدن آنها رخ می دهد دچار ناآرامی می گردند. بر سر این كه دختران كمرو و خجالتی مستعد ابتلای به افسردگی اند، اختلاف نظر وجود دارد. ولی اگر والدین آنها از نظر بالینی افسرده باشند، اگر به عواطف آنها توجهی نشود و اگر به درستی تربیت نشوند، احتمال ابتلای آنها به افسردگی زیاد می شود.

درمان افسردگی

براساس گزارش " انجمن روان پزشكان آمریكا" 85 در صد مبتلایان به افسردگی كبیر تا حد زیادی درمان می شوند. از این گذشته تشخیص به موقع بیماری سبب كاهش ، مدت و شدت بیماری می شود و با درمان مناسب می توان از بازگشت بیماری پیشگیری كرد یا از شدت آن كاست.

دو نوع درمان متداول برای افسردگی وجود دارد: روان درمانی و دارو درمانی، یعنی استفاده از داروهای ضد افسردگی. مسئله این است كه غالباً افسردگی، غلط تشخیص داده می شود و بیماران عموماً به چهار تا پنج پزشك یا روان پزشك مراجعه می كنند تا یكی از آنها به درستی بیماری را تشخیص دهد و درمان كند. در بعضی موارد تشخیص درست داده می شود ولی داروهای آرامبخش و خواب آور دو برابر میزان نیاز و یا كمتر از مقدار مناسب تجویز می گردد. از این گذشته بسیاری از بیماران گمان می كنند دچار ضعف شده اند و به پزشك مراجعه نمی كنند. در حالات شدید فاقد انرژی و امید به آینده اند.

طول درمان به نوع آن و شدت افسردگی وابسته است. در آزمایش های بالینی 50 تا 60 درصد بیماران ظرف چهار تا شش هفته و گاهی دو تا چهار هفته به درمان پاسخ می دهند، درمان كامل بین چهار تا شش ماه انجام می گیرد.

روان درمانی به عكس دارو درمانی ظرف شش تا هشت هفته بهبود نشان می دهد. ولی برای بهبود كامل تا دوازده هفته طول می كشد. اگر روان درمانی در این مدت سود بخش نبود، دارو درمانی باید آغاز گردد.

متخصصان، بستری كردن بیماران را در چهار حالت زیر توصیه می كنند:

1- وقتی بیمار قصد خودكشی دارد؛

2- وقتی بیمار چنان دلمرده است كه نمی تواند غذا بخورد؛

3- وقتی بیمار نشانه هایی از روان پریشی دارد؛

4- وقتی كه بیمار به بیماری خطرناك دیگری مثل دیابت مبتلا باشد.

دارو درمانی افسردگی :

داروهای ضد افسردگی موادی هستند  كه از افسردگی جلوگیری می كنند یا آن را تسكین می دهند. این داروها مغز افراد افسردهرا به تولید" مواد شیمیایی عصبی" كه فاقد است ، وادار می سازد.

وقتی كسی احساس می كند كه افسردگی پایان پذیرفته نباید مصرف دارو را قطع كند ، بلكه باید با نظارت پزشك تدریجاً به این كار اقدام نماید. از آنجا كه سالخوردگان عموماً داروهای بیماری های دیگر را مصرف می كنند ، پزشك و بیمار باید در مورد ناسازگاری داروها با هم هوشیار باشند.

روان درمانی افسردگی:

روان درمانی افسردگی انواع گوناگون دارد ( متجاوز از 200 نوع ) كه اساس همه آنها " گفت و گو با بیمار" است.

روش های روان درمانی در  دو گروه جای می گیرند:

1) جهت دهنده به بینش بیمار درباره ی ریشه های بیماری یا افزایش آگاهی او از انگیزش ناخودآگاه خود؛

2) "رفتار درمانی شناختی" كه عمدتاً در تغییر رفتار بیمار و فرآیندهای اندیشه او متمركز است؛ حال آنكه رفتار درمانی تلاش می كند راه های تغییر رفتار را به بیمار بیاموزد تا بر افسردگی غلبه كند.

تلاش روان درمانی، رفع تعارض های روانی بیماران و اصلاح رفتارهای نادرست و شیوه های تفكری است كه به افسردگی انجامیده است. درمان جهت دهنده بینش بیمار به او امكان می دهد بفهمد كه چرا افسرده شده است. حال آنكه رفتار درمانی تلاش می كند راه های تغییر رفتار را به بیمار بیاموزد تا بر افسردگی غلبه كند.

دیگر انواع درمان افسردگی:

چند نوع درمان دیگر غیر از دارو درمانی و روان درمانی افسردگی وجود دارند: درمان با ایجاد تشنج به وسیله الكتریسیته، نور درمانی و درمان های جانشین، درمان با ایجاد تشنج به وسیله الكتریسیته برای بیمارانی تجویز می شود كه به اختلالات شدید خلق و خوی مبتلا هستند.

نور درمانی ، به وسیله نور فلوئورسان با شدت 1000 واحد ( لوكس ) انجام می گردد. درمان های جانشین مثل ورزش منظم، در بیمار اعتماد به نفس ایجاد می كند. از این گذشته سبب افزایش تراز اندورفین در بدن می شود.

اندورفین به بخش هایی از مغز اثر می كند كه دست اندركار ادراك درد و هیجان اند. میزان این ماده در افراد افسرده كمتر از معمول است.

آخرین نظرات کاربران

میخچه

میخچه

میخچه ها از مشکلات رایجی هستند که در نقاط مختلف پا و به ویژه در انگشتان پا ایجاد می شوند وعلت به وجودآمدن آن ها،ضخیم شدن لایه های پوست به دلیل وجود فشارها وسایشهای متوالی است.می توان گفت که میخچه ها و همچنین پینه ها راههای طبیعی هستند که بدن برای محافظت از خود استفاده می کند
بافت شناسی( پاتولوژی) پینه و میخچه مشابه است در هر دو مورد پوست در پاسخ به فشارهای زیاد ضخیم می شود و معمولا پینه به ضخیم شدن های گسترده اطلاق می شود (بیشتر بر روی مفاصل انگستان پا ایجاد می شود )
از علائم این بیماری می توان به پوست غیر طبیعی، سخت شدن پوست در منطقه ی فشار، پو ست پوست شدن و خشکی پوست در آن منطقه و درد در مواردی که تحت درمان قرار نگیرد، اشاره کرد
اگر چه میخچه ها وپینه ها شرایط خطر ناکی را برای سلامت فرد ایجاد نمی کنند اما آنهایی که درمان نشوند می توانند دردناک باشند .با ادامه پیدا کردن فشار در منطقه و کلفت شدن پوست کم کم بدن آن منطقه را بیگانه طلقی می کندو زخم هایی در آنجا ایجاد می شود در نتیجه احتمال بروز عفونت در منطقه زیاد می شود
سخت ترین میخچه هاآنهایی هستند که بر روی قسمت خارجی انگشت کوچک پا ایجاد می شود و خوشخیم ترین آنها بین انگشتان پا ایجاد می شوند
درمان
در مان های دارویی تنها علائم بیماری را از بین می برند و در واقع هیچ اقدامی در جهت ازبین بردن علت ایجاد کننده ی میخچه انجام نمی دهند. داروهای شیمیایی مثل اسید ها که به منظور درمان استفاده می شوند، میخچه ها و هر آنچه بر روی آن باشد را از بین می برند و این عمل برای افراد سالم با ریسک همراه است و برای افرادی که دیابت دارند ویا گردش خون ضعیف دارند بسیار خطر ناک است .یکی از روش های سنتی که افراد استفاده می کنند بریدن میخچه است این عمل اگر به وسیله ی خود فرد و یا یک فرد نا وارد و بدون رعایت نکات بهداشتی انجام شود بسیار خطرناک است و احتمال ایجاد عفونت درآن منطقه بسیار زیاد خواهد بود .
اقداماتی که می توانیم به منظور بهبود انجام دهیم:
• دنباله روی کردن از هشدارهایی که مراکز بهداشتی در مورد میخچه می دهند
• استفاده کردن از کفش مناسب و در کل حذف کردن فشارها وسایش ها از منطقه ی مورد نظر
• رعایت بهداشت پا و استفاده از مواد کمک کننده به سلامت پوست
• اگر در ناحیه ی میخچه زخم یا عفونت ایجاد شد باید حتما به پزشک مراجعه شود و بافت صدمه دیده با جراحی خارج گردد . در مان با آنتی بیوتیک در این موارد لازم است

دلایل سفید شدن مو

چرا موهایمان سفید می شوند؟

شاید این سؤال همواره مطرح باشد که چرا موهایمان سفید می شوند؟ رنگ مو و مطالب مربوط به آن موضوع جالب و پیچیده ای است و جدا از آن که عامل زیبایی است، محافظ و نگهبان ِ سر درمقابل اشعه ماوراء بنفش هم هست. در پایین ترین لایه پوست و درمحل پایه و تکیه تار مو، سلول هایی به نام ملانوسیت قراردارند که دائما ترکیبی به نام ملانین را تولید می کنند، که همین ملانین عامل رنگ داشتن تار موی رشد کرده است.

 سفید شدن مو، هیچ ربطی به نوع ملانین موجود در بدن ما یا به عبارتی تیره و روشن بودن موهایمان ندارد.

سلول های رنگدانه ای مو برای ساخت ملانین به آنزیم های خاصی نیاز دارند و براساس تفاوت آنزیم های شرکت کننده، نوع خاصی از ملانین را تولید می کنند، از طیف قهوه ای تا سیاه و از طیف زرد تا قرمز. اما واقعیت این است که سفید شدن مو، هیچ ربطی به نوع ملانین موجود در بدن ما یا به عبارتی تیره یا روشن بودن موهایمان ندارد. این اتفاق برای همه می افتد. سفید شدن مو در مردان در حدود 30سالگی و در زنان در 35 سالگی رخ می دهد. ملانوسیت ها هر10 سال، 10 تا 20 درصد از ظرفیت تولید رنگ خود را از دست می دهند. اگرچه چگونگی از دست دادن این رنگدانه ها دقیقا مشخص نیست، اما می دانیم در نخستین مراحل خاکستری شدن مو، ملانوسیت ها هنوز به صورت غیرفعال وجود دارند. وقتی ملانوسیت کاملاً فاقد رنگدانه شود، مو سفید و اگر تعداد ملانین یک تار مو کمتر از حالت عادی شود آن مو خاکستری و نقره ای می شود.

غذاهای مو سیاه کن

تجربیات نشان می دهد کمبود فلزاتی همچون« منگنز»، « روی »، « تیتانیوم»، «  آهن » و«مس» ازعوامل اصلی در سفید شدن و شکنندگی موها به حساب می آیند. طبق نظرمتخصصان تغذیه، افرادی که دچار سفیدی مو هستند باید میوه هایی همچون سیب ، گلابی  ، هلو  و همه میوه هایی که سرشار ازفلزات گوناگون خصوصا فلز منگنز هستند و نیز مصرف سبزیجاتی همچون سیر ، پیاز ، موسیر و تره که دارای منگنز هستند را دربرنامه غذایی خود بگنجانند.

مصرف مواد غذایی حاوی مس و منگنز در جلوگیری از سفیدی مو بسیار م?ثر است.

یافته های موجود نشان می دهد در میان داروهای گیاهی، جوشانده سبوس  گندم، مصرف سنبل الطیب، خوردن روزانه یک قاشق مربا خوری از مخلوط پودر سبوس برنج و شکر یا نبات ساییده شده و قراردادن نان جو در دستور رژیم غذایی نیز در حفظ رنگ مو و کاهش موهای سفید موثر است.

«مس» نیز ازجمله عناصری است که می تواند بر پوست و مو تاثیر بگذارد و حتی از سفید شدن مو هم جلوگیری کند. خوراکی هایی همچون نخود فرنگی، قارچ  ، آجیل  ، لوبیا، عدس  ، گوجه فرنگی  ، موز  ، آلو ، سویا  و سیب زمینی  از جمله غذاهایی هستند که مقدار قابل توجهی مس را در خود جای داده اند.

فقط پیری مو را سفید نمی کند

باید گفت که سفید شدن موها یکی از آشکارترین نشانه های بالا رفتن سن است، اما همیشه سفید شدن مو به علت بالا رفتن روزهای زندگی نیست و عواملی همچون کمبود  ویتامین B12 ، بیماری تیروئید  ، نوعی بیماری سیستم ایمنی، سیگار کشیدن  (سرعت سفید شدن مو درسیگاری ها، چهار برابر افراد غیر سیگاری است)، کم خونی ، رژیم های سخت و طولانی مدت، عوامل ارثی، بیماری ها و افزایش گلبول های سفید خون نیز باعث سفیدی زود هنگام و بیش ازحد موها می شود.

در تعریف، سفیدشدن موی انسان سفید پوست زودتر از بیست سالگی و سفید شدن موی افراد سیاه پوست زودتراز سی سالگی را، سفید شدن زودرس مو می گویند. البته نسبت به عوامل تغذیه ای و ژنتیکی، حدود سنی ذکر شده تغییرمی کند. ازطرفی در برخی افراد موها بسیار زود شروع به سفید شدن می کند که باید گفت شروع این اتفاق بستگی به ژنی دارد که از والدین خود به ارث می بریم. برخی افراد تصورمی کنند یک فشارعصبی شدید یا هول و هراس ناگهانی باعث می شود موها یک شبه سفید شود، اما دیدگاه های علمی با این ادعا سازگار نیستند.

دانستنی های باریک تر از مو

 کندن موی سفید باعث سفید شدن موهای سیاه نمی شود، بلکه فقط همان یک تار موی سفید مجدداً رشد می کند و بقیه موها شرایط خاص خود را دارند.

1- موی بدن و صورت هم مثل موی سر خاکستری می شود، اما معمولاً این اتفاق بعد از تغییر رنگ موی سر به وجود می آید.

2- اولین موی سفید روی سر در شقیقه ها ظاهر می شود و بعد از آن نوبت به تاج سر و بقیه نقاط پشتی سر می رسد.

3- برخلاف اعتقاد خیلی ها، کندن موی سفید باعث سفید شدن موهای سیاه نمی شود، بلکه فقط همان یک تار موی سفید مجدداً رشد می کند و بقیه موها شرایط خاص خود را دارند.

4- ساختار کلی مو با تغییر رنگ آن تفاوت نمی کند، البته موی سفید به علت چربی کمتر، کمی خشک تر به نظر می رسد.

5- زنانی که پیش از 35 سالگی موهای سفید بسیار زیادی دارند ، تراکم استخوانی کمتری نسبت به افرادی که موهایشان با سرعت معمول سفید می شود، دارند.

6- هیچ رابطه ای بین طاسی سر  و سفید شدن آن نیست و تضمینی وجود ندارد که چون بسیاری از موهای شما ریخته است، موهای باقیمانده سفید نشود یا بالعکس. مهم تر ازهمه این که دانشمندان به دنبال یافتن روشی هستند تا قدرت و توان تولید ملانین را مجدداً به ملانوسیت ها باز گردانند و موها به رنگ اولیه خود دیده شوند.

نکته: برخی از موهای سفید، به ویژه موهای زبر و کلفت و خاکستری رنگ که در اطراف شقیقه ها می رویند، در برابر رنگ مو مقاوم هستند یا در مقایسه با سایر موهای سفید به سرعت رنگ خود را از دست می دهند.

دکتر هانیه زایر رضایی

بیماریهای مو

گروه نويسندگان وبلاگ اطلاع رساني پزشکي ترکمن مديکال در آخرين يادداشت خود به بررسي مسائل مربوط به مو و بيماري هاي آن پرداخته اند.افرادي که ريزش مو، نازک شدن مو يا تعداد زياد مو به شانه يا برس خود مي بينند، بايد با يک متخصص پوست مشورت کنند.بسياري افراد با ريزش مو، با وجود تشخيص صحيح قابل درمان و کمک هستند.متخصص پوست با ارزيابي ريزش موي فرد و تشخيص علت آن تعيين مي کند که اين شکل به خودي خود قابل حل است يا درمان دارويي لازم است.
رويش موي طبيعي
 حدود90 % موها يکباره رشدمي کنند و فازر شد آنها بين 2-6 سال طول مي کشد. 10%موها درفاز استراحت هستند که 2-3 ماه طول مي کشد و در پايان مرحله استراحت، مو مي ريزد. وقتي مويي مي ريزد، موي جديد ازهمان فوليکول جايگزين مي شود و چرخه رشد مجددا شروع مي شود. موي سر حدود 5% اينچ در ماه رشد مي کند ولي با افزايش سن رويش مو کندتر مي شود. بيشتر موهايي که مي ريزد ناشي از اتمام چرخه رشد آنهاست ريزش مو 50-100 مو در روز مورد توقع است و نشانه خطر نيست.
علل ريزش مو
ريزش مو علل مختلفي دارد.در بعضي از اشکال آن مو بطور خود به خودي مجددا رشد مي کند.ساير انواع ريزش مو مي تواند بطور موفقيت آميزي توسط متخصص پوست درمان شود.تعداد محدودي از انواع آن تاکنون درماني نداشته و تحقيقات براي پي بردن به درمان در آينده ادامه دارد.
مصرف نا صحيح مواد شيميايي
بيشترين مردان و زنان مواد شيميايي روي موهاي خود امتحان مي کنند از جمله رنگ کردن مو، بي رنگ کننده ها، صاف کننده ها و فرهاي دائمي.اين مواد در صورت استفاده درست بندرت باعث آسيب موها مي شوند.اگرچه در صورتي که زياد استفاده شوند، موها را ضعيف و شکننده مي کنند.در صورتي که موها در استفاده از مواد شيميايي شکننده شوند، بهتر است تا رويش مجدد موها استفاده از آنها قطع شود.
 طاسي يا نازک شدن ارثي مو
همچنين با نام آلوپسي آندروژنيک معروف است، که شايع ترين علت ريزش مو است و از خانواده پدري و يا مادري به ارث مي رسد.زنان با اين شکل دچار نازک شدن موها مي شوند ولي بطور کامل طاس نمي شوند.ريزش مو ارثي مي تواند در دهه اول، دوم يا سوم زندگي اتفاق افتد.با وجود که بهبودي ندارد درمان هاي دارويي در دسترس که به بيشترافراد کمک مي کند.شامل:مينوکستيديل، محولي که روزي 2 باربرروي سر ماليده مي شود و هم زن و هم مرد مي تواند ازآن استفاده کند. فيناترايد، يک داروي خوراکي است که فقط در مردان استفاده مي شود وتوليد هورمون مردانه فعال از فوليکول مو را بلوک مي کند.
 آلوپسي آره آتا يا طاسي منطقه اي
علت اين نوع ريزش مو، نامعلوم است ولي به نظر مي رسد که يک واکنش اتوايميون دخيل باشد (بدن،عليه موهاي خودش آنتي بادي مي سازد) که ممکن است بچه ها يا بالغين را در هر سني درگير کند.افراد درگير غالبا از نظر جسمي سالم هستند.اين نوع ريزش مو غالبا باعث ايجاد تکه هاي گرد و صاف در حدود سايز سکه يا بزرگ تر بدون مو مي شوند.اگر چه نادرست است ولي ممکن است باعث ريزش کل موهاي سر و بدن شود.در بيشترين موارد موها مجددا رشد مي کند.اگر چه با درمان افراد مي توانند رويش موي سريع تري داشته باشند.
درمان ها شامل:
تزريق کورتن در پوست سر جائيکه ريزش مواتفاق افتاده است.
 داروهاي موضعي
 نوع خاصي از نور درماني
 داروهاي خوراکي
تلوژن افلوويوم
بيماري، استرس و ساير فاکتورها مي تواند باعث شود بسياري موها وارد فاز استراحت (تلوژن) شود و اين عامل باعث افزايش شديد در موهاي ريخته شده (افلوويوم) مي شود، که غالبا بدون طاسي منطقه اي است.در بيشترموارد، تلوژن افلوويوم غالبا طي چند ماه خود بخود بهبود مي يابد.علل تلوژن افلوويوم عبارتند از:
 تب بالا، عفونت شديد، آنفولانزاي شديد
 جراحي هاي بزرگ / بيماري فرمن
 بيماري تيروئيد
 کمبود پروئتين در رژيم غذايي
 کمبود آهن سرم
 داروها
 قرص هاي پيشگيري از بارداري
 درمان سرطانها
قارچ سر (تينه آکاپيتيس)
به دليل عفونت قارچي ايجاد مي شود.قارچ سر، با پا چهايي بر روي پوست سرمشخص مي شود که منتشر مي شود و باعث شکنندکي مو، قرمزي تورم و حتي ترشح از پوست سر مي شود.اين بيماري عفوني غالبا در بچه ها ديده مي شود و درمان خوراکي آن را بهبود مي بخشد.
تريکوتيلومانيا (کندن مو)
بچه ها و گاهي اوقات بالغين موهاي ابرو، سرو مژه خود را مي کشند تا کنده شود.غالبا اين موضوع يک عادت بد است که اثرات مضر اين رفتار در صورتي که براي بيمار توضيح داده شود برطرف مي شود.گاهي اين رفتار به دليل واکنش ناخواسته به استرس بوده و نيازمند مشاوره روان پزشکي است.
آلوپسي سيکاتريس(اسکار)
اين اختلال نادر باعث ايجاد ريزش موي منطقه اي شده و با خارش و درد همراه است.التهاب در اطراف فوليکول مو باعث آسيب اسکار و ريزش موي دائمي در ناحيه درگير مي شود.علت آن نامشخص است.درمان بيشتر برتوقف انتشار التهاب متمرکز مي شود.
جراحي بازسازي مو
متخصص پوست اين عمل را براي اصلاح ريزش مو و ايجاد خط موي طبيعي انجام مي دهد.بيماران با طاسي مشخص موهاي نازک و آن هايي که ريزش موي آن ها ناشي از آسيب به پوست سر يا سوختگي باشد کانديداهاي خوبي براي جراحي جايگزيني مو مي باشند.نوع جراحي جايگزيني مو بستگي به شدت و نوع ريزش مو دارند.براي دستيابي به بهترين نتيجه پزشک ممکن است يک يا چند جراحي زير را انتخاب کند:
پيوند مو
جراحي پيوند مو بدين معناست که موي سالم ناحيه دهنده بطور نرمال در ناحيه طاس(گيرنده) رشد مي کند.
پيوند مو شامل:
- برداشت نوارباريکي از پوست پشت و اطراف سر که به نام ناحيه "دهنده" معروف است و شامل موهايي است که در طول زندگي رشد مي کند.
- آماده سازي ناحيه دهنده بطوري که نوار باريکي ايجاد شود و به وسيله ساير موها پوشيده شود.
- تقسيم بندي نوار جداشده و پيوند به ناحيه طاس
مقدار پوشش بستگي به ميزان طاسي فرد و نوع عمل انجام شده دارد.در طي ماه اول، بيشترموهاي پيوند شده مي ريزد.حدود 3 ماه بعد موها شروع به رشد مي کند و به ميزان نرمال مي رسد.پس از 6 ماه موهاي پيوند شده شکل طبيعي خود را به دست مي آورند.
 کوتاه کردن پوست سر
کم کردن پوست سر براي افراد طاسي که طاسي آن ها شديد باشد، مفيد است.در اين عمل ناحيه طاس بابرداشت چندين اينچ، کوتاه مي شود و سپس دوناحيه کوتاه شده به هم مي رسد و بخيه زده مي شود.کوتاه کردن پوست سر مي تواند به تنهايي يا همراه با عمل پيوند مو انجام شود.
Extenber Scalp Expanber Tissue
اين وسيله براي مدت 3-4هفته زير پوست سر قرار مي گيرد تا ناحيه مو را بکشد و ممکن است براي افزايش اثر بخشي عمل کوتاه کردن پوست سر موثر باشد.اين وسيله مثل يک باند کشي عمل مي کند و اجازه مي دهد که حداکثر کاهش در ناحيه طاس ايجاد شود.
نکات قابل توجه براي بيماران:
 درمان طي بي حس موضعي در مطب پزشک و يا يک واحد جراحي انجام مي شود. از فعاليت هاي شديد ورزشي بايد پرهيز کرد ولي فعا ليت هاي عادي مشکلي ندارد.عوارض جانبي خفيف شامل:تورم در اطراف چشم پس از 2-3 روز (که با گذاشتن پانسمان يخ فشاري و خوابيدن در وضعيت نيمه نشسته کمتر مي شود) و گاهي بي حس ناحيه دهنده و گيرنده که معمولا طي 3 ماه برطرف شود. جلسات متعدد و با فواصل متفاوت نياز است و پروسه کامل ممکن است ماه ها تا سال ها براي کامل شدن طول بکشد.البته با روش "نيلفروش متد" که يک متد تکميلي o.u.f است.در اغلب موارد مي توان طي يک جلسه 70 تا %80 پوشش ايجاد کرد. براي تمام اعمال جراحي غالبا ريسک وجود دارد.اگر چه عوارض درمان جراحي براي ريزش مو نادر و اغلب خفيف هستند.
com.persiandlog.Turkmenmebical

دیسک کمر

متن کل خبر : شرح بیماری
پارگی‌ و بیرون‌زدگی‌ دیسک‌ بین‌ مهره‌ای‌ در اثر از هم‌ گسیختگی‌ ناگهانی‌ یا تدریجی‌ رباطها و بافتهای‌ حمایتی‌ اطراف‌ دیسک‌ بین‌ مهره‌ای‌ (بالشتک‌هایی‌ که‌ مهره‌های‌ستون فقرات را از هم‌ جدا می‌کنند) ایجاد می‌شود. دیسک‌های‌ بین‌مهره‌های‌ گردن‌ یا کمر بیشتر از سایر جاهای‌ ستون‌ فقرات‌ دچار این‌ مشکل‌ می‌شوند. جابجایی جسم صفحه‌ای بین مهره‌ای ممکن است به صورت پرولاپس، فتق، پارگی یا بیرون‌زدگی دیسک بروز کند. این واژه‌های متغیر بیانگر از دست دادن تمامیت دیسک بین دو مهره است. صدمات ستون فقرات، مهره‌های ناحیه سینه‌ای که کمترین آسیب پذیری را دارد، به نظر می‌رسد که بر اثر نیروهای حاصل از جاذبه صفحات مهره‌های کمری در قیاس با صفحات گردنی دچار پارگی می‌شوند.

علل بیماری
ضعیف‌ شدن‌ و پارگی‌ بافت‌ دیسک‌، باعث‌ وارد آمدن‌ فشار به‌ رشته‌های‌ عصبی‌ عبوری‌ از درون‌ کانال‌ ستون‌ فقرات‌ می‌شود. این‌ از هم‌ گسیختگی‌ بافت‌ دیسکی‌ در اثر آسیب‌ ناگهانی‌ یا استرس‌ مزمن‌ مثلاً به‌ علت‌ بلندکردن‌ مدام‌ اشیای‌ سنگین‌ یا چاقی، به‌ وجود می‌آید. فتق صفحه مهره‌ای ناشی از خم شدن از کمر بدون جمع کردن زانوها و اجرای حرکات چرخشی می‌باشد، چون فشار زیادی را بر صفحه بین مهره‌ای وارد می‌آورد. فشار مکرر به شکل فزاینده‌ای مقاومت صفحه را تضعیف نموده و موجب بیرون‌زدگی و فتق آن می‌شود. عوامل خطرآفرین شامل کار شدید جسمی، ورزش سخت یا توان فرسا، عضلات ضعیف شکمی و پشت، وزنه‌برداری‌، عدم‌ آمادگی‌ جسمانی‌ و پیچش‌ ناگهانی‌ و شدید بدن‌ یا پرش‌ از ارتفاع‌ زیاد است. برای پیشگیری‌، اشیاء را با روش‌ درست‌ بلند کنید و برای‌ حفظ‌ توان‌ و قدرت‌ عضلانی‌ مناسب‌، مرتباً ورزش‌ کنید.

علایم بالینی
علائم پارگی صفحه بین مهره‌ای کمری
علائم بیرون‌ زدن‌ دیسک‌ بین‌ مهره‌ای‌ در قسمت‌ تحتانی‌ کمر و یا پارگی صفحه بین مهره‌ای کمری شامل موارد زیر است:

درد نواحی تحتانی‌تر پشت (کمر) که به خلف رانها و قسمت‌ پشت‌ باسن‌، ران‌، ساق‌ پا، یا پا انتشار دارد. (درد سیاتیک) و معمولا در اثر حرکت شدیدتر می‌شود.
گرفتگی عضلات
تشدید درد بر اثر کشیدگی و فشار (حرکت‌، سرفه‌، عطسه‌، بلندکردن‌ اشیاء، یا زور زدن‌ و دفع مدفوع ، دولا شدن و بالا آوردن مستقیم پا).
از بین رفتن رفلکس‌های عمیق تاندون.
حساسیت شدید در ناحیه توزیع ریشه‌های عصب تحت تاثیر.
از دست‌ دادن‌ اختیار ادرار و مدفوع ، فلج و تحلیل‌ رفتن‌ و ضعف‌ عضلات‌ از عوارض‌ احتمالی‌ بیماری هست.
علایم پارگی صفحه بین مهره‌ای گردن
در صورت‌ بیرون‌ زدن‌ دیسک‌ بین‌ مهره‌ای‌ در گردن ‌علائم زیر بروز می‌کند:

درد در گردن‌، شانه‌، یا در مسیر بازو به‌ سمت‌ دست که این درد با حرکت‌ بدتر می‌شود.
ضعف‌، بی‌حسی‌، یا تحلیل‌ رفتن‌ عضلات‌ دست‌ (اندام‌ فوقانی‌)
سفتی گردن: حرکت گردن یا پشت برای مصدوم بسیار دشوار است و یا اصلا قادر به این کار نیست.
تشخیص
اقداماتی‌ که‌ برای‌ تأیید تشخیص‌ انجام‌ می‌شوند ممکن‌ است‌ شامل‌ موارد زیر باشند:

عکسبرداری‌ از گردن‌ یا قسمت‌ پایینی‌ ستون‌ مهره‌ای‌ به‌ کمک‌ اشعه‌ ایکس‌، از جمله‌ انجام‌ میلوگرام‌ (تزریق‌ ماده‌ رنگی‌ در مایع‌ اطراف‌ ستون‌ مهره‌ای‌ که‌ به‌ هنگام‌ عکسبرداری‌ با اشعه‌ ایکس‌ به‌ راحتی‌ دیده‌ می‌شود)
دیسکوگرافی‌ (تزریق‌ ماده‌ رنگی‌ درون‌ دیسک‌)
سی‌تی‌اسکن
ام آر آی MRI
درمان
#استراحت در بستر به‌ هنگام‌ مرحله‌ حاد بیماری،‌ حداقل‌ 2 هفته‌ در رختخواب‌ استراحت‌ کنید. فعالیتهای‌ طبیعی‌ خود را با رو به‌ بهبود گذاشتن‌ علایم‌ مجدداً آغاز کنید. استراحت‌ طولانی ‌مدت‌ در رختخواب‌ به‌ هیچ‌ عنوان‌ توصیه‌ نمی‌شود. در بسیاری‌ از موارد، خود به‌ خود بهبود می‌یابد. از دراز کشیدن به صورت دمر و خوابیدن با بالشهای بزرگ و ضخیم همیشه باید اجتناب نمود. مصدوم را در یک سطح صاف و محکم در راحت ترین وضعیت ممکن بخوابانید.


در 72 ساعت‌ اول‌ و گاهی‌ نیز در ادامه‌، کیسه‌ یخ‌ روی‌ ناحیه‌ دردناک‌ قرار دهید (در صورت‌ مؤثر بودن‌). یخ موضعی برای کاهش درد و گرفتگی استفاده می‌شود).
وارد آوردن‌ کشش‌ در منزل‌ یا در بیمارستان‌ (گاهی‌ توصیه‌ می‌شود). استفاده از کشش متناسب (5 الی 8 پوند ووزنه) جهت تسکین درد در فتق صفحات بین مهره‌ای گردن.
بازتوانی‌ برای‌ تقویت‌ عضلات.‌ اجرای نرمشهای انبساطی پیشرونده عضلانی و سایر روشهای کاهش تنش نیز سودمند است.
روان درمانی یا مشاوره‌ برای‌ فراگیری‌ روش‌های‌ مقابله‌ با درد مداوم‌ و کلافگی‌
#حرارت درمانی عمقی ماورای صوتی و بکارگیری حرارت موضعی مرطوب. به‌ جای‌ این‌ کار می‌توانید از لامپ‌ گرمایی‌، دوش‌ یا حمام‌ آب‌ داغ‌، کمپرس‌ آب‌ داغ‌، یا صفحات‌ گرم‌کننده‌ برای‌ تخفیف‌ درد استفاده‌ کنید.


استفاده از جورابهای ضد واریس و خمش و واشدگی متناسب پا به منظور پیشگیری از ترومبوفلبیت حائز اهمیت می‌باشد.

شناختي در مورد ویتامین D و جلوگيري از راشیتیسم

شناختي در مورد ویتامین D و جلوگيري از راشیتیسم

مطمئنا با نام ویتامین D آشنایی دارید و از بیماری راشیتیسم یا نرمی استخوان نیز مطالبی شنیده اید و یا شاید تاکنون کودکان یا افراد بزرگسالی را دیده اید که پاهای هلالی شکل دارند ، دلیل آن چیست؟ آیا هلالی شدن پای افراد به سمت خارج یا داخل یک مسئله ژنتیکی است یا یک کمبود تغذیه ای ؟ با توضیحاتی که در مورد ویتامینD داده خواهد شد این مساله روشن می شود.
ویتامینD را کالسفیرول گویند که از ویتامینهای محلول در چربی است و از راههای مختلفی به بدن می رسد. اصلی ترین راه تأمین ویتامینD برخورد نور ماوراء بنفش آفتاب و تغییرات پیش سازهای زیر پوستی است. این ویتامین از راه مواد غذایی حیوانی نیز تامین می شود ، در گیاهان نیز پیش سازهای تولید کننده ویتامینD موجود است .

پس می بینیم که این ویتامین مهم از راههای زیادی تامین می شود، قرار گرفتن در آفتاب مستقیم حتی به مدت 10 دقیقه در روز، نیاز بدن ما را تامین می کند . این مساله برای کودکان و سالمندان که در منزل نگهداری می شوند و افراد شب کار بسیار اهمیت دارد .

جذب این ویتامین بوسیله چربی ها صورت می گیرد و در خون توسط عامل حمل کننده ویتامینD منتقل می شود ، از اینرو کسانیکه مبتلا به بیماریهای هضمی و جذبی چربی هستند باید به میزان دریافت ویتامین D و عوارض کمبود آن توجه بیشتری بنمایند.

عملکرد ویتامینD چیست؟
1. نقش اصلی ویتامینD ، حفظ تعادل کلسیم و فسفر است .
2. این ویتامین در تمایز سلولی تاثیر دارد.

رشد استخوانی ، استحکام استخوانها و دندانها ، سلامت استخوان در دوران کهنسالی و عدم ابتلا به استئوپروز یا پوکی استخوان همه به دلیل تاثیر ویتامینD در حفظ تعادل کلسیم و فسفر است. ویتامینD ازیک سو موجب افزایش جذب کلسیم و فسفر از روده ها ، کاهش دفع از کلیه ها و کنترل متابولیسم در استخوان می شود و از سوی دیگراین ویتامین در رشد سلولهای استخوانی نیز مؤثر است . تاثیرآن در رشد سلولها ، به دلیل عمل آن در ترجمه ژنهای هسته سلول می باشد .

مطالبی که بیان شد میزان اهمیت و نحوه عملکرد ویتامینD را بیان می دارد. در مورد نياز شديد کودکان به مکمل هاي ويتامين D مطالب زير را مطالعه نماييد .
شيرخواران ، کودکان و نوجوانان بايد از مکمل هاي ويتامين D بصورت قطره يا قرص براي سلامتي استخوانها مصرف کنند .
بويژه شيرخواراني که از شيرمادر استفاده مي کنند بدليل کم بودن ميزان ويتامين D در شير مادر دچار اختلال رشد مي شوند .
علائمي وجود دارد که نشان مي دهد خيلي از کودکان قبل از بروز علائم راشيتيسم دچار کمبود طولاني مدت ويتامين D ميباشند .

راشيتيسم بيماري نرمي استخوان مي باشد که بعلت کمبود دريافت ويتامين D ايجاد مي شود . استخوانهاي ضعيف شده در بچه هاي کوچک منجر به پاهاي پرانتزي ، نرمي جمجمه و به تأخير افتادن سينه خيز رفتن کودک مي شود . متخصصين بر اين عقيده مي باشند که در سال هاي اخير تعداد کودکان مبتلا به راشيتيسم افزايش يافته است .

نور خورشيد منبع عمده ويتامين D مي باشد ، زيرا پوست مي تواند اين ويتامين را توليد کند . اگر چه تماس زياد با نورخورشيد براي کودکان کم سن خطرناک مي باشد .
بنابراين به والدين شيرخواران زير 6 ماه توصيه مي شود از قرار دادن کودکان در معرض نور مستقيم خورشيد خودداري کنند زيرا احتمال سرطان پوست به ميزان زيادي افزايش مي يابد .
بيشتر بچه هائي که از شير خشک استفاده مي کنند ميزان کافي ويتامين D بدست مي آورند زيرا در اين شيرها ميزان کافي ويتامين D اضافه شده است .
اگر چه پزشکان جهت تقويت ايمني نوزاد ، مادران را تشويق به شيردادن مي کنند . اما اين نگراني وجود دارد که در طي روند رشد  کودک دچار کمبود ويتامين D شود .
علائم ضعيف شدن استخوانها خفيف و مخفي مي باشد . بنابراين ممکن است قبل از اينکه مشکلات تکاملي کودک پديدار شود اين صدمات ايجاد شده باشد .
مولتي ويتامين به شکل قطره براي شيرخواران بدون نسخه در دسترس همگان وجود دارد . در چند ماه اول زندگي حداقل 200 واحد بين المللي ويتامين D در روز تکامل مناسب کودک را تسريع مي کند .
اين ميزان دارو بايد در تمام طول دوران کودکي و نوجواني ادامه پيدا کند . در حقيقت در تمام طول زندگي بايد روزانه ۲۰۰ واحد ويتامين D مصرف شود و بعد از ۶۵ سالگي ممکن است نياز به ميزان کمتري از ويتامين وجود داشته باشد .
راشيتيسم در حقيقت مشکل اطفالي است که فقط با شيرمادر تغذيه شده اند . بخصوص اگر رنگ پوست آنها تيره باشد .

اما وضعيت مادران شيردهي که قبل از زايمان ويتامين استفاه مي کنند چگونه خواهد بود . آيا اين ويتامين هاي مصرف شده وارد شير آنها مي شود ؟
بنظر مي رسد پاسخ اين سئوال مثبت باشد . ميزان ويتامين در شيرمادران کاملاً متفاوت است .
با توجه به ميزان کم ويتامين D در شيرمادر ، مصرف خوراکي روزانه 200 واحد براي شيرخوار خطرناک نخواهد بود .

 

آلزایمر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

پرش به: ناوبری, جستجو

بیماری آلزایمر: علائم این بیماری با از دست دادن قدرت حفظ اطلاعات بخصوص حافظه موقت در دوران پیری آغاز شده و به تدریج با از دست دادن قدرت تشخیص زمان، افسردگی ، از دست دادن قدرت تکلم، گوشه گیری و سرانجام مرگ در اثر ناراحتی‌های تنفسی به پایان می‌رسد. مرگ پس از ۵ تا ۱۰ سال از بروز علائم اتفاق می‌افتد، اما بیماری حدود ۲۰ سال قبل از ظهور علائم آغاز شده‌است. این بیماری با از دست رفتن سیناپس‌های نورون‌ها در برخی مناطق مغز ، نکروزه شدن سلول‌های مغز در مناطق مختلف سیستم عصبی، ایجاد ساختارهای پروتئینی کروی شکلی بنام پلاک‌های پیری (SP) در خارج نورون‌ های برخی مناطق مغز و ساختارهای پروتئینی رشت‌های بنام NFT در جسم سلولی نورون‌ها، مشخص می‌شود.

مقايسه تصوير ام‌آر‌آی مغز عادی و مغز مبتلا به بیماری الزایمر.

[ویرایش] پروتئنهای آمیلوئیدی

در بیماری آلزایمر ساختارهای پروتئینی کروی شکلی در خارج نورون‌های برخی مناطق مغز و ساختارهای پروتئینی رشته‌ای در جسم سلولی نورون‌ها، تشکیل می‌شود. این ساختارهای پروتئینی که به آنها اجسام آمیلوئیدی گفته می‌شود، در اثر برخی تغیرات در پروتئوم سلول‌های عصبی وبهم خوردن تعادل و تغییر در میزان و یا ساختار پروتئین‌های پرسینیلین، آپولیپوپروتئینE، سینوکلئین، و پپتید آمیلوئیدبتا، ایجاد می‌شود. یکی از مهم‌ترین پروتئین‌هایی که در ایجاد آلزایمر نقش دارد، پروتئین پیش ساز آمیلوئید (APP ) نام دارد، این پروتئین در سلول‌های دستگاه عصبی بیان می‌شود و در اتصال سلول‌ها بهم، تماس سلول‌ها و اتصال به ماتریکس خارج سلولی و اسکلت سلولی نقش دارد. پروتئین APP به‌وسیله سه نوع آنزیم پروتئولیتیک پردازش می‌شود. آنزیم‌های آلفا، بتا و گاما- سکرتاز، به ترتیب پروتئین APP را در اسیدهای آمینه ۶۷۸، ۶۷۱ و ۷۱۱برش می‌دهند. با اثر آنزیم‌های گاما و بتا سکرتازبلا بر پروتئین APP، به ترتیب، پپتیدهایی بنام آمیلوئیدبتا۴۰ (دارای ۴۰ اسید آمینه)وآمیلوئیدبتا۴۲ (دارای ۴۲ اسیدآمینه)ایجاد می‌شوند. در حالت عادی مقدار این قطعات در سلول‌ها کم است و به سرعت تجزیه می‌شود اما اگر در پروتئوم سلول‌های عصبی این تعادل برهم بخورد و مقدار این قطعات افزایش یابد، ساختارهای پروتئینی کروی و درنتیجه آلزایمر ایجاد می‌شود. در بیماران مبتلا به سندروم داون ( تریزومی ۲۱) میزان بیان پروتئین APP افزایش می‌یابد و علائمی شبیه آلزایمر مشاهده می‌شود که می‌تواند به علت افزایش مقدار پپتید آمیلوئید بتا۴۲ باشد زیرا ژن پروتئین APP بر روی کروموزوم ۲۱ قرار دارد.

بیماری کم خونی

ممکن است نشانه هایی مثل خستگی ، ضعف عمومی و ... برای شما هم بسیار عادی به نظر برسد و تصور كنید كه نشانه ها تنها به خاطر خستگی شبه گذشته و یا بی خوابی  بروز كرده است. اما گاهی این كمبود انر‍ژی ها و عوارض ناشی از آن می تواند مشكلات عدیده ای را به همراه داشته باشد و شما را دچار مشكل كند.

كاهش شدید اکسیژن

با هر نفسی که می کشیم، اکسیژن از داخل ریه های ما جذب شده و به داخل خون انتقال داده می شود. سلول های قرمز خونی نوعی پروتئین موسوم به هموگلوبین دارند که اکسیژن خون را جذب کرده با خود حمل می کنند، به همین خاطر اکسیژن و هموگلوبین به آسانی می توانند به قسمت های مختلف بدن منتقل شوند. زمانی که اکسیژن به تمامی بافت ها و اندام های مختلف بدن رسید، خون آن را دوباره به ریه باز می گرداند تا دوباره این روند از نو آغاز شود.

اگر در بدن یک فرد میزان سلول های قرمز خون یا هموگلوبین کم باشد، این به آن معناست که بدن شخص با کمبود اکسیژن مواجه شده است. کاهش میزان اکسیژن در بدن می تواند نشانه ای برای ابتلا به بیماری کم خونی محسوب شود.

به گفته محققان، برخی غذاها نسبت به دیگر موارد مشابه غنی تر هستند و اگر افراد این غذاها را مصرف کنند می توانند به میزان قابل ملاحظه ای احتمال بروز کم خونی را در خود کاهش دهند.

ممکن است برخی مواقع بیماری کم خونی بدون هیچ علامت و نشانه ای در افراد بروز کند. در برخی مواقع ممکن است این نشانه ها به صورت ساده و معمولی بروز کند که مهمترین آنها شامل احساس خستگی و ضعف، بی حالی، و احساس سنگینی کردن، و سرگیجه  می شود. زمانی که بیماری کم خونی شدیدتر می شود، اختلال در تنفس، ضربان های شدید قلب، سردرد ، زخم های دهانی و ... شکننده شدن ناخن ها می تواند به عنوان نشانه های اصلی به حساب آید. افرادی که این نشانه ها را در خود دیده اند باید هرچه سریع تر به پزشکان متخصص مراجعه کنند تا از سلامتی خود مطمئن شوند.

این غذاها شامل موارد زیر می شوند:

آهن: گوشت قرمز، سبزیجات  تازه، تخم مرغ ، برگه زردآلو، ماهی ساردین، اسفناج، صبحانه غنی و کامل، حبوبات ، نان های سبوس دار .

ویتامین B12 : گوشت قرمز، گوشت ماکیان، ماهی ، تخم مرغ، شیر ، پنیر، صبحانه غنی و کامل.

اسید فولیک: گندم، انواع گل کلم، آجیل ، عصاره مخمر و ...

ممکن است برخی مواقع بیماری کم خونی بدون هیچ علامت و نشانه ای در افراد بروز کند. در برخی مواقع ممکن است این نشانه ها به صورت ساده و معمولی بروز کند که مهمترین آنها شامل احساس خستگی و ضعف، بی حالی، و احساس سنگینی کردن، و سرگیجه  می شود. زمانی که بیماری کم خونی شدیدتر می شود، اختلال در تنفس، ضربان های شدید قلب، سردرد ، زخم های دهانی و ... شکننده شدن ناخن ها می تواند به عنوان نشانه های اصلی به حساب آید. افرادی که این نشانه ها را در خود دیده اند باید هرچه سریع تر به پزشکان متخصص مراجعه کنند تا از سلامتی خود مطمئن شوند.

کم خونی چه کسانی را بیشتر تهدید می کند؟

بیماری کم خونی ممکن است در طول دوران زندگی سراغ هر شخصی بیاید. در عین حال زنانی که در دوران بارداری  به سر می برند یا تازه بچه دار شده اند، زنان و مردان بالای 75 سال، کودکان در حال رشد و نوجوانان بیش از بقیه در خطر ابتلا به این عارضه قرار می گیرند. در بیشتر مواقع این اختلال به دنبال عدم مصرف کافی  آهن ، ویتامین B12  و اسید فولیک ایجاد می شود. زنان باردار باید همواره نگران ابتلا به بیماری کم خونی باشند و موادی نظیر سبزیجات تازه یا گوشت باید به صورت مرتب در برنامه غذایی آنها گنجانده شود تا به این بیماری مبتلا نشوند.

اثرات کم خونی

یکی از اثرات رایج کم خونی، از دست دادن خون به مقدار زیاد است که طی آن سلول های قرمز خون و هموگلوبین از بین می رود. این امر ممکن است به صورت اتفاقی رخ دهد. مثلاً زمانی که بیماری زخم معده بروز می کند ممکن است به میزان زیادی سلول های قرمز خون در فرد از بین بروند. در عین حال این عارضه ممکن است خیلی آهسته و کم کم بروز کند، مثلا زمانی که عادت ماهانه  در یک زن شدت می یابد و طی آن خون زیادی از فرد می رود ممکن است در طول زمان موجب بروز بیماری کم خونی شود.مهمترین اثراتی که بیماری کم خونی می تواند در پی داشته باشد شامل موارد زیر می شود:

- کاهش آهن در بدن: مصرف غذاهای نامناسب و غیر مقوی، خونریزی های شدید

- بیماری های مزمن: ورم مفاصل، بیماری های کلیوی

- از دست دادن ناگهانی خون به میزان زیاد: زخم ها و جراحات، زخم معده

- نارسایی های مغز استخوان: سرطان خون، کم خونی های مزمن

- کاهش مصرف ویتامین B12 و اسید فولیک

- ابتلا به برخی بیماری های ارثی

اگرچه این بیماری در مواقع سخت می تواند بسیار حاد شود باید توجه که به واسطه پیشرفت های قابل ملاحظه علم پزشکی این بیماری می تواند به آسانی درمان شود.

سید میثم لطفی

لینک ها

گواتر

گواتر

تعريف : گواتر بزرگي غده تيروئيد است که با التهاب يا سرطان تيروئيد همراه نيست .

 

* علل و عوامل خطر

چندين نوع گواتر وجود دارد

گواتر ساده وقتي بوجود مي آيد که غده تيروئيد قادر به تأمين هورمون هاي تيروئيدي به مقداري که بدن به آنها نيازمند است نمي باشد . در اين موقع غده تيروئيد با بزرگ شدن سعي در جبران کمبود هورموني مي کند که گواتر ساده بوجود مي آيد .

گواترهاي ساده در دو گروه تقسيم مي شوند . گواتر ساده اندميک و گواتر ساده تک گير .

گواتر ساده اندميک در مناطقي که دچار کمبود يا فقر يد هستند بوجود مي آيد . در اين مناطق بسياري از مردم دچار کمبود هورمون تيروئيد ناشي از کمبود يد هستند که با جايگزيني يد در رژيم غذايي مثلاٌ اضافه کردن نمک يددار به نان قابل پيشگيري و درمان است .

در موارد تک گيري بيماري گواتر ساده علت بخوبي مشخص نيست .

بعضي داروها مثل ليتيوم يا آمينوگلوتتيمايد نيز مي تواند باعث گواتر ساده تک گير شوند . عوامل ارثي نيز ممکن است در ايجاد بيماري دخيل باشد .

عوامل خطرساز براي ابتلا به گواتر عبارتند ازجنس زن ، سن بالاي 40 سال ، کمبود يد در رژيم غذايي ، زندگي در مناطق اندميک کمبود يد و سابقه فاميلي ابتلاء گواتر .

 

* پيشگيري :

مصرف نمک هاي يددار در پيشگيري از گواتر اندميک ( گواتر ناشي از کمبود يد ) بسيار موثر است .

 

* علائم و نشانه ها :

• بزرگي تيروئيد که مي تواند به  صورت يک توده داخل غده بوده يا به صورت بزرگي غده تيروئيد در جلوي گردن باشد .

• مشکلات تنفسي عبارتند از سرفه ، تنگي نفس ، خرخر ناشي از فشرده شدن ناي توسط غده تيروئِيد بزرگ .

• مشکلات بلع ناشي از فشرده شدن مري توسط غده تيروئيد بزرگ شده

 

* تشخيص :

• اندازه گيري سطح هورمونهاي تيروئيدي براي بررسي وضعيت عملکرد تيروئيد و کم کاري يا پرکاري احتمالي آن .

• انجام اسکن تيروئيد معمولا براي گواتر ساده لازم نيست .

• انجام سونوگرافي از غده تيروئيد و در صورت وجود توده در تيروئيد انجام FNA براي رد احتمال بدخيمي .

• سونوگرافي هنگامي انجام مي شود که در معاينه توده به دست بخورد .  توده يک ضايعه کيستيک نباشد براي رد احتمال  بدخيمي سلولي در توده نياز به FNA است .

* درمان :

جايگزيني يد در رژيم غذايي و يا در موارد شديدتر جايگزيني هورمون تيروئيد معمولا سبب ايجاد سير برگشتي در گواتر ساده ناشي از کمبود يد خواهد شد .

تالاسمی

تالاسمی از بیماری‌های ژنتیکی است که در اثر آن در خون مریض تعداد زیادی از گلوبولهای قرمز شکل اصلی خود را از دست می‌‌دهند و قادر به حمل اکسیژن نیستند.
هموگلوبین جزء انتقال دهنده اکسیژن در سلولهای قرمز خونی می‌‌باشد.. هموگلوبین شامل دو پروتئین مختلف به نام آلفا و بتا می‌‌باشد.

اگر بدن توانایی تولید کافی از هر نوع پروتئین را نداشته باشد، سلولهای خونی بطور کامل شکل نگرفته توانایی انتقال اکسیژن کافی را ندارند و نتیجه یک نوع کم خونی است که در طفولیت آغاز شده و تا پایان عمر به طول می‌‌انجامد.

هر چند تالاسمی یک اختلال منفرد نیست اما یک گروه اختلالات از طرق مشابه بدن انسان را درگیر می‌‌نمایند، درک تفاوت بین گونه‌های مختلف تالاسمی مهم است.

تالاسمی آلفا

افرادی که در آنها هموگلوبین به میزان کافی پروتئین آلفا نمی‌کند به تالاسمی آلفا مبتلا می‌‌گردند. تالاسمی آلفا به طور شایع در افریقا، خاورمیانه، هند، آسیای جنوبی، جنوب چین و نواحی مدیترانه یافت می‌‌شود.
4 گونه تالاسمی آلفا وجود دارد که با توجه به آثار آنها بر بدن از خفیف تا شدید تقسیم بندی می‌‌شود.

·         مرحله حامل خاموش:

در این مرحله عموماً فرد سالم است زیرا کمبود بسیار کم پروتئین آلفا بر عملکرد هموگلوبین تأثیر نمی‌گذارد. به علت تشخیص مشکل، این مرحله حامل خاموش نامیده می‌‌شود. هنگامی که فرد به ظاهر طبیعی صاحب یک فرزند با هموگلوبین H یا صفت تالاسمی آلفا می‌‌گردد، مرحله حامل خاموش تشخیص داده می‌‌شود.

• Hemoglobin Constant Spring هموگلوبین کنستانت اسپرینگ:

یک فرم غیر معمول از مرحله حامل خاموش که به واسطه جهش در هموگلوبین آلفا رخ می‌‌دهد.علت نامگذاری بدین صورت، کشف این موضوع در منطقه‌ای در جامائیکا به نام Constant Spring کنستانت اسپرینگ می‌‌باشد. همانند مرحله خاموش فرد هیچ گونه مشکلی را تجربه نمی‌کند.

• صفت تالاسمی آلفا یا تالاسمی آلفا خفیف:

در این مرحله کمبود پروتئین آلفا بیشتر است. بیماران در این مرحله سلول‌های قرمز خونی کمتر و کوچک‌تری دارند، اگر چه بسیار از بیماران علائمی از بیماری را تجربه نمی‌نمایند.پزشکان اغلب تالاسمی آلفا خفیف را با کم خونی فقر آهن اشتباه نموده و برای بیماران آهن تجویز می‌‌نمایند. آهن هبچ تأثیری بر درمان کم خونی تالاسمی آلفا ندارد.

• بیماری هموگلوبین H :

در این مرحله، کمبود پروتئین آلفا به حدی است که منجر به کم خونی شدید و بروز مشکلاتی نظیر طحال بزرگ، تغییرات استخوانی و خستگی می‌‌گردد. نامگذاری به علت هموگلوبین H غیر طبیعی است که سلول‌های قرمز خون را تخریب می‌‌نماید.

• Hemoglobin H- Constant Spring هموگلوبین H- کنستانت اسپرینگ:

این حالت بسیار شدیدتر از بیماری هموگلوبینH می‌‌باشد. بیماران دراین مرحله، از کم خونی شدید، بزرگی طحال و عفونت‌های ویروسی رنج می‌‌برند.

 

• Hemozygous H- Constant Spring (هموزیگوس H- کنستانت اسپرینگ):

این حالت یک نوع از Hemoglobin H- Constant Spring است. هنگامی که دو فرد حامل Constant Spring ژن‌ها را به فرزند منتقل سازند این نوع بیماری بروز می‌‌نماید. این حالت عموماً خفیف تر از Hemoglobin H- Constant Spring و تقریباً مشابه بیماری هموگلوبین H می‌‌باشد.

• هیدروپس جنینی یا تالاسمی آلفای ماژورتالاسمی آلفای بزرگ:

در این حالت در بررسی DNA فرد، ژن‌های آلفا وجود ندارند. این اختلال باعث می‌‌شود گلوبین گامای تولیدی در جنین یک هموگلوبین غیر طبیعی بارت(Barts) ایجاد نماید. بسیاری از این بیماران قبل یا در فاصله کوتاهی بعد از تولد می‌‌میرند. در موارد بسیار نادری که بیماری قبل از تولد تشخیص داده می‌‌شود، تزریق خون داخل رحمی منجر به تولد کودکی با هیدروپس جنینی می‌‌گردد. این نوزاد در سراسر زندگی خود به تزریق خون و مراقبت‌های پزشکی نیازمندند.

 

تالاسمی بتا

در افرادی که هموگلوبین پروتئین بتا کافی تولید نمی‌کند ایجاد می‌‌گردد. این بیماری در مردم نواحی مدیترانه نظیر یونان و ایتالیا، ایران، شبه جزیره عرب، افریقا، جنوب آسیا و جنوب چین یافت می‌‌شود.

سه گونه تالاسمی بتا وجود دارد که با توجه به آثار آنها بدن از خفیف تا شدید تقسیم بندی می‌‌شوند.

·                     تالاسمی مینور یا صفت تالاسمی:

در این حالت کمبود پروتئین به حدی نیست که باعث اختلال در عملکرد هموگلوبین گردد. یک فرد با این بیماری حامل صفت ژنتیکی تالاسمی می‌‌باشد. این فرد به جز یک کم خونی خفیف در برخی موارد، مشکل دیگری را تجربه نخواهد کرد. همانند تالاسمی آلفای خفیف، پزشکان اغلب سلولهای قرمز خونی فرد مبتلا به تالاسمی بتا مینور را به عنوان علامتی از کم خونی فقر آهن با تجویز نادرست مکمل آهن درمان می‌‌نمایند.

·                     تالاسمی بینابینی:

در این حالت کمبود پروتئین بتا در هموگلوبین به اندازه‌ای است که منجر به کم خونی نسبتاً شدید و اختلالات قابل ملاحظه‌ای در سلامت فرد نظیر بدفرمی‌های استخوانی و بزرگی طحال می گردد. در این مرحله طیف وسیعی از علائم وجود دارد. تفاوت کم بین علائم تالاسمی بینا بینی و فرم شدیدتر (تالاسمی ماژور) یا تالاسمی بزرگ می‌‌تواند گیج کننده باشد.

بدلیل وابستگی بیمار به تزریق خون، فرد را در گروه تالاسمی ماژور قرار می‌‌دهند. بیماران مبتلا به تالاسمی بینابینی برای بهبود کیفیت زندگی و نه برای نجات یافتن، به تزریق خون نیازمند می باشند.

·                     تالاسمی ماژور یا کم خونی Cooley’s Anemiaتالاسمی بزرگ:

این مرحله شدیرترین فرم تالاسمی بتا می‌‌باشد که کمبود شدید پروتئین بتا در هموگلوبین منجر به یک کم خونی تهدید کننده حیات می‌‌شود و فرد به انتقال خون منظم و مراقبت‌های طبی فراوانی نیازمند می‌‌گردد.

انتقال خون مکرر در طول عمر منجر به تجمع بیش از حد آهن می‌‌گردد که باید توسط تجویز عوامل Chelator کمک کننده در دفع جهت جلوگیری از مرگ و نارسایی ارگان‌ها درمان شوند.

دیگر اشکال تالاسمی

به جز تالاسمی آلفا و بتا، اختلالات وابسته دیگری وجود دارند که به علت وجود ژن‌های غیر طبیعی در کنار ژن‌های آلفا و بتا و یا جهش ژنی رخ می‌‌دهند.

·                     هموگلوبینE یکی از شایعترین هموگلوبین‌های غیر طبیعی می‌‌باشد و اغلب در مردم آسیای جنوب شرقی نظیر کامبوج و تایلند دیده می‌‌شود. هنگامی که با تالاسمی بتا همراه شود ایجاد بیماری بتا تالاسمی E می‌‌نماید. یک کم خونی نسبتاً شدید که علائم مشابه با تالاسمی بتا بینابینی دارد.

 

·                     بتا تالاسمی داسی شکل

این حالت به علت وجود هم‌زمان تالاسمی بتا و هموگلوبین S (هموگلوبین غیر طبیعی که در بیماران کم خونی داسی شکل دیده می‌‌شود). این بیماری به طور شایع در نواحی مدیترانه‌ای نظیر ایتالیا، یونان و ترکیه دیده می‌‌شود.

شدت بیماری به میزان تولید گلوبین بتا طبیعی توسط ژن بتا بستگی دارد.

هنگامی که ژن بتا گلوبین بتا تولید ننماید، شرایطی مشابه با کم خونی داسی شکل ایجاد می‌‌گردد. هرچه گلوبین بتای بیشتری توسط ژن بتا تولید شود، شدت بیماری کاهش می‌‌یابد.

درمان تالاسمی

·                     انتقال خون: شایعترین درمان برای تمامی اشکال تالاسمی تزریق سلول‌های قرمز خونی است. این تزریق خون برای فراهم آوردن مقادیری از سلول‌های قرمز خونی سالم و هموگلوبین طبیعی که قادر به انتقال اکسیژن باشد، ضروری است.

در صورتی که بیمار تالاسمیک در گذشته به اندازه کافی خون دریافت نکرده باشد.، لازم است جهت بهبود کیفیت زندگی وی، دفعات تزریق خون افزایش یابد. امروزه بسیاری از بیماران تالاسمی ماژور در هر 2 یا 3 هفته خون دریافت می‌‌نمایند، مقداری معادل Pint 52 خون در یک سال. Pint معادل واحد تزریق مایع تقریباً برابر 473 میلی لیتر است

·                     افزایش بیش از حد آهن

در بدن راه طبیعی جهت حذف آهن وجود ندارد، بنابراین آهن موجود در خون تزریق شده در بدن انباشته و وضعیتی را به نام Iron Overlood (افزایش غیر طبیعی آهن) ایجاد می‌‌نماید. آهن مازاد برای بافت‌ها و ارگان‌های بدن به ویژه قلب و کبد سمی است و منجر به مرگ زودرس و یا نارسایی ارگان‌ها در فرد بیمار می‌‌شود.

·                     Chelation Therapy

برای کمک به دفع آهن اضافی، بیمار تحت درمان سخت و دردناک با دارویی به نام دسفرال (Desferal) قرار می‌‌گیرد. دارو از طریق یک سوزن متصل به پمپ و زیر پوست ناحیه معده یا پاها تزریق می‌‌گردد. تزریق این دارو 5 تا 7 بار در هفته و هر بار 12 ساعت به طول می‌‌انجامد دسفرال از طریق فرآیندی به نام Chelatio به آهن متصل می‌‌گردد و با دفع آهن متصل به دسفرال میزان آهن ذخیره در بدن کاهش می‌‌یابد.

مشکلات تحمل درمان

تحمل درمان، برای بیماران مبتلا به تالاسمی یک امر حیاتی محسوب می‌‌گردد. عدم تحمل این درمان منجر به مشکلات سلامتی شدید و مرگ زودرس در بیماران می‌‌شود. برای مقابله با مشکل عدم تحمل دارو، محققین به دنبال داروهای جدیدی هستند که بیمار آن را به آسانی تحمل نماید.

پيشگيري

در حال حاضر موثرترين راه پيشگيري از بيماري تالاسمي غربالگري اين بيماري در سطح جمعيتي و سپس بررسي ملكولي افرادي مي باشد كه در غربالگري در زمره افراد تحت خطر طبقه بندي شده اند. براي اين منظور در ايران برنامه كشوري غربالگري تالاسمي توسط وزرات بهداشت در حال انجام مي باشد.

مشاوره ژنتيك

 مشاوره ژنتیک در افرادي كه در غربالگري در زمره افراد تحت خطر طبقه بندي شده اند و يا افرادي كه داراي بستگان نزديك مبتلا به تالاسمي هستند توصيه مي شود.ريسك تكرار اين بيماري در فرزندان بعدي يك زوج داراي فرزند مبتلا 25% مي باشد كه در صورت تعيين جهش در فرزند مبتلا و تاييد ناقل بودن والدين مي توان با تشخيص قبل از تولد در طي دوران بارداري از وضعيت ابتلا يا عدم ابتلاي جنين اطمينان حاصل نمود.

تالاسمی

راه های باز کردن گرفتگی عروق قلب

بيمار پس از احوالپرسي و تعارف‌هاي معمول توضيحاتش را شروع مي‌كند: «من پدرم را برده‌ام پيش آقاي دکتر و ايشان قلب پدر من را آنژيوگرافي کرده‌اند و به من گفته‌اند که استنت قبلي که در رگ قلب پدر من چند سال پيش کار گذاشته شده است از نوع «نامرغوب» بوده و به همين دليل دچار گرفتگي شده است.

 

 

بعد ايشان من را فرستادند که بروم و از فلان شرکت يک عدد استنت «مرغوب» بخرم به قيمت يك ميليون و 800 هزار تومان و 2  تا بالون هم بخرم به قيمت… . حالا من مي‌خواهم بدانم واقعيت قضيه چيست؟…»

 

شايد اکثرشما خوانندگان محترم مي‌دانيد آنژيوگرافي يعني چه، ولي بد نيست اينجا درباره کلمات توضيحاتي داده شود. اصولاً يکي از مطمئن‌ترين راه‌هاي معاينه وضعيت رگهاي قلب انجام آنژيوگرافي است. در اين کار، پزشک متخصص قلب در اتاقي که شبيه به اتاق عمل است و « کت لب» ناميده مي‌شود از محل کشاله ران لوله‌هايي را به محل سرچشمه رگهاي تغذيه کننده قلب که «سرخرگهاي کرونري» نام دارند مي‌رساند و با تزريق يک ماده حاجب (که حکم تزريق رگ را دارد) و با فيلمبرداري به‌دنبال تابش اشعه ايکس، وضعيت جريان خون در رگهاي قلب و گرفتگي احتمالي آنها را با دقت بسيار زيادي مشخص مي‌کند.

 

فيلم آنژيوگرافي امروزه به‌صورت ديجيتال و روي يک لوح فشرده(CD) به بيمار تحويل داده مي‌شود تا بتواند آن را به پزشکان ديگر هم نشان دهد و با آنها مشورت کند.

 

پزشك پاسخ مي‌دهد: «شما مي‌توانيد لوح فشرده آنژيوگرافي را از دکتر بگيريد و به پزشکان ديگر حتي در همان بيمارستان نشان دهيد و…» بيمار با معذرت خواهي صحبت پزشك را قطع کرده و مي‌گويد: « دکتر گفت اين کار بايد خيلي فوري انجام شود  و ما با عجله همه کارها را کرديم و پول را تهيه کرديم و جنس‌ها را خريديم که کار سريع انجام شود.»

 

- خوب، حالا که کارها انجام شده است، چه فايده‌اي دارد که الان با هم اين حرف‌ها را مي‌زنيم؟

 

- «راستش از کارها و قيمت‌ها اطمينان کامل ندارم.»

 

- «واقعاً استنت قبلي نامرغوب بوده؟»

 

استنت چيست؟ وقتي يک رگ قلب دچار گرفتگي است، حتي اگر گرفتگي آن برطرف شود ولي چيزي که از داخل رگ را باز نگه دارد در آن محل گذاشته نشود، به احتمال نزديک به 50 درصد آن رگ در همان محل دوباره دچار گرفتگي مي‌شود. به همين دليل، يک لوله فلزي شبيه به يک فنر ظريف که در بين مردم به آن « فنر قلب» مي‌گويند در آن محل درون رگ گذاشته مي‌شود. با استنت احتمال گرفتگي دوباره رگ در همان محل به حدود 5 تا 17 درصدمي رسد.

 

متأسفانه با دانش امروزي هنوز دقيقاً مشخص نيست کدام افراد دچار اين گرفتگي مجدد خواهند شد و به همين دليل مراجعه و پيگيري منظم وضعيت رگهاي قلب فقط با معاينات و آزمايش‌هاي مورد نظر پزشکان متخصص قلب ميسر مي شود.

 

« ببينيد. من نمي‌دانم منظور دکتر معالج پدر شما از استنت نامرغوب چه بوده ولي به خدمت شما عرض مي‌کنم که استنت‌ها را در حالت کلي مي‌توان به 2 دسته بزرگ تقسيم کرد: يکي استنت‌هايي که روي آنها به دارو آغشته شده که اصطلاحاً به آنها استنت‌هاي دارويي گفته مي‌شود. دسته دوم استنت‌هايي هستند که روي آنها دارويي وجود ندارد که باز آنها هم 2 دسته مي‌شوند؛ دسته‌اي که از جنس فولاد هستند و دسته‌اي که از فلزهاي کروم- کبالت ساخته شده‌اند.

 

تقريباً تمام استنت‌ها در تمام دنيا تحت نظارت‌هاي دقيق و کنترل‌هاي بسيار حساس توليد مي‌شوند؛ از سوي ديگر واردات آنها از راه‌هاي قانوني مستلزم ارائه گواهي‌هاي معتبر بين‌المللي ست.

 

شايد منظور دکتر پدر شما اين بوده که استنت قبلي، غيردارويي بوده و اين استنت دارويي است؛ ولي خوب هرکدام مزايا و معايب خود را دارندو نمي‌توان گفت آن که ارزان‌تر است، نامرغوب است.»

 

شايد جالب باشد بدانيد که در حدود 8 ماه پيش نتايج يک پژوهش بين‌المللي بزرگ به نام COURAGE به چاپ رسيد که نشان مي‌داد براي کساني که گرفتگي رگ‌هاي قلب آنها در وضعيت پايدار و مزمني قرار دارد، استفاده از استنت با مصرف قرص و دارو بدون هرگونه عمل هيچ فرقي ندارد. به عبارت ديگر، پزشک بايد به بيمار توضيح دهد و انتخاب را به‌عهده او بگدارد.

 

مسلم است که اکثر بيماران ترجيح مي‌دهند از اتاق« کت لب» و عمل گذاشتن استنت بپرهيزند و فقط به خوردن دارو و قرص‌ها اکتفا کنند. جالب توجه است که به‌نظر مي‌رسد اکثر بيماراني که در کشور ما براي آنها استنت گذاشته مي‌شود در وضعيت پايدار قرار دارند و شمار کمي از بيماران دريافت کننده استنت در وضعيت ناپايدار هستند.

 

بنابراين شايد بتوان بسياري از بيماران را با توضيح اينکه لازم است به‌طور منظم تحت آزمايش‌هاي مربوطه باشند و داروها را به‌طور مرتب مصرف کنند، به خانه فرستاد و از گذاشتن استنت در آنها پرهيز کرد.

 

-«پس استنت قبلي نامرغوب نبوده!»

 

پاسخ پزشك اين است: « خير! کسي نمي‌تواند پيشگويي کند که گرفتگي دوباره رگ قلب براي چه کسي اتفاق مي‌افتد. در عين حال سازمان نظارت بر غذا و داروي ايالات متحده طي يک اظهار رسمي اعلام کرد که اگر استنت دارويي در موارد مصرف مجاز استفاده نشودممکن است براي بيمار بيشتر خطرآفرين باشد. پس نمي‌توان گفت که استنت غيردارويي نامرغوب است؛ هر يک به جاي خود خوب هستند.

 

استنت دارويي علاوه بر قيمت بالا با مصرف بسيار دراز مدت داروي ضد‌انعقاد خون (شايد حتي تا آخر عمر) همراه است ولي نمي‌توان گفت که اين امر دليل بر نامرغوب بودن استنت دارويي است.»

 

آيا شما جايي را سراغ داريد که  امکان مشاوره با آن د رهنگام بروز پرسش هاي قلبي وجود داشته باشد؟ اگر بيماري‌هاي قلبي اولين عامل مرگ در بين ايرانيان هستند، آيا لازم نيست توجه بيشتري به آنها شود؟ آيا در يک پايگاه اينترنتي جامع نمي‌توان اطلاعات اوليه را در اختيار بيماران قرارداد که حتي بتوانند در موقع لزوم با ارسال نامه الکترونيك پرسش خود را با متخصصان امر مطرح کنند؟ به‌نظر مي‌رسد که پرداختن به تصادفات جاده‌اي راحت‌تر است تا دست به گريبان شدن با آگاه کردن مردم درباره پيشگيري و درمان بيماريهاي قلبي.

 

شايد بايد آنقدر منتظر بمانيم تا آقاي «سيا ساکتي» معروف در کارتون‌هاي تبليغاتي به سني برسد که دچار گرفتگي رگهاي قلب شود و آن وقت در مورد آن هم صحبتي به ميان آيد!

منبع : سلامت نیوز

 

شوک و امدادهای لازمه

شوك‌، يك‌ وضعيت‌ تهديدكننده‌ حيات‌ است‌ و زماني‌ روي‌ مي‌دهد كه‌ دستگاه‌ گردش‌ خون‌ (كه‌ اكسيژن‌ را به‌ تمام‌ بافت‌هاي‌ بدن‌ مي‌رساند و مواد زايد را از آنها مي‌گيرد) از كار بيفتد و در نتيجه‌، اعضاي‌ حياتي‌ (مثل‌ قلب‌ و مغز) دچار كمبود اكسيژن‌ شوند. براي‌ پيشگيري‌ از آسيب‌ عضوي‌ پايدار و مرگ‌، بايد فوراً درمان‌ اورژانس‌ آغاز شود. ترس‌ و درد مي‌توانند بر وخامت‌ شوك‌ بيفزايند. هرگاه‌ خطر وقوع‌ شوك‌ وجود داشته‌ باشد، ممكن‌ است‌ تنها اطمينان‌ خاطر دادن‌ به‌ بيمار و آرامش‌ بخشيدن‌ به‌ وي‌، براي‌ پيشگيري‌ از بدتر شدن‌ وضعيت‌ بيمار كافي‌ باشد.

 

علل‌ شوك‌

شايع‌ترين‌ علت‌ شوك‌، خونريزي‌ شديد است‌. اگر خون‌ بيش‌ از 2/1 ليتر (تقريباً يك‌ پنجم‌ حجم‌ طبيعي‌ خون‌) از دست‌ برود، شوك‌ روي‌ مي‌دهد. آسيب‌ و جراحت‌ مي‌تواند خونريزي‌ ايجاد نمايد. در اثر آسيب‌ رگ‌ها در شكستگي‌هاي‌ بسته‌ نيز خونريزي رخ داده و ممکن است شوک ايجاد شود. از دست‌ رفتن‌ ساير مايعات‌ بدن‌ نيز مي‌تواند به‌ شوك‌ منجر شود. وضعيت‌هايي‌ كه‌ مي‌توانند مقدار زيادي‌ از مايعات‌ بدن‌ را تلف‌ كنند عبارتند از: اسهال‌، استفراغ‌، انسداد روده‌ و سوختگي‌هاي‌ شديد. همچنين‌ ممكن‌ است‌ با وجود طبيعي‌ بودن‌ حجم‌ خون‌، شوك‌ در اثر ناتواني‌ قلب‌ در پمپ‌ كردن‌ خون‌ ايجاد شود. اين‌ مشكل‌ ممكن‌ است‌ در اثر بيماري‌ قلبي‌ شديد، حمله‌ قلبي‌ يا نارسايي‌ حاد قلب‌ رخ‌ دهد. ساير علل‌ شوك‌ عبارتند از: عفونت‌ شديد، كمبود بعضي‌ از هورمون‌ها، پايين‌ افتادن‌ قند خون‌ (هيپوگليسمي‌)، افت‌ درجه‌ حرارت‌ بدن‌، واكنش‌ آلرژي‌ شديد (شوك‌ آنافيلاكتيك‌)، مسموميت‌ با داروها و آسيب‌ نخاع‌.

 

تشخيص‌

در ابتدا:

تند شدن‌ نبض‌

پوست‌ رنگ‌پريده‌ و سرد؛ عرق‌ كردن‌ با وقوع‌ شوك‌:

پوست‌ خاكستري‌ ـ آبي‌ (سيانوز) به‌ خصوص‌ لب‌ها. رنگ‌ بستر ناخن‌ و نرمه‌ گوش‌، در صورت‌ فشرده‌ شدن‌، به‌ سرعت‌ بر نمي‌گردد.

ضعف‌ و گيجي‌

تهوع‌ (و شايد استفراغ‌)

تشنگي‌

تنفس‌ سريع‌ و كم‌عمق‌

نبض‌ ضعيف‌ و «نخ‌ مانند». وقتي‌ نبض‌ در مچ‌ محو مي‌شود، تقريباً نيمي‌ از حجم‌ خون‌ از دست‌ رفته‌ است‌. وقتي‌ اكسيژن‌رساني‌ به‌ مغز كاهش‌ پيدا كند:

بي‌قراري‌ و پرخاشگري‌

خميازه‌ كشيدن‌ و له‌له‌ زدن‌ براي‌ هوا

بي‌هوش‌ شدن‌

نهايتاً، قلب‌ از ضربان‌ متوقف‌ مي‌شود.

 

 

آثار از دست‌ رفتن‌ خون‌ و مايعات‌ بدن‌

 

 

 

اهداف‌

تشخيص‌ دادن‌ شوك‌

درمان‌ علت‌ آشكار شوك‌

بهبود وضعيت‌ خونرساني‌ به‌ مغز، قلب‌ و ريه‌ها

فراهم‌ كردن‌ شرايط‌ انتقال‌ فوري‌ به‌ بيمارستان‌

 

1) هرگونه‌ علت‌ آشكاري‌ را كه‌ براي‌ شوك‌ پيدا كرديد (مثل‌ خونريزي‌ شديد يا سوختگي‌هاي‌ جدي‌ درمان‌ كنيد.

 

2) بيمار را روي‌ يك‌ پتو قرار دهيد تا از زمين‌ سرد فاصله‌ بگيرد. به‌طور مداوم‌ به‌ بيمار اطمينان‌ خاطر بدهيد.

 

3) پاهاي‌ بيمار را بالا ببريد و نگه‌ داريد تا وضعيت‌ جريان‌ خون‌ به‌ اعضاي‌ حياتي‌ بهبود پيدا كند. در صورتي‌ كه‌ مشكوك‌ به‌ شكستگي‌ هستيد، كاملاً احتياط‌ كنيد.

 

 

4) براي‌ كاهش‌ فشار در نواحي‌ گردن‌، قفسه‌ سينه‌ و كمر، لباس‌هاي‌ سفت‌ را شل‌ كنيد.

 

5) با پوشاندن‌ بدن‌ و پاهاي‌ بيمار با كت‌ يا پتو، او را گرم‌ نگه‌ داريد. با مركز اورژانس‌ تماس‌ بگيريد و آمبولانس‌ درخواست‌ كنيد.

 

 

احتياط‌!

بيمار را از خوردن‌، نوشيدن‌ يا سيگار كشيدن‌ و يا جابه‌جايي‌هاي‌ بي‌مورد منع‌ كنيد. اگر بيمار از تشنگي‌ شاكي‌ است‌، لب‌هاي‌ وي‌ را با مقداري‌ آب‌تر كنيد.

بيمار را تنها نگذاريد مگر زماني‌ كه‌ قصد داريد با مركز آمبولانس‌ تماس‌ بگيريد.

سعي‌ نكنيد بيمار را با يك‌ بطري‌ آب‌ داغ‌ يا ساير منابع‌ مستقيم‌ حرارت‌، گرم‌ كنيد.

 

6) علايم‌ حياتي‌ (سطح‌ پاسخ‌دهي‌، نبض‌ و تنفس‌ را كنترل‌ و ثبت‌ كنيد . اگر بيمار بي‌هوش‌ شد، راه‌ تنفسي‌ را باز كنيد و تنفس‌ را كنترل‌ كنيد؛ آماده‌ باشيد تا در صورت‌ لزوم‌، احياي‌ تنفسي‌ و ماساژ قفسه‌ سينه‌ را آغاز كنيد .

 

 

 

تشخیص خون ریزی داخلی

خونريزي‌ داخل‌ حفرات‌ بدن‌ مي‌تواند به‌ دنبال‌ يك‌ آسيب‌ (مثل‌ شكستگي‌ يا جراحت‌ نافذ) روي‌ دهد ولي‌ ممكن‌ است‌ به‌ صورت‌ خودبه‌خودي‌ هم‌ اتفاق‌ بيفتد (مثلاً خونريزي‌ از زخم‌ معده‌). مهم‌ترين‌ خطر خونريزي‌ داخلي‌، شوك‌ است‌. به‌علاوه‌، خون‌ مي‌تواند در اطراف‌ اعضايي‌ مثل‌ ريه‌ها يا مغز تجمع‌ كند و فشار تخريب‌كننده‌اي‌ بر آنها اعمال‌ كند. در صورتي‌ كه‌ در يك‌ بيمار، نشانه‌هاي‌ شوك‌ بدون‌ وجود خونريزي‌ آشكار بارز شده‌ باشند، بايد به‌ خونريزي‌ داخلي‌ مشكوك‌ شويد. به‌ دنبال‌ خونريزي‌ از سوراخ‌هاي‌ بدن‌ (گوش‌، دهان‌، پيشابراه‌ يا مقعد) بگرديد.

 

 

تشخيص‌

در ابتدا، پوست‌ رنگ‌پريده‌، سرد و مرطوب‌ است‌. با ادامه‌ خونريزي‌، رنگ‌ پوست‌ ممكن‌ است‌ به‌ آبي‌ ـ خاكستري‌ (سيانوز) تغيير پيدا كند.

نبض‌ سريع‌ و ضعيف‌

تشنگي‌

تنفس‌ سريع‌ و كم‌عمق‌

منگي‌، بي‌قراري‌ و تحريك‌پذيري‌

امكان‌ دارد بيمار از حال‌ برود يا بي‌هوش‌ شود.

خونريزي‌ از سوراخ‌هاي‌ بدن‌

در موارد آسيب‌هاي‌ شديد و خشونت‌بار «الگوي‌ كبودشدگي‌» (ناحيه‌اي‌ از پوست‌ دچار تغيير رنگ‌ كه‌ از نظر شكل‌ با طرح‌ لباس‌، اشياي‌ له‌كننده‌ يا ابزارهاي‌ مهاركننده‌ [ مثل‌ كمربند ايمني‌ ] مطابقت‌ دارد) قابل‌ مشاهده‌ است‌.

درد

اطلاعاتي‌ از بيمار كه‌ حكايت‌ از آسيب‌ يا بيماري‌ اخير دارد؛ داشتن‌ سابقه‌ از حادثه‌ خونريزي‌ داخلي‌ مشابه‌؛ يا استفاده‌ از داروها براي‌ كنترل‌ كردن‌ بيماري‌هاي‌ طبي‌ مثل‌ ترومبوز (در اين‌ وضعيت‌، لخته‌هاي‌ ناخواسته‌اي‌ در رگ‌هاي‌ خوني‌ تشكيل‌ مي‌شود).

 

نشانه‌هاي‌ احتمالي‌ خونريزي‌ داخلي‌

(جدول)

 

 

کمک های اولیه در درد قفسه ی سینه

اصطلاح‌ «آنژين‌ صدري‌» از نظر لغوي‌ به‌ معناي‌ «فشردگي‌ قفسه‌ سينه‌» است‌. وقتي‌ شريان‌هاي‌ كرونر كه‌ تأمين‌كننده‌ خون‌ عضله‌ قلب‌ هستند، تنگ‌ بشوند و نتوانند نياز قلب‌ را طي‌ فعاليت‌ بدني‌ يا هيجانات‌، با رساندن‌ خون‌ كافي‌ تأمين‌ كنند، آنژين‌ صدري‌، بيمار را وادار به‌ استراحت‌ مي‌كند؛ درد، مدت‌ كوتاهي‌ پس‌ از استراحت‌ برطرف‌ خواهد شد.

 

تشخيص‌

درد فشاري‌ (مثل‌ گيره‌) در مركز قفسه‌ سينه‌ كه‌ اغلب‌ به‌ فك‌ و به‌ سمت‌ انتهاي‌ يك‌ يا هر دو دست‌ تير مي‌كشد.

تسكين‌ درد با استراحت‌

تنگي‌ نفس‌

ضعف‌ كه‌ اغلب‌ شديد و ناگهاني‌ است‌.

احساس‌ اضطراب‌

 

 

اهداف‌

كاهش‌ فشار وارد شده‌ روي‌ قلب‌ با وادار كردن‌ بيمار به‌ استراحت‌

در صورت‌ لزوم‌، درخواست‌ كمك‌هاي‌ پزشكي‌

كمك‌ به‌ بيمار با درمان‌ دارويي‌

 

هشدار!

اگر درد پايدار بود يا مجدداً بروز كرد، به‌ حمله‌ قلبي‌ مشكوك‌ شويد. با مركز اورژانس‌ تماس‌ بگيريد و آمبولانس‌ درخواست‌ كنيد. يك‌ دوز كامل‌ (300 ميلي‌گرم‌) از قرص‌ آسپيرين‌ به‌ بيمار بدهيد تا بجود. به‌ طور مداوم‌، علايم‌ حياتي‌ (سطح‌ پاسخ‌دهي‌، نبض‌ و تنفس‌) را كنترل‌ و ثبت‌ كنيد . اگر بيمار بي‌هوش‌ شد، راه‌ تنفسي‌ را باز و تنفس‌ را كنترل‌ كنيد؛ آماده‌ باشيد تا در صورت‌ لزوم‌، احياي‌ تنفسي‌ و ماساژ قفسه‌ سينه‌ را آغاز كنيد (مبحث‌ « اقدامات‌ نجات‌دهنده‌ حيات‌ » را ببينيد).

 

1) به‌ بيمار كمك‌ كنيد تا بنشيند. اطمينان‌ حاصل‌ كنيد كه‌ بيمار احساس‌ راحتي‌ دارد و به‌ او اطمينان‌ خاطر بدهيد. اين‌ عمل‌، تنفس‌ وي‌ را تسهيل‌ خواهد كرد.

 

2) اگر بيمار، داروهاي‌ آنژين‌ (مثلاً قرص‌ يا اسپري‌هاي‌ افشانه‌اي‌ يا تلمبه‌اي‌) را در اختيار دارد، اجازه‌ دهيد خودش‌ آنها را استعمال‌ كند. در صورت‌ لزوم‌، شما هم‌ در مصرف‌ دارو به‌ او كمك‌ كنيد.

 

 

3) بيمار را تشويق‌ كنيد كه‌ استراحت‌ كند و ناظران‌ را از محل‌ دور كنيد. اين‌ حمله‌ بايد ظرف‌ چند دقيقه‌ برطرف‌ شود.

 

اقدامات اولیه در حمله ی قلبی

شايع‌ترين‌ علت‌ حمله‌ قلبي‌، بسته‌ شدن‌ ناگهاني‌ جريان‌ خون‌ به‌ بخشي‌ از عضله‌ قلب‌ (مثلاً در اثر تشكيل‌ لخته‌ در شريان‌ كرونر [ ترومبوز كرونر ] ) است‌. مهم‌ترين‌ خطر حمله‌ قلبي‌، توقف‌ ضربان‌ قلب‌ است‌. آثار يك‌ حمله‌ قلبي‌ تا حدود زيادي‌ وابسته‌ به‌ حجمي‌ از عضله‌ قلب‌ است‌ كه‌ دچار آسيب‌ شده‌ است‌؛ بسياري‌ از بيماران‌ به‌طور كامل‌ بهبود پيدا مي‌كنند. داروهايي‌ مثل‌ آسپيرين‌ و داروهاي‌ حل‌كننده‌ لخته‌، براي‌ محدود كردن‌ وسعت‌ آسيب‌ وارد شده‌ به‌ عضله‌ قلب‌ به‌ كار مي‌روند.

 

تشخيص‌

درد فشاري‌ (شبيه‌ گيره‌) مداوم‌ در مركز قفسه‌ سينه‌ كه‌ اغلب‌ به‌ فك‌ يا به‌ انتهاي‌ يك‌ يا هر دو دست‌ تير مي‌كشد. برخلاف‌ آنژين‌ صدري‌ (صفحه‌ قبل‌)، درد با استراحت‌ تسكين‌ پيدا نمي‌كند.

تنگي‌ نفس‌ و احساس‌ ناراحتي‌ در بالاي‌ شكم‌ كه‌ ممكن‌ است‌ مشابه‌ با سوءهاضمه‌ شديد به‌نظر برسد. از حال‌ رفتن‌ (اغلب‌ بدون‌ پيش‌آگهي‌).

غش‌ كردن‌ يا گيجي‌ ناگهاني‌

احساس‌ در شرف‌ مرگ‌ بودن‌

پوست‌ «خاكستري‌» و آبي‌ شدن‌ لب‌ها

نبض‌ تند، ضعيف‌ يا نامنظم‌

عرق‌ كردن‌ شديد

احساس‌ نياز شديد به‌ هواي‌ تازه‌ (تشنگي‌ هوا)

 

 

اهداف‌

تشويق‌ بيمار به‌ استراحت‌ كردن‌

فراهم‌ كردن‌ شرايط‌ انتقال‌ فوري‌ بيمار به‌ بيمارستان‌

 

هشدار!

اگر بيمار بي‌هوش‌ شد، راه‌ تنفسي‌ را باز و تنفس‌ را كنترل‌ كنيد؛ آماده‌ باشيد تا در صورت‌ لزوم‌، احياي‌ تنفسي‌ و ماساژ قفسه‌ سينه‌ را آغاز كنيد (مبحث‌ « اقدامات‌ نجات‌دهنده‌ حيات‌ » را ببينيد).

 

1) وضعيت‌ بيمار را تا حد امكان‌ طوري‌ تغيير دهيد كه‌ كاملاً احساس‌ راحتي‌ كند تا فشار روي‌ قلب‌ كم‌ شود. وضعيت‌ نيمه‌نشسته‌ كه‌ در آن‌ سر و شانه‌ بيمار به‌ جايي‌ تكيه‌ داده‌ شود و زانوها خم‌ شوند، اغلب‌ بهترين‌ حالت‌ است‌.

 

 

2) با مركز اورژانس‌ تماس‌ بگيريد و آمبولانس‌ درخواست‌ كنيد. بگوييد كه‌ مشكوك‌ به‌ حمله‌ قلبي‌ هستيد. در صورتي‌ كه‌ بيمار از شما مي‌خواهد كه‌ با پزشك‌ او تماس‌ بگيريد، اين‌ كار را هم‌ انجام‌ دهيد.

 

3) اگر بيمار كاملاً هوشيار است‌، يك‌ دوز كامل‌ (300 ميلي گرم) از قرص‌ آسپيرين‌ به‌ او بدهيد و توصيه‌ كنيد كه‌ آن‌ را به‌ آرامي‌ بجود.

 

4) اگر بيمار، داروهاي‌ آنژين‌ (مثلاً قرص‌ يا اسپري‌هاي‌ افشانه‌اي‌ يا تلمبه‌اي‌) را در اختيار دارد، به‌ او كمك‌ كنيد تا آنها را مصرف‌ كند. بيمار را تشويق‌ كنيد كه‌ استراحت‌ كند.

 

5) به‌طور مداوم‌، علايم‌ حياتي‌ (سطح‌ پاسخ‌دهي‌، نبض‌ و تنفس‌) را كنترل‌ و ثبت‌ كنيد.

کمک های اولیه در سکته ی مغزی

اصطلاح‌ «سكته‌ مغزي‌» وضعيتي‌ را توصيف‌ مي‌كند كه‌ در آن‌، جريان‌ خون‌ يك‌ قسمت‌ از مغز در اثر يك‌ لخته‌ خوني‌ يا يك‌ رگ‌ خوني‌ پاره‌ شده‌، به‌طور ناگهاني‌ و جدي‌ مختل‌ مي‌شود. انتقال‌ سريع‌ بيمار به‌ بيمارستان‌ بسيار حياتي‌ است‌. اگر سكته‌ مغزي‌ به‌ دليل‌ لخته‌ روي‌ داده‌ باشد، مي‌توان‌ با دادن‌ دارو، وسعت‌ صدمه‌ مغزي‌ را محدود و روند بهبود را سريع‌تر كرد. سكته‌ مغزي‌ به‌طور شايع‌تر در سنين‌ بالا و نيز در افرادي‌ كه‌ دچار فشار خون‌ بالا يا برخي‌ ديگر اختلالات‌ گردش‌ خون‌ هستند، رخ‌ مي‌دهد. آثار سكته‌ مغزي‌ وابسته‌ به‌ حجم‌ و بخشي‌ از مغز است‌ كه‌ دچار آسيب‌ شده‌ است‌. در برخي‌ موارد، اين‌ وضعيت‌ مي‌تواند كشنده‌ باشد؛ با اين‌ حال‌، اكثر افراد پس‌ از سكته‌ مغزي‌، به‌طور كامل‌ بهبود پيدا مي‌كنند.

 

تشخيص‌

ممكن‌ است‌ موارد زير وجود داشته‌ باشند:

مشكلاتي‌ در تكلم‌ و بلع‌

اگر از بيمار بخواهيد كه‌ دندان‌هاي‌ خود را نشان‌ دهد، تنها يك‌ طرف‌ صورت‌ حركت‌ خواهد كرد و يا حركت‌ (دوطرف‌) يكسان‌ نيست‌.

از دست‌ دادن‌ قدرت‌ يا حركت‌ در اندام‌ها

سردرد شديد و ناگهاني‌

وضعيت‌ ذهني‌ منگ‌ و هيجان‌زده‌ كه‌ مي‌تواند با مستي‌ اشتباه‌ گرفته‌ شود.

از دست‌ رفتن‌ هوشياري‌ به‌طور ناگهاني‌ يا تدريجي‌

 

 

اهداف‌

باز نگه‌ داشتن‌ راه‌ تنفسي‌

فراهم‌ كردن‌ شرايط‌ انتقال‌ فوري‌ بيمار به‌ بيمارستان‌

 

هشدار!

اگر بيمار بي‌هوش‌ است‌، راه‌ تنفسي‌ را باز و تنفس‌ را كنترل‌ كنيد؛ آماده‌ باشيد تا در صورت‌ لزوم‌، احياي‌ تنفسي‌ و ماساژ قفسه‌ سينه‌ را آغاز كنيد  . اگر بيمار نفس‌ مي‌كشد، وي‌ را در وضعيت‌ بهبود قرار دهيد. با مركز اورژانس‌ تماس‌ بگيريد و آمبولانس‌ درخواست‌ كنيد. تا زمان‌ رسيدن‌ نيروهاي‌ امداد پزشكي‌، علايم‌ حياتي‌ (سطح‌ پاسخ‌دهي‌، نبض‌ و تنفس‌) را كنترل‌ و ثبت‌ كنيد.

 

احتياط‌!

چيزي‌ براي‌ خوردن‌ يا نوشيدن‌ به‌ بيمار ندهيد چون‌ سكته‌ مغزي‌ مي‌تواند عمل‌ بلع‌ را با مشكل‌ روبه‌رو كند.

 

1) اگر بيمار هوشيار است‌، به‌ او كمك‌ كنيد تا دراز بكشد به‌ طوري‌ كه‌ سر و شانه‌هايش‌ مختصري‌ بالاتر از تنه‌، روي‌ چيزي‌ تكيه‌ كند. سر او را به‌ سمت‌ مبتلا خم‌ كنيد و يك‌ حوله‌ روي‌ شانه‌ او قرار دهيد تا هرگونه‌ ترشحي‌ را جذب‌ كند. با مركز اورژانس‌ تماس‌ بگيريد و آمبولانس‌ درخواست‌ كنيد.

 

 

2) هر لباسي‌ را كه‌ ممكن‌ است‌ تنفس‌ بيمار را دچار اختلال‌ كند، شل‌ كنيد. همچنان‌ به‌ بيمار اطمينان‌ خاطر بدهيد. علايم‌ حياتي‌ (سطح‌ پاسخ‌دهي‌، نبض‌ و تنفس‌) را تا رسيدن‌ نيروهاي‌ امداد پزشكي‌، كنترل‌ و ثبت‌ كنيد.

 

 

 

غذاهای مفید برای قلب

بيماري كرونر قلبي به صورت مشكلاتي از قبيل دردهاي آنژيني و انفاركتوس (حمله قلبي) بروز مي‌كند. آنچه كه سبب بروز بيماري قلبي مي‌شود، تشكيل تدريجي رسوب‌هاي چربي يا پلاك‌ها در لايه داخلي ديواره سرخرگ‌ها مي‌باشد. اين رسوب‌ها سبب محدودكردن عبور خون مي‌شوند كه اين پديده را تصلب شرايين يا سخت شدن رگ‌ها (آترواسكلروز) مي‌نامند.

 

 

در اين بيماري هيچ علامت واضحي وجود ندارد‌‌، اما اين تا هنگامي‌ است كه آسيب به سرخرگ‌ها آنقدر جدي شود كه جريان خون به قلب محدود شده و سبب بروز درد شود. مسدود شدن كامل يك سرخرگ خون‌رسان به قلب، منجر به حمله قلبي ناگهاني و كشنده مي‌شود. روش‌هاي متداول جهت پيشگيري از تصلب شرايين شامل كاهش فشارخون، دريافت رژيم غذايي كم‌چربي، كاهش وزن اضافي و ترك سيگار مي‌باشد. به برخي افراد نيز جهت كاهش كلسترول خون، دارو داده مي‌شود.

 

 

تحقيقات نشان مي‌دهند كه ارتباط مستقيمي‌ ميان رژيم غذايي و بيماري قلبي وجود دارد و با دريافت يك رژيم غذايي سالم مي‌توان سلامتي قلب و دستگاه گردش خون را حفظ كرد.

 

 

چه غذاهايي براي قلب مفيد هستند؟

 

كلم برگ، كلم قرمز، گل كلم، كلم بروكسل، بروكلي، ‌شلغم، چغندر، اسفناج، مارچوبه، لوبيا سبز، نخود سبز، لوبيا قرمز، لوبيا چشم بلبلي، نخود خشك و عصاره مخمر داراي ويتامين‌هاي گروه ب خصوصا اسيدفوليك هستند. تحقيقات متعددي نشان داده‌اند كه اسيد فوليكي كه بطور طبيعي در مواد غذايي يافت مي‌شود، مي‌تواند سبب كاهش ماده‌اي در خون به نام هموسيستئين شود و به اين ترتيب از ابتلا به تصلب شرايين پيشگيري كند. دانشمندان بر اين باور هستند كه اين ماده مستقيما به ديواره رگ‌ها آسيب مي‌رساند و سبب تشكيل رسوب‌هاي چربي مي‌شود. تخمين زده شده است كه افزايش دريافت روزانه اسيد فوليك به ميزان 100 ميكروگرم، سبب كاهش مرگ‌ مرتبط با بيماري هاي قلبي به ميزان 7 درصد در مردان و 5 درصد در زنان مي‌شود.

 

 

در جوامعي كه مصرف كننده مقادير فراواني از ماهي‌هاي روغني هستند، مشاهده شده است كه شيوع بيماري‌هاي كرونر قلبي كمتر از جوامعي است كه مقدار خيلي كمي‌ ماهي مصرف مي‌كنند. ماهي‌هاي روغني از قبيل ماهي آزاد و ساير ماهي‌ها از قبيل قباد، حلوا، شير، كيلكا، و اوزون‌برون داراي اسيدهاي چرب مفيد مي‌باشند. دانشمندان معتقد هستند كه اين مواد باعث كاهش خطر انعقاد خون و همچنين ممانعت از افزايش چربي‌هاي مضر خون مي‌شوند.

 

مصرف ماهي حداقل 3 بار در هفته، براي افرادي كه داراي سابقه بيماري قلبي و همچنين افرادي كه مايل به پيشگيري از ابتلا به اين بيماري هستند توصيه مي‌شود.

 

 

جو دوسر، حبوبات، سيب و گلابي غني از فيبر محلول هستند كه به كاهش سطوح كلسترول خون كمك مي‌كنند. ‌سير نيز اثر مشابهي دارد. افزايش كلسترول خون، به خصوص ال دي ال (كلسترول بد)، يكي از عوامل خطر عمده در بروز تصلب شرايين است. مصرف منظم چنين غذاهايي به كاهش ال دي ال كمك مي‌كند.

 

 

روغن زيتون، ‌روغن كانولا، مغزها و دانه‌ها حاوي نوعي از اسيدهاي چرب به نام موفا هستند كه به كاهش سطح ال دي ال كمك مي‌كنند.

 

 

ميوه‌ها و سبزي‌ها حاوي ويتامين‌هاي آنتي اكسيدان (ضد سرطان)، مواد معدني و مواد مغذي مفيدي هستند كه سبب متوقف‌كردن آسيب ناشي از عمل مواد سرطان‌زا به ديواره سرخرگ‌ها مي‌شوند.

 

 

مصرف حداقل روزانه 3 واحد از اين غذاها توصيه مي‌شود. سه چهارم ليوان آب ميوه يا سبزي‌ها به عنوان يك واحد محسوب مي‌شود كه معادل يك عدد ميوه متوسط يا يك ليوان سبزي خرد شده خام يا نصف ليوان پخته است.

 

از چه غذاهايي بايد پرهيز كنيم؟

 

گوشت و فرآورده‌هاي آن، لبنيات پرچربي و كره، ‌غني از نوعي چربي هستند كه باعث افزايش سطح ال دي ال در خون مي‌شوند. مصرف اين غذاها را بايد به حداقل رساند.

 

همچنين مصرف كيك و بيسكويت به علت نوع چربي بكار رفته در آن‌ها سبب افزايش سطح ال دي ال مي‌شود.

 

انواع غذاها و سوپ‌هاي آماده مصرف و يا كنسرو شده، ‌غذاهاي بيرون از منزل، سوسيس و كالباس و گوشت‌هاي نمك سود شده و بطور كلي گوشت و فرآورده‌هاي آن و همچنين تنقلات شور، سرشار از نمك (سديم كلرايد) هستند. دريافت زياد سديم با فشارخون بالا ارتباط دارد كه از عوامل خطر جدي در بروز بيماري قلبي مي‌باشد. كاهش مصرف اين نوع غذاها و نمك طعام سر سفره به كاهش فشارخون كمك مي‌كند.

 

چند نكته:

 

به سيگاري‌ها توصيه مي‌شود كه به ترك سيگار مبادرت ورزند زيرا نيكوتين سبب افزايش ضربان قلب، افزايش فشارخون و افزايش نياز بافت قلب به اكسيژن مي‌شود. با مصرف سيگار توانايي خون در حمل اكسيژن كاهش مي‌يابد. عوامل سرطان‌زاي دود سيگار به ديواره سرخرگ‌ها آسيب مي‌رسانند. استراحت و شل‌كردن عضلات، ‌جهت كاهش ميزان استرس لازم است. استرس از طريق افزايش هورمون‌هاي استرس (از جمله آدرنالين) سبب توليد و افزايش كلسترول مي‌شود

 

parsdiet.com

 

 

 

معاینه بیضه توسط خود فرد

سرطان بيضه شايعترين بدخيمي مردان 25 تا 35 ساله مي باشد. اين سرطان به طور کلي يک درصد انواع سرطان هاي آقايان را تشکيل مي دهد، لذا بسياري از افراد غير پزشک با آن آشنايي ندارند.
 دو گروه از مردان جوان بيشتر از ساير همسالان خود در معرض ابتلاي اين بيماري مي باشند. الف: آن هايي که به طور کلي بيضه در کيسه موجود در زير آلتشان وجود ندارد. ب: آن هايي که بعد از 6 سالگي بيضه شان در محل مزبور قرار مي گيرد. در اين افراد شانس سرطان بيضه 3 تا 17 برابر ساير افراد مي باشد.
 بيضه ها اعضاي باروري مردانه بوده و کارشان ساختن اسپرماتوزوييد و ترشح هورمون مردانه يعني تستوسترون مي باشد. ماده اخير عامل صفات ثانويه جنسي مثل رشد موهاي صورت و تون صدا است. بيضه ها به طور معمول، صاف، بيضوي شکل و تا حدودي سفت بوده و در زير آلت، در داخل کيسه هاي بيضه قرار گرفته اند. بيضه ها به طور طبيعي قبل از تولد در محل اصلي قرار مي گيرند. اولياي نوزادان بايد پس از تولد، از طريق پزشک اطفال از وجود بيضه ها در کيسه مطلع گرديده و اطمينان خاطر پيدا کنند. در صورت عدم استقرار بيضه ها در محل طبيعي خود، مشکل قرار گرفتن بيضه ها در محل طبيعي خود به راحتي با عمل جراحي برطرف مي شود.
 15 سال قبل، سرطان بيضه اغلب کشنده بوده و بسيار سريع به ساير اندام هاي بدن منتشر مي شد، در حالي که امروزه به علت پيشرفت هاي انجام شده در اکثر مواقع کاملاً قابل درمان است، به خصوص اگر سريعاً تشخيص داده شود.
 از نظر علايم، ابتدا برجستگي سخت، کوچک و بدون درد را مي توان روي بيضه لمس نمود. گه گاه اندازه بيضه بزرگتر از معمول احساس مي گردد. غالباً لازم است افراد با قوام و اندازه بيضه خود آشنا باشند تا هر نوع تغييري را حس نمايند. احساس سنگيني و درد مبهم بيضه، کشاله ران و زير شکم از ديگر علايم بيماري است. اين اتفاقات ممکن است همراه با بعضي بيماري هاي ديگر مثل عفونت بيضه نيز مشاهده گردد. همين جا است که پزشک به شما در تشخيص و درمان کمک خواهد نمود.
 يک روش ساده به نام معاينه بيضه به وسيله خود فرد (TSE) اگر حداقل به طور ماهانه در حمام و زير دوش آب گرم انجام شود، در حاليکه چند دقيقه بيشتر طول نمي کشد در تشخيص زودرس سرطان بيضه کمک فراواني مي نمايد. لازم به ذکر است که اين روش يعني معاينه عضو توسط خود فرد در خانم ها جهت معاينه پستان ها توصيه مي گردد.
 روش انجام معاينه بيضه توسط خود فرد:
 1- معاينه بيضه به آرامي با قرار دادن انگشت وسط و نشانه در زير بيضه و انگشت شست در روي بيضه انجام مي شود. بيضه ها با آرامش در زير انگشتان غلطانده مي شود تا هر نوع تغييري مشخص گردد.
 2- مجراي مني يا اپيديديم به صورت توده نواري شکل به اندازه نخود در پشت يا کنار بيضه قرار دارد که نبايد با برجستگي ناشي از سرطان يا توده اشتباه گردد.
 3- طبق شکل 3 به طور مستقيم روبروي آينه بايستيد و هر نوع برجستگي غير معمول را در کيسه بيضه يا کشاله ران مشخص نموده و به پزشک نشان دهيد.
 در لمس هر نوع برجستگي در بيضه، نبايد در مراجعه سريع به جراح کليه و مجاري ادراري درنگ نمود. اگر عفونت وجود نداشته باشد احتمال سرطان وجود دارد به خاطر داشته باشيد که اين بيماري بسيار خوب به درمان جواب داده و بيماران مي توانند عمر طبيعي داشته باشند. در ضمن وجود فقط يک بيضه سالم براي فعاليت جنسي کافي مي باشد.
 اگر چه معاينه بيضه توسط شخص مفيد است ولي هيچگاه جايگزين معاينه پزشک نمي گردد. از پزشک خود بخواهيد تا معاينه بيضه را به شما آموزش دهد. نهايتاً هدف از معاينه، مراجعه سريع شما به پزشک مي باشد.
www.iuanet.org

علل نازایی در زن از چند زاویه

آنچه یک ذوج نابارور باید انجام دهند

پذیرش:

 

تشکیل پرونده و تعیین وقت برای ویزیت اولیه زوجین با توجه به اینکه در ۴۰% موارد مردان و در بقیه موارد هر دو زوج مسئول ناباروری می باشند. لذا حضور هر دو زوج در مرکز برای بررسی های اولیه ضروری می باشد.

 

ویزیت زن توسط متخصص زنان و زایمان:

در این ویزیت پزشک یعد از گرفتن شرح حال ، تاریخچه بیماری و معاینه ، آزمایشات لازم همچون آزمایشات هورمونی ۰ هورمونهای , LH FSH پروژسترون ، استرادیول ، پرولاکتین و HSG را درخواست میکند. متخصص زنان پس از مشاهده نتایج ، روش درمانی مناسب جهت زوجین پیشنهاد می نماید.

 

ویزیت مرد توسط متخصص آندرولوژی:

در این ویزیت از بیمار شرح حال و تاریخچه بیماری گرفته و پس از معاینه ، آزمایشات لازم از جمله آزمایش مایع انزال درخواست می گردد. پزشک پس از مشاهده نتیجه آزمایشات، روش درمانی مناسب جهت زوجین پیشنهاد می نماید.

 

آزمایش مایع انزال :

بررسی مایع انزال (منی) و تست Cap یک آزمایش میکروسکپی و ماکروسکپی بسیار مهم جهت ارزیابی قدرت باروری یک مرد می باشد.

 

برای تهیه نمونه (منی ) باید موارد زیر رعایت گردد.

 

۱) نمونه بایستی به فاصله سه روز بعد از نزدیکی با همسر و نه بيشتر از هفت روز نزدیکی تهیه گردد.

 

۲) نمونه باید در محیط آرام و بدون استرس تهیه گردد.

 

۳) طریقه تهیه نمونه باید کاملا تمیز باشد.

 

۴) در هنگام انتقال نمونه ظرف جمع آوری نمونه سربسته نگهداری شود.

 

۵) نمونه سریعا به داخل انکوباتو رc ْ ۳۷ انتقال یابد.

 

- در مواردی که انسداد مجاری انزالی تشخیص داده شود متخصص اورولوژی با استفاده از عمل جراحی ساده نمونه (اسپرم) را از مجاری انزال (اپید ید یم) یا بیضه تهیه می نماید.

 

- د رصورت نیاز تست آنتی اسپرم آنتی بادی (بررسی آنتی بادی علیه اسپرم) و تست پراکسیداز (بررسی عفونت دستگاه تناسلی مردانه) انجام می گیرد.

 

 

آزمایشات لازم برای زوج مونث:

 

آزمایشات هورمونی:

 

 آزمایشات هورمونی در سه مرحله انجام می شود:

 

۱) در اولین ویزیت وضعیت هورمونهای LH , FSH پروژسترون ، استرادیول ، پرولاکتین TSH و بیمار د رروز بیست و یکم سیکل قاعده گی بررسی می گردد.

 

۲) در هنگام شروع سیکل درمانی وضعیت هورمونهای LH , FSH پروستروژن و استرادیو ل ، روز سوم سیکل قاعده گی ، بررسی می گردد.

 

۳) در طی شروع سیکل درمانی وضعیت هورمونهای LH و استرادیول برای پیگیری نحوه پاسخ تخمدان به داروهای محرک تخمک گذاری بررسی می گردد.

 

اسکن اولتراسوند:

 

 قبل ازشروع سیکل درمانی و درطی سیکل درمانی از آن برای بررسی رحم و تخمدانها استفاده می گردد.

 

لاپاراسکوپی:

 

 وسیله ایست که دارای یک تلسکوپ بوده که پزشک آنرا از طریق سوراخ کوچکی در شکم وارد بدن کرده و وضعیت ارگانهای لگنی زنان را بویسلیه آن بررسی میکند. دربعضی موارد پزشک برای تشخیص انسداد لوله رحم ، اندومتریوز و چسبندگی های لگنی ا ز آن استفاده میکند.

 

 

هیستروسکوپی:

 

 وسیله ایست که دارای یک تلسکوپ بوده که پزشک آنرا از طریق دهانه رحم وارد رحم کرده و وضعیت رحم را بویسلیه آن بررسی می کند . پزشک در بعضی موارد برای تشخیص فیبروئید ، پولیپ و اختلا لات مادرزادی رحم از آن استفاده می کند.

 

هیستروسالپنگو گرافیHSG  

در این روش پزشک پس از وارد کردن ماده حاجب رنگی بداخل حفره رحمی با فشار آهسته عبور ماده حاجب را از حفره رحمی ، لوله رحمی بوسیله گرفتن عکس رادیولوژی بررسی می کند.

 

PCT (تست پس ازنزدیکی):

 

این تست آسانترین روش برای بررسی عملکرد اسپرم می باشد و در نزدیک و حوالی تخمک گذاری همسر انجام می شود . در این بررسی نمونه کوچکی ا زترشحات دهانه رحم چند ساعت پس از نزدیکی با شوهر زیر میکروسکوپ بررسی می گردد. وجود ۵ تا ۱۰ اسپرم متحرک در میدان بینایی میکروسکوپی نشانه طبیعی بودن تست می باشد.

 

بیوپسی آندومتر:

 

یک روش بسیار آسان بوده که نیاز به بیهوشی ندارد . پزشک در بعضی مواقع برای بررسی وقوع طبیعی تخم گذاری و عملکرد هورمونهای جنسی بر روی بافت پوششی داخل رحم (آندومتر) تکیه کوچکی از آندومتر را برداشته و زیر میکروسکوپ بررسی می کند.

 

آزمایشات سرومی:

 

 به طور روتین قبل ازشروع در مانهای کمکی باروری برای عفونتهای ویروسی و میکروبی بیمار آزمایشات HBS Ag ,HIV (هپاتیت) و ( RPR VDRL) درخواست میگردد.

 

مشاوره ART:

 

پس از تشخیص علل نازایی ، روشهای درمانی مختلف برای بیمار پیشنهاد و معایب و فواید آنها به بیمار شرح داده و به سولات زوجین توسط متخصصین مختلف پاسخ داده می شود .

پزشکان بدون مرز

بیماری آسم

علائم بیماری آسم و تشخیص آن

در مطلب قبلی در مورد خود بیماری آسم و انوع آن ، واینکه چه افرادی بیشتر مستعد ابتلا به آن هستند برای شما توضیح دادیم. حال سایر اطلاعات راجع به این بیماری را پیگیری می کنیم.

عوامل زمینه ساز بیماری آسم کدام است؟

علاوه بر علت ژنتیک، یک سری از آلرژن های خانگی مانند سوسک های خانگی می توانند سبب ایجاد آسم شوند و یا در فرد مستعد امکان ابتلا را افزایش دهند.

هم چنین یک سری از داروها مانند آسپرین، ایندومتاسین و بعضی از داروهای قلبی می توانند باعث ایجاد آسم در فرد مستعد شوند.

موادی که به اصطلاح آلاینده های محیطی گفته می شود و آن هایی که در هوا رسوب می کنند، مانند ذرات اگزوز ماشین هم می توانند سبب آسم شوند. از جمله آلاینده های محیطی می توان به فاکتورهای شغلی و افرادی که سر و کارشان با بافندگی یا وسایل کشاورزی است، اشاره کرد. این افراد بیشتر در معرض ابتلا به آسم قرار دارند.

از موارد دیگر، مسایل عفونی می باشد. عفونت های ویروسی شایع ترین علت ابتلا به آسم می باشند، مانند عفونت های ویروسی دستگاه تنفسی که می تواند باعث حمله آسم شود.

از عوامل دیگر که باعث ایجاد آسم می شود، استرس های روحی می باشد و باید گفت که هر هیجان روحی و استرسی می تواند باعث شروع حمله یا بیماری آسم شود.

افرادی که پدر و مادر سیگاری دارند احتمال این که بعداً دچار بیماری آسم شوند زیادتر است.

علایم بیماری آسم کدام است؟

مهم ترین علامت های آسم، سرفه، خس خس سینه و تنگی نفس است. البته لازم نیست که بیمار هر سه علامت را با هم داشته باشد و ممکن است بیمار فقط یکی از انواع علامت ها را داشته باشد. هم چنین بیمار ممکن است علایم دیگری مانند افزایش خلط، حساس بودن به بوها مانند بوی غذا، بوی عطر و بوی بعضی از گل های تند را داشته باشند. معمولاً در افراد آسمی حملات آسم و تنگی نفس و حملات سرفه در شب ها باعث می شود که این بیماران از خواب بیدار شوند.

لازم به ذکر است که معمولاً افراد بالغ مبتلا به آسم، در کودکی نیز دچار خس خس سینه بوده اند و والدین اظهار می دارند که این بیماران در زمان کودکی دچار سرماخوردگی های طولانی مدت می شده اند و سرفه های طولانی داشته اند.

راه های تشخیص بیماری آسم کدام است؟

مهم ترین راه تشخیص، شرح حال و معاینه بیمار می باشد که توسط پزشک انجام می گیرد و در صورت صلاحدید پزشک اسپیرومتری انجام می گیرد. چنان چه بیمار آسم داشته باشد در این تست مشخص می شود. بدین صورت که در این تست حجم های ریوی کاهش پیدا می کند. در طی این آزمایش به مریض اسپری داده می شود و آزمایش، قبل و بعد از مصرف اسپری تکرار می شود، بعد از مصرف اسپری آن حجم که قبل از مصرف اسپری کاهش پیدا کرده بود، بعد از مصرف اسپری معمولاً درصدی افزایش حجم پیدا می کند. انجام تست قبل و بعد از مصرف اسپری جهت تشخیص کمک کننده است، چون بیمارانی هستند که اسپیرومتری طبیعی دارند و نشانی از کاهش حجم نشان نمی دهند و فقط به صورت دوره ای دچار مشکل می شوند.حتی ممکن است این دوره ها به حدود چندین سال هم بکشد.

در کل این بیماری می توان حمله ای یا متناوب باشد و حتی ممکن است بیمار در صبح خوب باشد و در شب حالش بد شود و یا ممکن است بیمار فقط در شب ها حالش بد باشد و در نتیجه تست تنفسی هم می تواند تابعی از این قانون باشد. در این گونه موارد پزشک می تواند از تست های تحریکی استفاده کند تا متوجه شود که بیمار آسم دارد یا نه.

ادامه دارد...

دکتر ام البنین پاک نژاد- متخصص داخلی و فلوشیپ فوق تخصصی ریه

*مطالب مرتبط :

آسم و انواع آن

آسم چیست؟

چرا آسم کودکان، در بزرگسالی دوباره عود می‌کند

آسم در دوران کودکی 

تأثیر نماز بر بیماری آسم 

کودکان مبتلا به آسم را از ورزش کردن منع نکنیم 

آلرژی بینی ، عوامل بروز و راه های پیشگیری

آلرژى، بیمارى فصل

انواع بیماری آلرژی (حساسیت)

چه عواملی باعث آلرژی می شوند

بالای صفحه

یک ملیارد کاربر تلفن همراه در معرض ابتلا به سرطان

یك میلیارد كاربر‌تلفن همراه در‌ معرض ابتلا به سرطان‌

براساس نتایج یك تحقیق انجام شده توسط "انستیتو تحقیقاتی سلامت استرالیا" Australian Health Research Institute ، احتمال ابتلای یك میلیارد نفر به انواع سرطان ها به دلیل استفاده از تلفن همراه و دیگر وسایل ارتباطی جدید ، وجود دارد. به گفته دست اندركاران این تحقیق ، ابتلای كابران وسایل ارتباطی مدرن از جمله گوشی های تلفن همراه به انواع سرطان ها، می تواند ناشی از تشعشع امواج الكترومغناطیسی متصاعد شده از میلیاردها گوشی تلفن همراه، وسایل مخابراتی مربوط به اینترنت و وسایل فرستنده مخابرای ارتباطی بی سیم باشد.

استفاده از این وسایل ارتباطی تقریبا یك سوم جمعیت جهان یعنی حدود دو میلیارد نفر را درمعرض بیماری‌های سرطان گوش، چشم و مغز و همچنین دیگر‌‌بیماری ها و ناراحتی های مهم فیزیكی از جمله ناراحتی های قلبی، ناتوانی جنسی ، میگرن ، سرع و  دیگر بیماری ها قرار می دهد.

نتایج این تحقیق حاكیست، كودكان بخاطر داشتن پوستی نازك وحساس ، بیشتر درمعرض بیماری ها و عوارض ناشی از استفاده از تلفن همراه و دیگر دستگاههای مخابراتی قرار دارند و استفاده از این وسایل باید محدود شود.

تاثیر مهلك استفاده زیاد از وسایل الكترونیكی دارای تشعشع از جمله گوشی‌هایی تلفن همراه، برج های مخابراتی، دكل ها یا آنتن های تلفن همراه، برج‌های فرستنده، اجاق هایی كه با اشعه مایكروویو كار می كنند، وسایل و تجهیزات بی سیم و وسایل وتجهیزات مشابه دیگر، موجب بروز سرطان‌های مختلف و بیماری های ناشناخته دیگر در انسان می شود.

تاثیرات مخرب این وسایل مورد تایید شخصیت های علمی؛ محققین، نهادهای تحقیقاتی پزشكی، وزیران بهداشت دولت های كشورهای مختلف و موسسات بین‌المللی از جمله سازمان جهانی بهداشت WHO  قرارگرفته است.

منبع:http://jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100942428187

هپاتیت c,علت,پیشگیری,علائم,تشخیص,درمان

معرفی   

 

هپاتیت C یک بیماری ویروسی است که از طریق تماس با خون و ترشحات بدن افراد مبتلا منتقل می شود. این بیماری در اکثر بیماران حالت مزمن پیدا کرده و تعدادی از این افراد در آینده دچار عوارض بیماری مانند سیروز یا سرطان کبد می شوند.

 

 علت 

 

 

هپاتيت C توسط ويروس هپاتيت C که در سلول‌هاي كبد زندگي كرده و سبب بيماري كبدي مي‌شود، ايجاد مي‌گردد.

 

روش انتقال و سرايت بيماري:

 

ورود خون آلوده به خون شما سبب انتقال بيماري مي‌شود.

تماس‌هاي معمولي مانند در آغوش گرفتن، بوسيدن، عطسه و سرفه كردن و يا استفاده از آب و غذاي ديگران سبب بيمار شدن نمي‌شوند.

در معتادان تزريقي كه از سوزن‌هاي تزريق مشترك استفاده مي‌كنند، بالاترين ميزان ابتلا به هپاتيت C وجود دارد.

قبلاً انتقال اين ويروس از طريق خون‌ها و اعضاي اهدايي آلوده صورت مي‌گرفت اما در حال حاضر تمام خون‌ها و اعضاي اهدا شده از نظر آلودگي با ويروس هپاتيت C آزمايش مي‌شوند.

احتمال انتقال بيماري از طريق رابطه جنسي كم است خصوصاً اگر شما تنها با يك نفر و براي مدت طولاني رابطه داشته باشید. در هر حال شما می توانید از کاندوم استفاده کنید.

در موارد نادري، هپاتيت C از طریق مادر آلوده به نوزاد منتقل ‌می شود. احتمال انتقال ويروس از مادر باردار به جنين حدود 5% مي‌باشد و در زمان زايمان منتقل مي شود و راهي براي كاهش خطر آن وجود ندارد.

شيردهي سبب انتقال ويروس نمي‌شود و در صورتي كه نوك پستان مادر زخم يا خونريزي داشته باشد، احتمال انتقال بيماري وجود دارد.

اگر با فرد مبتلا به هپاتيت C زندگي مي‌كنيد نگران نباشيد تنها وسائلي مانند تيغ اصلاح، مسواك، ناخن‌گير كه با خون تماس دارند را به صورت مشترك استفاده ننمائيد.

علي‌رغم احتمال پايين انتقال هپاتيت C ، همسر و شريك جنسي، و اعضاي خانواده بايد از نظر ابتلا به هپاتيت C آزمايش شوند و در صورت نياز تحت درمان قرار گيرند.

 

 

دوره کومون و بيماري‌زايي:

 

دوره کومون عبارت است از فاصله زماني بين ورود ويروس به بدن تا بروز علائم بيماري كه از 2 هفته تا 6 ماه متفاوت است. هر کس تست هپاتیت C او مثبت است می تواند بیماری را به دیگران منتقل کند.

 

پیشگیری 

 

 

هپاتيت C واكسن ندارد اما مي‌توان با اقداماتي از آن پيشگيري نمود.

 

از سوزن تزريق مشترك با ديگران استفاده نكنيد.

اگر در مراكز بهداشتي درماني شاغل مي‌باشيد براي تماس با خون بيماران، سوزن و وسايل برنده آلوده، حتماً از دستكش پلاستيكي استفاده نمائيد.

در صورت تمايل به تاتو كردن، درمان با طب سوزني و يا هر عملي كه توسط فرو رفتن ابزار تيز و برنده در بدن صورت مي‌گيرد، حتماً از تميز بودن آنها اطمينان داشته باشيد.

اگر آزمايش شما از نظر آلودگي به هپاتيت C مثبت است جهت جلوگيري از انتقال اين ويروس به نكات زير دقت كنيد:

 

تيغ اصلاح، مسواك و ناخن‌گير و هر وسيله‌اي كه ممكن است به خون شما آغشته شده باشد را در دسترس ديگران نگذاريد و با آب و صابون آنها را تميز نگهداريد.

زخم‌ها و خراش‌ها و تاول‌هاي پوستي خود را بپوشانید.

حتماً مراقب تامپونها، دستمال‌هاي بهداشتي و باندهايي كه با خون شما تماس دارند باشيد.

از سرنگ مشترك با ديگران استفاده ننمائيد.

از اهدا خون و اعضا به ديگران اجتناب نمائيد.

مي‌توانيد به كودك خود شير دهيد اما بايد دقت داشته باشيد كه نوك پستان‌هاي شما زخم و خراشي نداشته باشد.

 

علائم  

 

 

دو فرم هپاتيت C وجود دارد: فرم حاد و فرم مزمن. فرم حاد يعني اينكه اخيراً به هپاتيت C مبتلا شده‌ايد در حاليكه در فرم مزمن، بيش از 6 ماه از زمان ابتلا مي‌گذرد. 85% افراد مبتلا به هپاتيت C در نهايت به فرم مزمن مبتلا مي‌شوند.

 

هپاتيت C اغلب بدون علامت است و اکثر افراد 15 سال و يا بيشتر مبتلا به بیماری هستند که معمولاً بصورت اتفاقي طي انجام آزمايشات معمولي و يا اهداي خون، بيماري تشخيص داده مي‌شود. بالا بودن آنزیم های کبدی می تواند اولین علامت بیماری باشد.

 

اگر بیمار علامت دار شود علائم عبارتند از:

 

خستگي

درد مفاصل

دل درد

خارش پوست

درد عضلاني

تيره شدن ادرار

يرقان و زردي ( زرد شدن سفيدي چشم و پوست)

هپاتيت C معمولاً باعث تخريب تدریجی كبد شده و حدود 25% افراد با هپاتيت C مزمن بعد از حدود 20 سال به آسيب جدي كبد ( نارسايي كبد) يا سيروز و سرطان كبد مبتلا مي‌شوند.

 

علائم سيروز عبارتند از:

 

قرمزي كف دستان بعلت اتساع و گشاد شدن عروق كوچك

شبكه‌هاي عروقي كه منظره‌اي شبيه عنكبوت زير پوست ايجاد مي‌كنند ( مخصوصاًدر پوست قفسه سينه، شانه‌ها و صورت)

بزرگ شدن شكم

تحليل رفتن عضلات

خونريزي گوارشي بعلت اتساع وريدهاي گوارشي كه مي‌تواند خطرناك باشد.

آسيب به مغز و سيستم عصبي كه آنسفالوپاتي ناميده مي‌شود كه سبب مشكلاتي از جمله گيجي، عدم تمركز و اختلال حافظه مي‌شود.

  

کی به پزشک مراجعه کنم  

 

 

به پزشک مراجعه کنید در صورتی که:

 

در صورتی که در معرض خطر ابتلا به هپاتیت C هستید.

در تماس با هپاتیت C بوده اید.

علائم هپاتیت C را دارید.

آزمایش خون شما برای هپاتیت C مثبت بوده است.

در صورتی که مبتلا به هپاتیت C هستید و دچار هر یک از علائم زیر شدید به اوژنس مراجعه کنید:

 

احساس گیجی و یا داشتن توهم

خونریزی از مقعد یا استفراغ خونی

به چه كساني مي‌توان مراجعه نمود :

 

پزشكان عمومي

متخصصين اطفال

متخصصين داخلي

متخصصين عفونی

اگر دچار عوارض هپاتيت شده‌ايد مجموعه‌اي از يك متخصص بيماري‌هاي گوارش و كبد و متخصص بيماري‌هاي عفوني مي‌توانند به شما كمك نمايند.

 

 آزمون های تشخیصی  

 

 

گرفتن شرح حال و انجام معاينه دقيق پزشك را در تشخيص هپاتيت C ياري مي‌كند و اگر به هپاتيت C مشكوك شد يك آزمايش خون جهت ارزيابي وجود آنتي‌بادي ضدويروس هپاتيت C درخواست مي‌كند.

 

كه درصورت مثبت بودن نتيجه اين آزمايش، آزمايش ديگري جهت بررسي ژنتيكي ويروس (RNA) انجام مي‌شود. كه آزمايش آنتي‌بادي، ابتلاي قبلي و آزمايش ژنتيكي فعال بودن هپاتيت C در حال حاضر و نوع ويروس هپاتيت C را نشان مي‌دهد.

 

در صورت مثبت بودن آزمايشات فوق، ممكن است پزشك بيوپسي از كبد (نمونه‌گيري از كبد)انجام دهد براي اين كه مشخص شود آيا ويروس به كبد شما آسيبي رسانده يا نه. در طي بيوپسي، از بين دنده‌ها سوزني وارد كبد كرده و نمونه تهيه مي‌كند و نمونه را زير ميكروسكوپ بررسي خواهد كرد.

 

ممكن است پزشك سي‌تي‌اسكن و MRI يا سونوگرافي نيز جهت بررسی احتمالی سرطان کبد درخواست نمايد.

 

 درمان  

 

 

هپاتيت C همیشه نیاز به درمان ندارد. درمان بستگی به نوع بیماری، نوع ویروس، میزان تخریب کبدی و وضعیت عمومی سلامت شما دارد. دارو هایی که بکار می رود گران قیمت و دارای عوارض جانبی هستند و برای همه مفید نمی باشند.

 

درمان و مراقبت در منزل:

 

روش‌هاي زير وضعیت روحی و جسمی شما را بهبود بخشد:

 

كم كردن تحرك: كاهش فعاليت‌ها و استراحت بيشتر در رفع خستگي شما كمك كننده است با كمك ديگران برنامه كاري خود را سبك‌تر و قابل انعطاف‌تر نمائيد.

ورزش: ورزش می تواند انرژی شما را افزایش داده و افسردگی را کاهش دهد. ورزش آئروبیک بسیار مناسب است. فردای روز مصرف پگ اينترفرون از ورزش هایسنگین خود داری کنید.

برنامه غذايي مرتب و مقوی: بي‌اشتهايي و حالت تهوع در هپاتيت C رخ مي‌دهد در اين صورت بايد تعداد وعده‌ها بيشتر شده و مقدار غذا در هر وعده كم شود. اگر بعدازظهرها دچار حالت تهوع مي‌شويد وعده غذايي مقوی و كاملي را صبح استفاده كنيد. رژيم غذايي مناسب عبارت است از استفاده زياد از سبزيجات و ميوه‌ها و محدود كردن قندها و چربي‌ها. اگر سيروز داريد مصرف نمك و پروتئين زياد، خوب نيست.

اجتناب از الكل و داروها: الكل و برخي داروها سبب آسيب‌ رساندن به كبد مي‌شوند اجتناب از آنها در صورت ابتلا به هپاتيت C امري ضروري است. در مورد الكل و داروهاي مورد استفاده خود با پزشك صادق باشيد و اگر تصميم به ترك اعتياد خود به اين مواد را داريد با پزشك خود مشورت كنيد. در مورد تمام داروهاي نسخه شده و حتي گياهي نيز با پزشك خود مشورت نمائيد.

كنترل خارش بدن: در صورت ابتلا به خارش بدن حتماً با پزشك خود مشورت نمائيد تا داروی مناسب برای شما تجویز شود. به دستورات درج شده روي بسته دارو عمل كرده و در صورت بروز هرگونه عارضه مصرف دارو را قطع نمائيد.

كمك گرفتن براي رفع افسردگي: افسردگي در تمام بيماري‌هاي مزمن و طولاني مدت ممكن است رخ دهد و يا افسردگي مي‌تواند يكي از عوارض داروهاي ضدويروسي استفاده شده در درمان هپاتيت C باشد. حتماً در مورد دريافت داروهاي ضدافسردگي و يا مشاوره رواني با پزشك خود مشورت نمائيد.

كسب اطلاعات در مورد بيماري: داشتن اطلاعات بيشتر در مورد هپاتيت C شما را در كنترل بيشتر بيماري كمك مي‌كند. اطلاعات بيشتر در تصميم‌گيري بهتر براي درمان و تغييرات در نحوه زندگي (چه از نظر جسمي و چه از نظر عاطفي و رواني) كمك كننده خواهد بود.

 

 

 

درمان دارویی:

 

هدف از درمان هپاتيت C محدود كردن و بازداشتن ويروس از آسيب رساندن جدي و بيشتر به كبد مي‌باشد. درمان مقدماتي هپاتيت C بستگي به اين دارد كه به فرم حاد يا مزمن آن دچار شده باشيد.

 

درمان هپاتيت C حاد و كوتاه مدت:

 

بدليل عدم اطلاع از بيماري و بدون علامت بودن آن، درمان صورت نمي‌گيرد. در صورت اطلاع درمان در پيشگيري از بيماري طولاني مدت نقش خواهد داشت. البته هنوز بر سر اين كه چه زماني درمان آغاز شود و نيز طول مدت درمان بحث وجود دارد.

 

درمان هپاتيت C مزمن و طولاني مدت:

 

اگر آزمايشات خون و بيوپسي كبد شما، مطرح كنندة بيماري مزمن باشند، اما كبدتان سالم باشد ممكن است نيازي به درمان نداشته باشيد. در حاليكه كبدتان آسيب ديده باشد نياز به درمان تركيبي داريد.

 

درمان ضدويروسي در موارد زير پيشنهاد نمي‌شود:

 

معتادان تزريقي و الكليها (مصرف كنندگان متادون مي‌توانند از اين داروها استفاده كنند)

مبتلايان به سيروز پيشرفته

ابتلا به افسردگي شديد و ديگر اختلالات رواني

حاملگي و يا تمايل به باردار شدن: در صورتيكه از داروهاي ضد ويروسي استفاده كرده‌ايد تا 6 ماه پس از قطع دارو بايد از 2 روش پيشگيري از بارداري استفاده نمائيد. (اين داروها روي جنين اثر مي‌گذارند)

ابتلا به يك بيماري خودايمني مثل لوپوس، سوريازيس، روماتوئيد آرتريت و يا بيماري‌هايي مانند ديابت، بيماري قلبي و تشنج.

داروهاي ضدويروسي در افراد 18 سال به بالا كه در خونشان ويروس وجود داشته و بيوپسي كبد نشان دهنده آسيب كبدي مي‌باشد، توصیه می شود.

 

در مورد درمان ضدويروسي در كودكان 17 – 3 ساله اطلاعات كمي وجود دارد اما متخصصان معتقدند كه كارآيي اين داروها در اطفال مانند بالغين است و درمان تركيبي با ريباويرين و اينترفرون در اطفال تائيد شده است.

 

درمانهاي دارويي ضدويروسي عبارتند از:

 

پگ اينترفرون و بقية انواع اينترفرونها كه شبيه پروتئيني در بدن هستند كه براي مبارزه با عفونت ايجاد مي‌شود.

تركيب اينترفرونها با ريباويرين كه شانس بهبودی را افزايش دهد.

تركيب پگ اينترفرون و ريباويرين موثرتر از تركيب سایر اينترفرون ها و ريباويرين مي‌باشد. مصرف پگ اينترفرون بصورت تزريق هفتگي و طريقه مصرف ريباويرين 2 قرص روزانه مي‌باشد.

 

طول مدت درمان بستگي به نوع ويروس از نظر ژنتيكي دارد و از 6 ماه تا 1 سال طول مي‌كشد. اگر پس از 3 ماه بهبودي در كبد حاصل نشود مصرف دارو قطع خواهد شد.

 

درمان تركيبي پگ اينترفرون و ريباويرين در 50 تا 80% موارد باعث درمان یا کنترل بیماری می شود.

 

گاهي اوقات درمان باعث كاهش تعداد ويروسها در خون نمی شود ولی با این حال برخي از مطالعات نشان داده كه درمان باز هم مي‌تواند از آسيب كبدي ‌ممانعت كرده و احتمال سيروز و سرطان كبد را كاهش دهد.

 

داروهاي درماني هپاتيت C گران قيمت بوده و داراي عوارضي از جمله خستگي، سردرد، تب، حالت تهوع، افسردگي، کم خونی، اختلالات تيروئيد و مشكلات ديگري مي‌شوند.

 

باید منافع درمان ضد ویروسی نسبت به مضار آن سنجیده شود. در تصميم گيري براي دريافت درمان عجله نكنيد زيرا هپاتيت C به آرامي پيشرفت مي‌كند. حتماً در اين زمينه با پزشك خود مشورت كنيد.

 

اگر تمايل به دريافت داروي ضدويروسي نداشته باشيد، پزشك شما را تحت بررسي دقيق و دوره‌اي قرار مي‌دهد و هر 5 - 4 سال يكبار از شما بيوپسي كبد به عمل مي‌آورد تا ميزان آسيب كبدي شما را كنترل نمايد.

 

درمان عدم پاسخ به دارو های ضد ویروسی:

 

گاهی اوقات با وجود ناموفق بودن اولین دوره درمان می شود دوره دیگری را امتحان کرد. این موضوع بستگی به آن دارد که چقدر خوب دوره اول را تحمل کرده باشید، چقدر درمان اولیه موثر بوده باشد، تفاوت دوز دارو با دوره اول چقدر باشد و نوع ویروس هپاتیت C چه باشد.

 

 

 

درمان جراحي:

 

در صورتيكه هپاتيت C سبب آسيب كبدي و نارسايي و از كار افتادن كبد شود، جهت افزايش طول عمر بيمار، پيوند كبد انجام مي‌شود. كه البته پيوند كبد عملي متداول و معمولی نمي‌باشد.

 

پيوند كبد عملي گران قيمت با خطر بالا بوده و پيدا كردن كبد اهدا شده نيز مشكل است. تنها افرادي كه از سلامتي كامل برخورداند ( غير از نارسايي كبد ) براي اين عمل در نظر گرفته مي‌شوند.

 

پيوند كبد براي معتادان تزريقي، الكليها، مبتلايان به افسردگي شديد و يا اختلالات رواني مناسب نيست.

 

اگر پيوند كبد دريافت كرديد تا آخر عمر بايد تحت نظر متخصص بوده و جهت جلوگيري از پس زدن پيوند نياز به مصرف داروهاي سركوب كننده ايمني داريد.

 

هپاتيت C ممكن است سبب درگير كردن كبد جديد شما نيز شود و مي‌تواند مشكل اساسي ايجاد كرده و سبب از كار افتادن كبد پيوندي شود. با اين حال اكثر بيماران پس از دريافت پيوند كبد از حال عمومي خوبي برخوردارند و مي‌توانند به زندگي طبيعي خود بازگردند.

 

 

 

درمان‌هاي ديگر:

 

برخي از بيماران در پي يافتن درمان‌هاي تكميلي و يا روش‌هاي درماني ديگر براي هپاتيت C هستند. تا اين زمان روش ديگري براي كاهش علائم و درمان این بیماری پیدا نشده است.

 

سير بيماري  

 

 

بعد از اينكه ويروس به بدن شما وارد مي‌شود ممكن است دچار هپاتيت C حاد شويد كه بيشتر افراد مبتلا به هپاتيت C حاد مشكل كبدي نداشته و بهبود مي‌يابند.

 

بيش از 85% از افرادي كه به ويروس هپاتيت C دچار شده‌اند فرم مزمن بيماري در آنها ايجاد مي‌شود.

 

هپاتيت C مزمن به مرور باعث ايجاد آسيبهاي كوچك كبدي مي‌شود كه در صورتيكه ميزان اين آسيبها زياد شود در عملكرد كبد شما تاثير خواهد داشت و حدود 25% از افراد مبتلا به هپاتيت C مزمن طي 20 سال و يا بيشتر دچار مشكلات جدي كبدي مانند سيروز و هپاتوسلولار کارسینوما مي‌شوند.

 

عوامل زیر مي‌توانند احتمال ابتلاء شما به آسيب شديد كبدي افزایش دهند:

 

میزان آسیب کبدی در زمان تشخیص بیماری

سن بالای 40 سال

مصرف الکل

مرد بودن

چاقی

دیابت

ابتلا به HIV یا سایر بیماریهای سیستم ایمنی

با وجود اين كه اغلب افراد مبتلابه هپاتيت C مزمن، در اثر این بيماري فوت نمي‌كنند، %5 - 1 از افراد مبتلا به آسيب جدي و شديد كبد ناشي از هپاتيت C جان خود را از دست مي دهند.

 

در مطالعات زيادي كه انجام شده مشخص گشته كه بطور متوسط زمان ابتلا به هپاتوسلولار کارسینوما 28 سال پس از آلوده شدن با ويروس هپاتيت C مي‌باشد. هپاتوسلولار کارسینوما 10-8 سال پس از ابتلای بيمار به سيروز، رخ مي‌دهد.

 

افراد مبتلا به هپاتيت C در صورت بروز سيروز، داشتن سن بالا، مرد بودن و بالا بودن آلفافيتوپروتئين (AFP)، استفاده از الكل و ابتلا همزمان به هپاتيت B، احتمال بيشتري دارد كه به هپاتوسلولار کارسینوما دچار شوند.

 

سيروز احتمال ابتلا به هپاتوسلولار کارسینوما را بالا مي‌برد. اما برخی ازمبتلایان به هپاتوسلولار کارسینوما، سيروز ندارند.

 

بیماریهای مرتبط 

 

 

خيلي از بیماریهای خارج از كبدي با هپاتيت C مزمن ارتباط دارند كه ربطي با شدت بيماري كبدي نداشته و وقوع آنها امري معمول نمي‌باشد.

 

كرايوگلوبولينیميا:

 

شايع‌ترين بیماری، كرايوگلوبولينیميا مي باشد. وقتي سلول‌هاي سفيد خون توسط ويروس هپاتيت C تحريك شوند آنتي‌بادي غيرطبيعي به نام كرايوگلوبولين توليد مي‌كنند كه اين آنتي‌بادي‌هاي غيرطبيعي در عروق كوچك بدن رسوب كرده و سبب ايجاد التهاب عروقي (واسكوليت) مي‌شوند و مي‌توانند اعضاي مختلف بدن از جمله پوست، مفاصل و كليه را درگير سازند.

 

این بیماری علائم متفاوتي را ايجاد مي‌كنند مانند: درد مفاصل و التهاب مفاصل، لكه های ‌ برافروخته و ارغواني رنگ خصوصاً در قسمت پاييني پاها (پورپورا)، تورم پاها به علت دفع پروتئين در ادرار و درگيري و درد عصبي (نوروپاتي).

 

پديده رينود نيز در اين بيماران ممكن است رخ دهد. رينود عبارت است از تغيير رنگ نوك انگشتان دست و پا در اثر سرما كه ابتدا سفيد، سپس ارغواني و در نهايت قرمز رنگ مي‌شود.

 

كرايو به معني سرد مي‌باشد و در آزمايشگاه كرايوگلوبولين از طريق تماس خون با سرما شناسايي مي‌شود. هم‌چنين اگر التهاب عروقي (واسكوليت) در بيوپسي و نمونه‌گيري از اعضاي بدن (مثلاً پوست يا كليه) ديده شود، تأييد كننده وجود كرايوگلوبولين مي‌باشد.

 

درمان صحيح ويروس هپاتيت C مي‌تواند سبب از بين رفتن كرايوگلوبولين شود.

 

 

 

لنفوم:

 

لنفوم (سرطان سلول‌هاي لنفاوي) سلول‌هاي B غيرهوچكيني نيز با هپاتيت C مزمن در ارتباط مي‌باشد و علت آن تحريك شدن زياد سلول‌هاي سفيد خون از نوع B، توسط ويروس هپاتيت C مي‌باشد كه سبب توليد سلول‌هاي B غيرطبيعي مي‌شود.

 

درمان موارد خفیف این بیماری با اينتروفرون گزارش شده است ولی اکثر بیماران نیاز به درمان‌هاي ضد سرطان دارند.

 

 

 

بيماري‌هاي پوست:

 

دو بيماري‌ پوستی ليكن پلان و پورفیریا کوتانئا تاردا (porphyria cutanea tarda) با هپاتيت C مزمن ارتباط دارند كه با درمان هپاتيت C (درمان با اينتروفرون) اين بيماري‌ها نيز بهبود مي‌يابند.

 

 

 

وجود اتوآنتي‌بادي:

 

در 25% از بيماران مبتلا به هپاتيت C آنتي‌بادي عليه بدن خود بيماران (اتوآنتي‌بادي) وجود دارد مانند آنتي‌بادي ضد هسته سلول، آنتي‌بادي ضد ماهيچه صاف و فاكتور روماتوئيد.

 

چگونه با هپاتیت C کنار بیاییم؟ 

 

 

زيستن با بيماري‌هاي مزمن از قبيل هپاتيت C سبب افسردگي و مشکلات عصبي مي‌شود. همچنين درمان اين بيماري‌ها خود باعث عوارض جانبي شده كه كنار آمدن با آنها نيز ساده نيست.

 

از سوي ديگر اين گونه بيماري‌ها در روابط فردي بيمار با ديگران نيز تداخل دارند. شما ممكن است به علت ترس از عكس‌العمل‌ و برخورد فاميل و آشنايان از برخورد و رويارويي با آنها پرهيز نمائيد. ولي حقيقت اين است كه در زمان بيماري، شما احتياج بيشتري به افراد براي اعتماد كردن و تكيه كردن به آنها داريد. روابط خود را با ديگران حفظ كنيد اما واقعيت‌ها را در مورد بيماري خود به آنها بگوئيد.

 

افراد خانواده، همسر و شريك جنسي و هر كسي كه خود شما صحيح مي‌دانيد بايد از بيماري شما اطلاع داشته باشند هر چند كه امكان انتقال بيماري به آنها كم باشد. بايد اين افرد آزمايش شده و در صورت نياز درمان شوند. در جريان قرار دادن ديگران، به نفع شما نيز مي‌باشد چرا كه براي درمان بيماري نياز به همكاري و درك متقابل خانواده و دوستان صميمي خود داريد. جهت تفهيم بهتر، قبل از اين كه با آنها در مورد بيماري خود صحبت كنيد، شرايط را آماده نمائيد و واقعيت‌هاي زير را در مورد هپاتيت C براي ايشان توضيح دهيد :

 

هپاتيت C بسيار آرام پيشرفت مي‌كند و ممكن است چند دهه بدون علامت باشد.

هپاتيت C قابل درمان و كنترل است و درصورت بروز علائم، درمان مي‌تواند به شما كمك كند.

هپاتيت C به راحتي سرايت نمي‌كند، احتمال ابتلاي ديگر اعضاي خانواده كم است.

داشتن اطلاعات صحيح در مورد هپاتيت C بسيار كمك كننده است.

با همسر خود صحبت كنيد. اگر چه امكان سرايت بيماري طي تماس جنسي كم است اما باز هم امكان ابتلا وجود دارد. استفاده از كاندوم همواره توصيه مي‌شود زيرا از انتقال هپاتيت C و بيماري‌هاي مقاربتي دیگر جلوگيري مي‌نمايد. اگر شما براي مدتي طولاني و تنها با يك نفر رابطه داريد احتمال انتقال بيماري خيلي كم است. همسر و شريك جنسي خود را در ابهام نگذاريد و حتماً در مورد بيماري خود با او صبحت کرده با هم به نتيجه واحدي برسيد.

 

چگونه با هپاتیت C زندگی کنیم؟ 

 

 

در صورت ابتلا به هپاتيت C به 2 نكته توجه كنيد:

 

شما سالها مي‌توانيد زندگي طبيعي داشته باشيد.

مبتلا بودن به بيماري‌هاي مزمن نياز به حمايت عاطفي ديگران دارد در غير اينصورت شما احساس تنهايي مي‌كنيد.

اغلب افراد بيمار، بيشتر به بيماري خود توجه مي‌كنند و كمتر به خود اهميت مي‌دهند. براي آسوده شدن از اين حالت احتياج به كمك مناسب چه در زمينة عاطفي و چه در زمينة پزشكي داريد.

 

اقدامات پزشكي:

 

هپاتيت C يك بيماري مزمن است و شما سالها با پزشك معالج خود در ارتباط خواهيد بود. لذا پزشكي را كه از با تجربه و حاذق بودن او اطمينان داريد و براحتي با او مسائل را در ميان مي‌گذاريد انتخاب نمائيد. پزشكي كه واقعاً بيماري و شرايط شما را درك نمايد هر بار زمان کافی به شما اختصاص دهد مي‌تواند كمك بسياري به شما كند.

 

هم چنين از منابع ( كتاب، سايتهاي اينترنتي) موثق در مورد بيماري خود و درمان آن كسب اطلاع نمائيد ( دقت كنيد كه منابع بي‌ارزش و غير علمي را انتخاب نكنيد).

 

رابطة هپاتيت C و افسردگي:

 

زيستن با هر بيماري مزمني سبب افسردگي مي‌شود. اما افسردگي در بيماران تحت درمان با پگ اينترفرون يك عامل خطرناك است. درمان هپاتيت C مي تواندسبب عوارض جانبي عاطفي رواني مانند عصبانيت، تحريك‌پذيري و يا افسردگي شود.

 

افرادي كه سابقه افسردگي دارند قبل از اينكه تحت درمان براي هپاتيت C قرار گيرند با روان پزشك حتماً مشورت نمايند. شايد لازم باشد درمان تا بهتر شدن شرايط رواني بيمار، به تعويق افتد و يا اينكه قبل از شروع درمان هپاتيت C افسردگي بيمار درمان شود. همچنين ورزش و تمرينات بدني مرتب در بهبود حال رواني و افسردگي بيماران موثر است. حتماً قبل از شروع درمان، در مورد افسردگي ناشي از دارو با همسر خود صحبت كنيد.

 

گروه درماني:

 

براي دوستان و افراد خانواده، سخت است كه مشكلات شما را درك كنند لذا ممكن است دوست داشته باشيد با بيماراني كه مانند خود شما هستند آشنا شويد. این وب سایت یک بخش مخصوص بیماران جهت ارتباط با هم دارد.

 

 کنترل 

 

 

مراقبت از سلامت خود، براي بيماران هپاتيتي بسيار مهم است. اقدامات ديگري علاوه بر تغذية مناسب، تمرينات و ورزش‌هاي مرتب، درمان دارويي و برخورداري از حمايت عاطفي خانواده، در حفظ سلامتي شما نقش دارند كه عبارتند از:

 

اجتناب از بيمار شدن: ابتلا به ديگر ويروسهاي درگير كنندة كبد مانند ويروس هپاتيت B و A براي بيماران مبتلا به هپاتيت C خطرناك است لذا واكسينه شدن عليه اين بيماريها به شما توصيه مي‌شود. همچنين ايدز سبب تضعيف سيستم ايمني شما شده و روند پيشرفت بيماري را سرعت مي‌بخشد. اگر شركاي جنسي متعددي داريد حتماً از كاندوم جهت پيشگيري از اين بيماري‌ها، استفاده نمائيد.

داشتن خواب كافي: معمولاً بيماران هپاتيتي، با اختلال در خوابيدن مواجهند. بيخوابي يكي از عوارض درمان مي‌تواند باشد و بيماران فكر مي‌كنند كه مشكل پيش پا افتاده و جزئي است. اما واقعيت اين است كه بيخوابي مي‌تواند اثر زيادي داشته و حتي برخي از علائم از جمله خستگي مفرط مي‌تواند ناشي از بيخوابي باشد. درمان خاصي براي بيخوابي ناشي از هپاتيت C وجود ندارد اما راههاي معمولي مانند حمام آب گرم، اجتناب از ورزش وپرهیز از غذا خوردن زياد قبل از خواب موثرند. همچنين با نظر پزشك خود مي‌توانيد از داروهاي خواب آور استفاده كنيد.

دقت داشتن در مورد الكل و داروهاي ديگر: كبد در متابوليسم و پاك سازي خون از برخي مواد نقش دارد و هپاتيت C مي‌تواندسبب كاهش اين عملكرد طبيعي كبد شما شود. لذا الكل، برخي داروهاي گياهي و پزشكي براي مدت طولاني‌تري در بدن باقي مي‌مانند و اثر بيشتر و شديدتري به جا مي‌گذارند برخي از مواد سبب افزايش خطر آسيب كبدي در بيماران مبتلا به هپاتيت C مي‌شوند. ضد دردها و قرص‌هاي سرماخوردگي كه داراي استامينوفن و آسپيرين مي‌باشند و نيز مقادير زياد برخي ويتامينها مثل ويتامين D و A و بسياري از گياهان دارويي مي‌توانند سبب آسيب رساندن به كبد شوند خصوصاً‌ زماني كه بيمار الكل مصرف مي‌كند. اگر هپاتيت C داريد هرگز خودسرانه داروي گياهي، ويتامين و ديگر داروها را مصرف نكنيد. اگر سيگار مي‌كشيد و يا اعتياد داريد حتماً جهت ترك آن اقدام نمائيد و به مراكز معتبر جهت ترك اعتياد مراجعه کنید.

حفظ آرامش خود: خود بيماري مزمن و نيز درمان آن مي تواند سبب عصبانيت و افسردگي شود. ورزش به همان اندازه كه از لحاظ جسمي مفيد است از لحاظ فکری وروحی نيز موثر است. استفاده از تكنيك‌هاي كسب آرامش (Relaxation) و ماساژ مي‌توانند موثر باشند افراد زيادي از اين روشها سود مي‌برند. خود را تنها نگه نداريد با ديگران رابطة اجتماعي برقرار كنيد. با دوستان خود به گردش رويد و كارهايي كه دوست داريد انجام دهيد. اجازه ندهيد ناراحتي شما در مورد بيماري خود مانع از انجام كارهاي معمولي شما شود.

مثبت انديش باشيد: بسياري از بيماران مبتلا به هپاتيت C زندگيهاي طولاني دارند و براي سالها علائم بيماري را نشان نمي‌دهند. مرتب به خود يادآوري نمائيد كه تشخيص زودرس بيماري مي‌تواند به نفع زندگي شما باشد و به اين نتيجه برسيد كه تشخيص دادن بيماري شما مي‌تواند باعث شود تا شما زندگي سالمتر و كاملتري چه از لحاظ فيزيكي و جسمي و چه از لحاظ عاطفي داشته باشيد.

http://www.rcgld.org

 

 

 

راه های پیشگیری بیماری ایدز

بيشتر موارد راه هاي انتقال ويروس HIV ميـتـواند بـه طرق
مخـتلف بـه  رفـتـار بشر مربوط گردد؛ مانند مواد مخدر و فعاليتهاي جنسي. درحالي كـه ايـنگونه رفتارها در بـرخي از جوامع رواج بسياري يافته است، اغلب آنها را مي تـوان بــا آموزش و مشاوره منـاسب تـغيـير داده و يا اصـلاح نـمـود.  چـندين كشور از قبيل تايلند و اوگاندا توانسته اند با سعي بسيار در اين زمينه با موفقيت ميـزان انتشار ايــن بـيـماري را كاهش دهند.
در كشـور آمـريـكـا بـا ايـنكه رفتارهاي مخاطره انگيز در برخي از گروه ها هـمانـنـد مــردان همجنس گرا بطور قابل توجـهـي كـاهش يـافـتـه اسـت، گزارشهاي اخير حاكي از طغيان مجدد بيماري ايدز ميباشند. اين تجديد فعاليت قطعا بصـورت چند عاملي بوده و بخشي از آن بدليل حمايت عمومي و سياسي متزلزل مي باشـد. روشـهـاي مـبـارزاتي عـمــده ماننده تلاشهـاي آمـوزشـي “روابط جنسي ايمن تر”، ترويج كاندوم و برنامه هاي تعويض سوزن سـرنگ براي تغيير دادن رفتارها در طول زمان داراي نتايجي متغير و متناقض بوده است. بعلاوه توان بالقوه پزشكان ( يا متخصصان باليني ) در جهت تاثير گذاري بر اعمال و رفـتار بـيـماران، متاسفانه عمدتا فراموش شده است. برخلاف كشيدن سيگار، كـه مـا نقشي شناخته شده در انجام تلاش براي ممانعت از سلامتي عمومي ايفا مي كنـيم، مشاوره و اطلاع رساني درباره پيشـگيـري از ايـدز در كـمـتـر از يـك درصـد مـوارد مـراجعه بـيـماران بـه پـزشـك عـمومي خـود ارائـه مي گردد. درنهايت، دستيابي علم پزشكي به معالجات جديد، كه باعث حفظ جان و سلامتي و جلوگيري از ابتلا به بسياري از بيماري هاي ويروسي مي شود نـيـز مـمـكن اسـت تـرس از دچـار شـدن به ايدز را كاهش دهد. متـاسـفانه اين روشهاي درماني براي همه جواب نداده، انجامشان مشكل بوده و منوط به داشتن پتانسيل پاد زهري و عوارض بلند مدت خواهد بود.

از آنجايي كه احتمال توليد يك دارو و يا واكسن در آينده نزديك كم مي باشد، تلاش براي كاستن بيماري مسري ايدز بايد به عـنوان هدفي اوليه بر پيشگيري از اين بيماري تمركز يـابد. پــزشكان و  ارائه كنندگان اقلام بـهداشتي بايد نقش عمـده اي در ارائه مشـاوره و اطلاع رساني هاي پيشگيرانه ايفا نمايند. براي پزشكان مهم است كه بدانند پيشگيري از ايدز نيازي به مهارتهاي مشاوره اي و مداخلات روانشناختي گسترده ندارد. پيشگيري بـعنوان بخشي از آموزش سلامتي روزمره بوده و با تشخيص و سنجش ريسك و فراهم آوردن اطلاعات ميتوان رفتارهاي پرخطر را اصلاح نمود.

چه افرادي در معرض خطر ابتلا به اين بيماري قرار دارند؟

تنها در كشور آمريكا، گفته ميشود بيش از يك ميليون نفر مبتلا به ايدز بـوده و هر ساله از 40 تا 80 هزار نفر به اين تعداد افزوده مي گردد. بطور قابل توجهي ملاحـظه شد كه در بـيـن مـردان هـمـجنس گرا و معتادان تزريقي همچنان كه بيماري مسري ايدز گـستـرش يافته، گروههاي در مـعـرض خـطـر و راه هـاي انـتـقـال تـغـيير يـافـته است. زنان، جوانان و نـوجـوانـان و اقــليتهـاي نژادي سريع ترن جمعيت درحال گسترش مبتـلا بـه ويـروس ايـدز بشمار مي روند. در ايران پيش از اين الگوي انـتـقـال، بيماري معتادين تزريقي محسوب مي شد، اما اكنون اين الگو به رفتارهاي پرخطر جنسي مبدل گشته است.

با اينكه زماني تعداد مبتلايان در بين آنها اندك بود، جوانان و زنــان نـوجوان 20 درصد كل تعداد بيماران آلوده را در سراسر جهان تشكيل مي دهـنــد. مهمترين و سريعترين عامل انتقال ويروس HIV از طريق رفتارهاي مخاطره انگيز جنسي ميباشد. در حاليكه  بصورت سنتي در مراكز شهـري متمـركـز شـده، مـوارد بـيـماري بتـدريج به حومه شهرها درحال انتقال ميباشد.

بنابراين در جواب سؤال، “چه افرادي در معرض خطر اين بيماري قرار دارند؟” در يك كلمه-همه! پزشكان فرض را بـر اين ميگيرند كه تمامي بيمارانشان — نوجوانان و جوانان — در معرض خطر ابتلا قرار دارنـد. آنـها از هـر كـدام سـؤالاتي خاص درباره رفتارهاي جنسي و رفتارهاي پر خطر ديگر پرسيده، و بر اين اساس مشاوره و آموزش خود را ارائه مينمايند. تصور اينكه فردي در خطر ابتلا قرار ندارد، يك عمل خطرناك و گمراه كننده است.

پيشگريري از HIV و رفتارهاي جنسي

به منظور ارائه مشاوره و آموزش مؤثر در مورد ايدز، يك پزشك ابتدا بايد بتواند از سابـقـه و گـذشته جنـسي فـرد به صـورتي جـامع و فراگير آگاهي حاصل نمايد. اين هدف زماني عملي مي گـردد كه مباحث مربوط به مسائل جنسي براحتـي مـطرح شـده، تـفـاوتهاي فردي محترم شمرده شده، از واژه هاي عاميانه قابل فهم توسط همه بيماران استفاده شده و سؤالاتي واضح در مورد رفتـارهـاي بـخصوص پرسيده شود - نه اينكه فقط سؤال شود، “آيا روابط جنسي داشتي؟”

پرهيز
با تك تك افراد بايـد مـحـدوده اي از گـزيـنـه هـاي جنسي در رابطه با انتقال ويروس HIV و رفتارهاي پر خطر به بحث گذارده شود — از قبيل پرهيز. هـمه مردم (بخصوص نوجوانـان) بـايـد در تـصميمشان بـراي خـودداري از روابـط جـنـسـي حمـايـت شــونــد. بـا ايــن حـال بسياري از افراد جوان داشتن روابط جنسي را انتخاب ميكنند. راهكار پيـشگيـري از HIV كه صرفا بر اساس پرهيز باشد، گزينه اي گمراه كننده و غير واقعي است. بنابـرايـن بـايـد همه با پيامهاي غير قضاوتي كه بر رعـايـت مسـؤليـتهاي شخصي براي محافظت از HIV تاكيد دارد، راهنمايي و هدايت شوند. بخـصوص، بـا ايـنكه راهبرهاي روابط جنسي ايمن در گـذشتـه بر مـحدود نمودن تعداد شريك هاي جنـسي و دوري از اشخاصي كه احتمال ابتلا به ويروس ايدز در آنها وجود دارد تاكيد مي شد، بـه نـظر بـرخي پـزشكان مسائل تر عبارتند از:

از خـود بوسيله اسـتـفـاده از كـانـدومـهاي لاســتيكي و بندهاي دندان مناسب و مستحكم محافظت نماييد
خود را به فعاليتهاي جنسي كم خطر تر محدود كنيد
اشخاصي كه بـه لاسـتيك حساسيت دارند ميتوانند كاندومهاي پلي اورتان را بكار ببرند. نحوه استفاده صحيح و مناسب از كاندوم بايد آموخته شود. استفاده نادرست از كاندوم ممكن است باعث پارگي آن شده و عـلاوه بـر بـارداريـهـاي نـاخـواسته، مـنـجـر به انتقال بيماري ايدرز گردد.

مباني HIV
ويروس HIV از طريق عمل جـنسي با در مـعـرض قـرار گـرفتـن غشـاءهـاي مـخـاطي آلت تناسلي مرد، دهان، مهبل و مقعد با مني مبتلا به ويرس ايدز، پيش انزال، ترشـح هـاي مـهبـلي يـا خـون انـتـقال مـي يـابد. چنين راه انتقال ويروس HIV غير قابل پيش بــيـنـي ميباشد. بعبارت ديگر شخصي ممكن است با يكبار عمل جنسي مبتلا شـود، و شخص ديگري چندين بار روابط جنسي داشته باشد و هرگز مبتلا نگردد. به عـلاوه، تعيين درصد احتمال ابتلا هنگام رفتارهاي جنسي خاص قابل برآورد نميباشد. فقط مي توان در مورد هر رفتار، از واژه هاي پرخطر و كم خطر استفاده نمود.

اعمال كم خطر و پر خطر
استمناء متقابل، نوازش و بوسيدن پايين ترين خطر را دارا ميباشند. مقاربتهاي مـهبلي و مقعدي محافظت نشده (بدون كاندوم) بطور واضح پر خطرترين اعمال جنسي هستند. پزشكان سعي نموده اند كج فهمي هاي متداول را برطرف نمايند — از قبيل اينكه مردان از طريق مقاربت مهبلي يا مقعدي دچار HIV نميشوند. اين واضح است كه صحيح نمي باشد. شايد بزرگترين محدوده خاكستري در ذهن افراد در خصوص انتقال جنسي HIV از طـريـق سـكس دهـانـي بـاشد. انـتقال ويروس ايدز بر اثر سكس دهـانـي ثـابـت شـده و اطلاعات جديد نشان مي دهند كه سكس دهاني بيشتر از آنچه كه قبلا تصور مي شد ميتواند خطرساز باشد. بنابراين، با اينكه در گذشته مباحثاتي راجـع بـه مـيـزان خـطرات سكس دهاني وجود داشته است، موضوع استفاده مناسب از كاندومهاي لاستـيـكي و بندهاي دنداني در حين سكس دهاني بسيار حائز اهميت ميباشد.
 

پيشگيري از HIV و مواد مخدر، HIV و بارداري، روش معالجه بعد از ابتلا…

پيشگيري از HIV و مواد مخدر

يك سوم مبتلايان به HIV گفته مي شود كه معتادان تزريقي هسـتـنـد. ايـن آمار شامل تـعـداد افـرادي كـه هـم زمـان با اعتياد به مواد مخدر (تزريقي و غير تزيرقي) يـا الـكـل، از طريق رفتارهاي پر خطر جنسي دچار HIV مي شوند، نميـگردد. افرادي كه آلوده به مواد مخدر هستند بايد نكات زير را رعايت نمايند:

پرهيز كلي از مصرف مواد مخدر
مراجعه به برنامه هاي درمان و ترك اعتياد
استفاده از سرنگهاي تميز و خودداري از بكارگيري شراكتي سرنگ
دوري از ارتباط جنسي خطرناك يا هر نوع عملي كـه ديـگران را در مـعـرض خـطــر قرار دهد.
متاسفانه اين هدف هميشه عملي نمي شوند. بيماران خيلي اوقات مـايـل يـا قـادر بـه تغيير دادن اعمال و رفتار، پـذيـرش درمـان يــا دستـيابي بــه خـدمات بـكارگيري روشهاي مناسب نيستند. از آنجايي كه اين سناريو اغلب تكرار ميشود، راهبرد پيشگيري از HIV بيشتر شبيه يك مدل كاهش آسيب مي بـاشـد. اين مدل مي پذيرد كه استفاده از مواد مخدر وجود داشته و اتفاق مي افتد، امـا ســعي در به حداقل رساندن پي آمدهاي مضر آن رفتار مي نمايد.

مباني HIV در خصوص مصرف مواد مخدر
اولين قدم آموزش صحيح است.درمورد بيماراني كه مرتبا از مواد مخدر تزريقي استفاده مي كنند نيز نحوه انتقال را شرح ميدهيم — ويروس HIV هنگـامي از طـريق مصرف مواد منتقل مي شــود كه خون يا ديگر مايعات بدن از يك فرد مبتلا به شخصي كه هنوز مبتلا نشده انتقال يابد. بايد دانست كه سوزنها يا سرنگهـاي مشـتـرك متداول ترين راه انتقال بيماري ايدز در بين معتادان تزريقي محسوب مي گردد. آـنها بايد از چنين رفتارهاي جدا پرهيز كنند. براي هر تزريق بايد از سرنگهاي استريل شده استـفاده نمود. اشخاصي كه همچنان به استفاده اشتراكي از سرنگ مبـادرت مـي ورزند، بـايد از جـزئيات كامل نحوه ضدعفوني نمودن وسايل خود آگاهي يابند.

ويروس HIV بطور مؤثر از طريق شستشوي مناسب وسايل استعمال مواد بـا آب تميز از بين مي رود. بعد از آب كشيدن، آن را حداقل به مدت يك دقيقه در يك مـايع ضـد عفوني كننده قوي بـايد خيـسانـد يا شستشو داد. در برخي كشورها محل هايي وجود دارد كه در معتادان تزريقي مي تـوانند سوزن هاي مستعمل و آلوده خود را با سوزنهاي استريل تعويض كنند. مطالعات نشان داده كه برنامه هاي تعويض سوزن انتقال بيماري را در بين معتادان تزريقي كاهش داده و يك ايده مفـيـد بـراي هـر بـرنامـه فـراگير پيـشگيري از ايـدز است. اگرچـه، بــرخــي نـقـادان بيم دارند كه چنين برنامه ها معتادان تزريقي را از يافتن راههاي درمان بازداشته و مــمكن است بــر استـفاده از مــواد مــخدر صحه بگذارد. هيچ مـدركي ايـن ادعـاهـا را تـصديــق نمي كند. با حمايتهاي شديد انجنهاي علمي، مذاكره درباره برنامه تعويض سوزن ظاهرا بيشتر جنبه سياسي پـيـدا كرده تا جـنـبـه سلامـتـي همگاني.

پيشگيري از HIV و بارداري

هيچ كدام از برنامه هاي  پيشگيري از HIV به اندازه برنامه هاي پيشگيري در زنان باردار موفق نبوده است. 90 درصد از مـوارد بـيـماري ايـدز در كـودكان بـدليل انتقال آن از طريق مـادر-فـرزنـدي روي ميـدهد. در آمريكا سالانه 7000 كودك از طريق مادران مبـتـلا بـه HIV متولد ميشوند،ولي تعداد نادري از اين كودكان حامل ويروس ايدز نيستند. در كشورهاي در حـال تـوسـعـه ايـن تــعداد بسيار بسيار بيشتر است. در خلال بارداري يـا زايـمـان اگـر درمانهاي مناسبي صورت نگيرد، ويروس HIV ميتواند در بيش از يـك سـوم موارد از مـادر به فرزند انتقال يابد. در سالهاي اخـير معالجات دارويـي در خصـوص مبــارزه با HIV موارد ميزان انتقال بيماري را كاهش داده اند. يك داروي خاص بنام  AZT يا zidovudine، وقتي هم به مادر باردار و هم به كـودك تـازه بـدنيا آمده داده ميشود، ميتواند به ميزان 8 درصد انتقال بيماري را كاهش دهد. داروهاي ديگر HIV نـيـز مـمـكن اسـت مـؤثر باشند ولي در اين خصوص مطالعات كافي صورت نگرفته است.

زناني كه در سنين بچه آوري قرار دارنـد بـايد تـست HIV را حتما انجام داده و از مشاوره صحيح در اين زمينه برخوردار گردند. زنــاني كه مبتلا به HIV هستند بايد اطلاعات كافي در مــورد جـلوگيــري از بــارداري، خطر انــتقـال ويــروس HIV از مادر به فرزند، و بكارگيري داروهـــاي ضـد ايدز جهت كاستن احتمال انتقال از پزشك خود كسب نمايند. همـچنـيـن بـراي زنـان مـبــتلا به HIV بخصوص كساني كه شوهرشان HIV - منـفـي هسـتـنـد لازم است تا مشاوره اي صحـيـح در مـورد رفـتـارهاي جنــسي ايـمن دريافت كنند، و اگر قصد بارداري دارند، جايگزينهاي آميزش محافظت نشده را بياموزند.

در كشورهايي كه داروهاي ضد ايدز ازقبيل AZT بسادگي در دسترس است برنامه هاي پيشگيري در زنان باردار در كاهش تعداد كودكان مبتلا به HIV كاملا موفــق بــوده اسـت. اين وضعيت در كشـورهاي درحال توسعه بسيار بـد مـي بـاشد چـرا كـه فـقـدان مـنـابــع دستـيابي بـه داروهـاي ضد ايدز را محدود كرده و امكان انجام تستهاي مربــوط به HIV را كاهش داده است.

پيشگيري از HIV بعد از در معرض قرار گرفتن

تا قبل از اين، مردم بعد از دچار شدن به HIV، مثلا بدليل پارگي كاندوم و يــا استفاده از سرنگهاي آلوده، انگيزه كمي براي يافتن مراقبتهاي پزشكـي داشـتـنـد. مطالـعات نشان داده اند كه استفاده از AZT بلافاصله بعد از استفاده از سرنگ آلوده، مي تـواند تا ميزان 80 درصد احتمال ابتلا به HIV را كاهش دهد. پيشگيري پس از پيدايش (PEP) مسـتـلزم استفاده از داروهاي ضد HIV بلافاصله بعد از در معرض ويروس قرار گرفتن مي بـاشد. اگر اين روش براي معتادان تزريقي مفيد بوده باشد، منطقي بنظر مي رسد كه براي افرادي كه از طريق تماس جنسي در معرض ابتلا قرار دارند نيز مفيد واقع گردد.

نظريه اصلي در مورد PEP بعنوان يـك راهبرد پيشگيري كننده از HIV اين است كه مصرف داروهاي ضد ايدز بعد از اينكه فرد در معرض HIV قرار ميگيرد، ممكن است بتواند از طريق متوقف نمودن تكثير عفونت و يا تقــويت سيستم ايمني بدن براي از بين بردن ويروس از ابتلا به بيماري جلوگيري نمايد.

تا به امـروز مـدرك آشـكاري كه PEP را بعد از رفتارهاي پر خطر جنسي مؤثر بداند، وجـود نـداشـتـه و بـراي PEP فعـلا رهنمودهاي ملي و يا موافقت نامه اي در اين شرايـط تـهـيـه نشده است. با اينحال در بسياري از كشورها پـزشــكان و متخصصان باليني PEP را بعد از رفتارهاي پرخطر جنسي به افراد پيشنهاد مي كنند.

اغلب مردم ( و بسياري متخصصان باليني ) تا بحـال چـيـزي در مــورد PEP به گوششان نخورده است. براي پياده سازي راهبردهاي فراگير پيـشگيـري از HIV،  بـالابـردن سـطــح آگاهي جامعه ضروري است. ببينيد آيا PEP در محل زندگي شما ارائه مي شــود. مـردم بايد بدانند كه PEP يك خط مشي اوليه براي پيشگيري از HIV نمي بـاشد. اســتفــاده از كاندوم، اعمال جنسي ايمن و پرهيز از رفتارهاي پـرخــطر ديـگر، “استانداردهاي طلايي” راهبردهاي پيشگيري از ايدز محسوب مي شـوند. با اين حال در صورتيكه متدهاي اوليه پيشگيري دچار نقصان شد، مي توان از PEP براي كاهش احتمال ابتلا به بيماري در فرد استفاده نمود.  مـيزان تـاثير پـذيـري PEP در كـاهـش خـطر ابـتـلا بعد از رفتارهاي پر خطر جنسي كماكان ناشناخته مانده است.

اگر چه رهنمودهاي پذيرفته شده جهـانـي بـراي PEP وجـود ندارد، اين متد براي كساني كه داراي تماسهاي جنسي محافظت نشده مقعـدي، مـهـبلي و يـا دهـاني بـا انـزال فرد مبتلا به HIV يا محتمل به آن (مانند معتادان تزريقي) بوده اند، توصيه ميـگردد. PEP بايد حـداكثر سه روز (72 ساعت) بعد از در مـعرض قـرار گـرفتن شروع شود. PEP براي افرادي كـه از طـريق اعـمال جـنسي ايـزوله در مـعرض ويـروس HIV قـرار گرفته، يـا در آيـنده قصد انجام رفتارهاي ايمن تر را دارند، بسيار مناسب مي بـاشد، امـا رهـنمودهـاي سـريـع و قطعي براي زمان بكارگيري PEP تحت اين شرايط وجود ندارد.

نتيجه

بـا نـبـودن واكسـن و درمان قطعي تلاش ما براي غلبه بر بيماري مسـري HIV بـايـد روي پيشگيري از آن تمركز يابد. چـه اعـمـال جـنـسي بـاشـد، چـه مـصـرف مـواد مخـدر و چه  رفتارهاي ديگري كه فرد را در معرض خطر ابتلا قرار دهد، لازم اسـت مـردم از آموزشها و مهارتهاي صحيح براي محافظت از خودشان بهره مند گردند.
منبع: آفتاب

هپاتیت b,علت,پیشگیری,علائم,تشخیص,درمان

هپاتیت B یک بیماری ویروسی است که از طریق تماس با خون و ترشحات بدن افراد مبتلا منتقل می شود. این بیماری معمولا خود به خود بهبود یافته و عوارض دراز مدت کبدی ندارد. اكثر افراد مبتلا به هپاتيت B حاد مي‌شوند كه در اين موارد اكثر بيماران خودبخود بهبود مي‌يابند. این بیماری در عده کمی حالت مزمن پیدا کرده و فرد ناقل بیماری می شود و ی می تواند بیماری را به دیگران منتقل کند. تعداد کمی از این افراد در آینده دچار عوارض بیماری مانند سیروز یا هپاتوسلولار کارسینوما می شوند.

 

 علت 

 

 

هپاتيت B یک بيماري کبدی است که در اثر آلودگي با ويروس هپاتيت B ايجاد مي‌شود و يكي از مسري‌ترين فرمهاي هپاتيت ویروسی مي‌باشد. عوامل ديگري مانند برخي داروها، استفاده طولاني مدّت از الكل، تجمع چربي دركبد و تماس با برخي مواد شيميايي صنعتي نيز مي‌توانند سبب هپاتيت شوند.

 

چگونگي گسترش هپاتيت B:

 

ويروس هپاتيت B از طريق تماس با خون، مايع مني، ترشحات واژينال و خون قاعدگي فرد مبتلا به بدن شخص سالم وارد مي‌شوند. راههاي انتقال عبارتند از:

 

تماس جنسي: وجود هر گونه خراش و زخم در ناحية دهانی ،مقعد، واژن و پيشا براه در هنگام رابطه جنسي مي‌تواند سبب ورود ويروس به بدن شود.

استفاده از سوزن مشترك باديگران جهت تزريق داروهاي غيرمجازدر معتادان تزریقی

تماس شغلي: تماس داشتن با خون ، فرو رفتن سوزن آلوده به خون فرد مبتلا بصورت ناگهاني به داخل بدن ، پاشيده شدن خون آلوده به چشم، دهان و يا زخمي روي پوست، همواره كاركنان مراکز بهداشتي بیمارستانی را تهديد مي‌‌كنند.

مادر مبتلا به هپاتيت B در حين زايمان سبب انتقال بيماري به نوزاد خود مي‌شود (هنگام عبور نوزاد از كانال زايماني). شيردادن به شيرخوار سبب انتقال بيماري نمي‌شود.

استفاده از ابزار نفوذ كننده در پوست بدن و تاتو در صورتيكه قبلاً استريليزه نشده باشند.

وسايل بهداشتي مانند تيغ اصلاح و مسواك در صورتيكه با خون فرد مبتلا آلوده شده باشند، مي‌توانند سبب انتقال ويروس شوند.

در گذشته، انتقال خون يكي از راههاي معمول آلوده شدن با ویروس هپاتيت B بود. اما امروزه تمام خونهاي اهدايي در سازمان انتقال خون از نظر هپاتيت B بررسي مي‌شود.

 

دوران سرايت و تكثير ويروس:

 

علائم بيماري بطور متوسط 90 تا 60 روز ( 45 تا 180 روز) پس از ورود ويروس هپاتيت B به بدن ايجاد مي‌شود. اين دوران، دوره کومون ناميده مي‌شود. در دوره کومون و چند هفته پس از بروز علائم، ويروس از طريق خون، مايع مني، ترشحات واژينال ( شامل خون قاعدگي) و … فرد بيمار ( چه به صورت تازه و چه بصورت خشك شده) قابل انتقال است. خون بالاترين ميزان ويروس را دارا است. در صورت خشك شدن موارد نامبرده مي‌توانند براي يك هفته و يا بيشتر آلودگي را منتقل نمايند. در موارد ابتلا به هپاتيت B حاد، پس از توليد شدن آنتي بادي ضد آنتي ژن سطحي ويروس هپاتيت B در بدن (HBsAb) ديگر بيماري قابل سرايت نيست. در صورت ابتلا به هپاتيت B مزمن امكان انتقال ويروس در تمام عمر وجود دارد.

 

 

عواملی که احتمال ابتلا به هپاتيت B را افزایش می دهند  

 

 

برخي عادات شخصي و بعضي از مشاغل خطر ابتلا به هپاتيت B را افزایش می دهند. افراد در معرض خطر حتماً باید واكسن هپاتيت B را دريافت نمایند. افراد در معرض خطر عباتند از:

 

افرادی که شریک جنسی آنها مبتلا به هپاتیت B است.

کسانی که شریک های جنسی متعدد دارند و از وضعیت سلامت آنها مطمئن نیستند.

کسانی که از سوزن مشترک برای تزريق مواد مخدر استفاده می کنند.

كاركنان بهداشتي مانند پزشكان و دندانپزشكان و پرستاران، تكنسين‌هاي آزمايشگاه و دانشجويان پزشكي

افرادي كه مسئوليت کفن ودفن اموات را دارند.

كاركنان و ساكنان مراكز نگهداري افراد عقب ‌مانده ذهني

كاركنان زندانها و زندانيان طولاني مدت

افرادي كه با مبتلایان به هپاتيت B مزمن زندگی می کنند.

افرادي كه از تاتو و ديگر ابزارهاي سوراخ كننده پوست كه چندان با دقت تميز نشده باشند استفاده کنند.

نوزادانی که از مادران مبتلا به هپاتيت B متولد می شوند.

بیمارانی که دارند و فاكتورهاي انعقادي دريافت میکنند.

بیمارانی که دياليز می شوند.

همجنس بازان

 

پیشگیری 

 

 

جهت محافظت از خود در برابر آلوده شدن با ويروس هپاتيت B بايد از تماس با خون و ديگر ترشحات بدني افرادي كه سلامتی وسابقه جنسي آنها براي شما مشخص نمي‌باشد، پرهيز نمائيد. به نكات زير توجه نمائيد:

 

هنگام رابطة جنسي از كاندوم استفاده نمائيد.

از سوزن تزريقي مشترك با ديگران استفاده نکنید.

در هنگام كار با خون از دستكش استفاده نمائيد .

ازتیغ اصلاح ومسواک مشترک با دیگران استفاده نکنید.

 

 

پیشگیری قبل از تماس با ویروس هپاتیت B

 

واكسيناسيون عليه هپاتيت B موثرترين راه براي جلوگيري از ابتلا به هپاتيت B مي‌باشد. در صورتيكه 3 نوبت واكسن هپاتيت B را دريافت نمائيد تا 95% عليه اين بيماري ايمن خواهيد بود. ايمني واكسيناسيون براي حدود 15 سال باقي خواهد ماند، انجام واكسيناسيون در موارد زير پيشنهاد مي‌شود:

 

تمام نوزادان تازه متولّد شده

تمامي افراد 18 سال و يا كمتر كه تاكنون واكسن هپاتيت B را دريافت نكرده‌اند.

معتادان تزريقي

افرادي كه بيش از 1 شريك جنسي در 6 ماه اخير داشته‌اند و يا سابقة يكي از بيماري‌هاي مقاربتي را دارند.

مردان هم جنس باز

هم خانه بودن و يا تماس جنسي با فرد مبتلا به هپاتيت B

افرادي كه دچار اختلالات انعقادي هستند ( مثل هموفيلي) و فاكتورهاي انعقادي را از خونهای اهداشده دیگران دريافت مي‌كنند.

افراد مبتلا به نارسايي شديد كليه كه نياز به هموديانير دارند.

كاركنان مراكز بهداشتي و بيمارستان‌‌ها كه با خون بيماران تماس دارند.

افرادي كه در زندانها و موسسات نگهداري افراد ناتوان و عقب مانده كار و زندگي مي كنند.

اگر جزء هيچ كدام از گروههاي فوق نيستيد باز هم با پزشك خود راجع به دريافت واكسن مشورت نمائيد. 40 – 30% از مبتلايان به هپاتيت B در هيچ كدام از موارد فوق قرار نمي‌گيرند.

 

در موارد زير بعد از واكسينه شدن بايد آزمايش خون جهت اطمينان از ایمنی بخشی واكسن انجام شود:

 

افراد مبتلا به نقص ايمني

كاركنان مراكز بهداشتي

افرادي كه شريك جنسي شان به هپاتيت B مزمن مبتلاست.

 

 

پیشگیری در صورت تماس با ویروس هپاتیت B

 

اگر تا بحال واکسن هپاتیت B را در یافت نکرده اید بايد يك نوبت ايمونوگلوبولين هپاتيت B و نوبت اول از واكسن 3 مرحله‌اي هپاتيت B را دريافت نمائيد. اين درمان بايد در مدت حداکثر 7 روز پس از فرو رفتن سوزن آلوده به بدن و 2 هفته پس از تماس جنسي مشكوك صورت گيرد. هر چه زودتر درمان انجام شود كارائي درمان بالاتر خواهد رفت.

 

اگر قبل از تكميل شدن 3 دورة واكسن هپاتيت B، با ويروس تماس داشتيد مي‌توانيد سريعاً يك دوز ايمونوگلوبولين ضد هپاتيت B را دريافت كنيد و جهت تكميل واكسيناسيون خود در طي 14 روز اقدام نمائيد.

 

 

واکسن 

 

 

واكسن هپاتيت B، تا حد زيادي از ابتلاي به این بيماري جلوگیری مي‌كند. در پاسخ به واكسن، بدن آنتي بادي ضد ويروس هپاتيت B را مي‌سازدكه يك نوع ايمني فعال محسوب مي‌شود. اين واكسن:

 

در 3 مرحله تزريق مي‌شود.

منع مصرف در دوران بارداري و شيردهي ندارد.

حداقل براي مدت 15 سال بدون نياز به آزمايش يا دريافت واكسن مجدد، قادر به ايجاد ايمني خواهد بود.

سبب ايجاد هپاتيت B و ايدز نمي‌شود.

ممكن است احساس درد و ناراحتي در موضع تزريق و يا تب خفيف ايجاد نمايد.

اين واكسن براي تمامي كودكان از تولد تا 18 سالگي، و نيز بالغيني كه در معرض خطر هستند و سابقة ايمن سازي ندارند پيشنهاد مي‌شود. ممكن است آزمايش براي تعيين ايمني بدن (اندازه گیری سطح آنتی بادی )نسبت به ويروس هپاتيت B در بالغين كه از سابقة واكسيناسيون خود اطلاع ندارند لازم باشد.

 

ايمن سازي نوزادان:

 

3 نوبت تزريق واكسن، ايمني طولاني مدت ايجاد مي‌كند. تمام نوزاداني كه وزن بيش از 2000 گرم دارند اولين دوز واكسن را بعد از تولد و قبل از ترخیص از بيمارستان دريافت مي‌كنند. نوزادان نارس و يا نوازاداني كه وزن كمتر از 2000 گرم دارند، در صورتيكه مادرشان مبتلا به هپاتيت B نباشد، بايد تا 1 ماهگي صبر كرده و در 1 ماهگي اولين دوز واكسن هپاتيت B را دريافت نمايند. در صورتيكه مادر در زمان زايمان به ويروس هپاتيت B آلوده نباشد زمان دومين تزريق 1 ماه پس از اولين دوز واكسن خواهد بود. و سومين دوز واكسن بايد در سن 6 ماهگي تزريق شود. محل تزريق واكسن در بازو و يا ران مي‌باشد.

 

اگر مادر آلوده به ويروس باشد ( در هنگام زايمان) نوزاد وي در طي 12 ساعت اول تولد بايد ايمونوگلوبولين ضد هپاتيت B را علاوه بر واكسن هپاتيت B دريافت كند. دومين دوز در 1 ماهگي و سومين دوز در 6 ماهگي تزريق خواهد شد.

 

 

علائم  

 

 

كمتر از نيمي از افراد مبتلا به هپاتيت B كوتاه مدت يا حاد علامتدارمیشوند. علائم شامل موارد زیر می باشد:

 

يرقان (زرد شدن سفيدي چشم و پوست): يرقان نشانه تأييد كننده هپاتيت بوده ودراكثر بيماران رخ نمي‌دهد و معمولاً وقتي ظاهر مي‌شود كه ساير علائم هپاتيت B در حال فروكش كردن باشند.

خستگي شديد

تب خفيف

سردرد

بي‌اشتهايي

حالت تهوع

استفراغ

احساس ناراحتي مداوم در قسمت فوقاني راست شكم زير دنده‌ها (محل قرارگيري كبد): در اكثر موارد احساس ناراحتي در صورت وارد آمدن آسيب به بدن و يا فعاليت كردن افزايش مي‌يابد.

اسهال يا يبوست

دردهاي عضلاني

درد مفاصل

بثورات پوستي

 

اكثر افراد مبتلا به هپاتيت B مزمن علامتي ندارند و تصادفاً در حین انجام آزمايش خون، اهدا خون و يا انتقال بیماری به يكي از افراد خانواده متوجه بیماری می شوند. حتی برخي بيماران تنها هنگام بروز عوارض بیماری مثل سيروز يا سرطان کبد (هپاتوسلولار كارسينوما) متوجه بیماری خود مي‌شوند كه البته این موارد شايع نيستند.

 

 

کی به پزشک مراجعه کنم  

 

 

 

 

در صورت وجود موارد زير حتماً به پزشك مراجعه نمائيد:

 

اگر عوامل خطرساز هپاتیت ویا علایم این بیماری را دارید.

با بیمار هپاتیتی زندگی می کنید و یارابطه جنسی دارید.

با خون و ترشحات بدنی بیمار هپاتیتی مثل مایع منی،ترشحات واژینال،خون قاعدگی تماس داشته اید.

در صورتيكه مبتلا به هپاتیت Bهستید و در اثر استفراغ زیاد وتحمل نکردن مایات دچار کم آبی شده ایدو يا هر كدام از علائم زير كه حاكي از نارسائي در حال پيشرفت كبد مي‌باشد، راداریدبلافاصله به پزشك متخصص مراجعه نمائيد.

 

تحريك پذيري زياد

عدم توانايي در فكر كردن و كارهاي ذهني

خواب آلودگي شديد

تورم دستها و پاها، شكم با يا بدون ورم صورت

خونريزي از بيني، دهان،مقعد ( شامل وجود خون در مدفوع) و يا خونريزي زيرپوستي

در صورتيكه شاهد بيهوش شدن فرد مبتلا به هپاتيت B هستيد، حتماً با اورژانس پزشكي تماس بگيريد.

 

به چه كساني مي‌توان مراجعه نمود :

 

پزشكان عمومي

متخصصين اطفال

متخصصين داخلي

متخصصين عفونی

اگر دچار عوارض هپاتيت شده‌ايد مجموعه‌اي از يك متخصص بيماري‌هاي گوارش و كبد و متخصص بيماري‌هاي عفوني مي‌توانند به شما كمك نمايند.

 

 

آزمون های تشخیصی  

 

 

پزشک از راه پرسیدن تاریخچه پزشکی وبهداشتی شما،انجام معاینات دقیق جسمی وانجام یک سری آزمایش قادر به تشخیص بیماری شما خواهد بود.

 

آزمایشات تشخیصی عبارتند از:

 

اندازه گیری آنتی ژنها وآنتی بادیهای ویروس هپاتیت: این آزمایشات میتوانند سطح ایمنی شما را در برابر این ویروس و اینکه آیا جدیداً مبتلا شده اید یا بیماری در بدن شما حالت مزمن پیدا کرده است و قابلیت انتقال بیماری به دیگران رامشخص نمایند.

DNA ويروس هپاتيت B: كه از طريق بررسي ژنتيك مورد مطالعه قرار مي‌گيردو مشخص كننده تكثير ويروس در بدن شما ( فاز فعال) و نيز قابليت انتقال ويروس مي‌باشد.

در صورتيكه نتايج آزمايشات فوق منفي باشد، آ‍زمايشهايي جهت تشخيص ويروس هپاتيت A‌، هپاتيت C و ابشتاين ويروس ( عامل بيماري مونو نوكلئوز عفوني) كه همگي مي‌توانند سبب هپاتيت شوند، انجام خواهد شد. اگر هيچ گونه عامل ويروسي براي هپاتيت يافت نشد، بايد تستهاي ديگر كه علّت التهاب كبد را مشخص مي‌كنند انجام شوند. همچنين انجام تستهاي مشخص كننده ابتلا به هپاتيت D همزمان با هپاتيت B الزامي است.

 

آزمايشات كبد عبارتند از:

 

اندازه‌گيري بيلي روبين، آلبومين و زمان پروتروبين (PT) كه مشخص كننده كفايت عملكرد كبدي مي‌باشند همچنين ممكن است كلسترول نيز اندازه‌گيري شود.

آنزيم آلانين آمينوترانسفراز كبد (ALT) و آسپارتات آمينوترانسفراز (AST)، آلكالين فسفاتاز و لاكتيك دهيدروژناز (LDH) مي‌توانند در تعيين تخريب و يا التهاب كبد كمك كننده باشند. اين آزمایشات كه آنزيمهاي كبدي را اندازه‌گيري مي‌كنند به تنهايي جهت تشخيص هپاتيت B كافي نبوده و معمولاً آزمایشات تكميلي ديگري نيز لازم است.

آزمایشاتی نيز ممكن است زماني كه امكان مزمن شدن بيماري شما و نيز نياز به دريافت داروهاي ضدويروسي وجود دارد انجام شوند. تست‌هاي زير براي ارزيابي درمان و ميزان كنترل تخريب كبد در موارد هپاتيت B مزمن استفاده مي‌شوند:

 

سونوگرافي شكم

سي‌تي اسكن

MRI ( در موارد معدودي استفاده مي‌شود)

نمونه‌گيري از كبد (بيوپسي)

اگر مستعد ابتلا به هپاتوسلولار کارسینوما هستيد بايد آلفافيتوپروتئين (AFP) براي شما اندازه‌گيري شود. در صورت بالابودن AFP امكان هپاتوسلولار کارسینوما بالا مي‌رود.

در صورت ابتلا به هپاتيت B مزمن بايد پزشك مرتباً شما را ويزيت نمايد و آزمايشات خون جهت ارزيابي عملكرد كبد شما و بررسي ميزان فعاليت ويروس در بدن شما انجام شود. برخي از آزمايشات، گوياي اين مساله هستند كه آيا ويروس هپاتيت Bدر كبد شما تكثير مي‌يابد؟ كه در اينصورت شانس هپاتيت B مزمن بالا مي‌رود. هپاتيت مزمن B مي‌تواند منجر به سيروز كبدي و يا كارسينوم هپاتوسلولار شود.

 

 

 درمان  

 

 

درمان عفونت ويروسي هپاتيت B بستگي به ميزان فعال بودن ويروس و ميزان در خطر بودن شما براي آسيب‌ كبدي مانند «سيروز» دارد. هپاتيت B حاد معمولاً خودبه‌خود بهبود مي‌يابد. درمان‌هاي خانگي براي فروكش كردن علائم آن استفاده مي‌شود و سبب جلوگيري از گسترش ويروس مي‌گردد. در عفونت مزمن هپاتيت B، درمان شامل بررسي شرايط و بيمار استفاده از داروهاي ضد ويروسي جهت جلوگيري از آسيب رساندن به كبد مي‌باشد. اگر بیماری به كبد آسيب جدي رسانده باشد، ممكن است جهت درمان پيوند كبد در نظر گرفته شود.

 

 

مراقبت در منزل:

 

كاهش فعاليت: كاستن از ميزان فعاليت و هماهنگ كردن آن با توان خود، نكته‌اي مهّم است. شما نبايد دائماً در بستر استراحت نمائيد اما بايد به نياز بدن خود، هنگامي كه خسته مي‌شويد توجه نمائيد. از رفتن به سركار و مدرسه مگر در صورتيكه حجم كارهايتان در توان شما باشد اجتناب كنيد. از ورزش شديد بپرهيزيد. بتدريج كه بهتر مي‌شويد مي‌توانيد رفته رفته به فعاليت معمولي خود باز گرديد، در صورتيكه سريعاً و بدون توجه به توان خود، فعاليتهاي عادي خود را شروع كنيد ممكن است مجدداً بيمار شويد.

تغذيه مناسب: اگر چه ممكن است اشتها نداشته باشيد امّا تغذيه مناسب لازم است، اكثر مبتلايان با گذشت روز دچار بدتر شدن حالت تهوع و بي‌اشتهايي مي‌شوند. خوردن يك وعدة غني و كامل در صبح و وعده‌هاي سبك‌تر در ساعات بعدي مفيد مي‌باشد. پزشكان رژيم غذايي پركالري – پرپروتئين را براي بيماران هپاتيتي توصيه مي‌كنند.

جلوگيري از كم آب شدن بدن: بسیار مهّم است هنگامي كه مبتلا به هپاتيت B هستيد مخصوصاً اگر استفراغ مي‌‌كنيد آب به ميزان زياد بنوشيد. اگر تحمل مي‌كنيد نوشيدن آب گوشت و ميوه با توجه به تامين كالري بيشتر براي شما، مفيد مي‌باشد. بسياري از نوشيدنيهايي كه ورزشكاران استفاده مي‌كنندو در فروشگاهها موجود مي‌باشد در صورت استفراغ می توانندمواد معدني و الكتروليت‌های ازدست رفته را جبران نمایند.

اجتناب از الكل و داروها: هپاتيت متابوليسم الكل و برخي داروها را مختل مي‌كند. این مواد روند تخريب كبد را تسريع مي‌كنند. اگر داروي تجويز شده توسط پزشك را استفاده مي‌كنيد ممكن است پزشك مصرف دارو را تا بهبود كامل كبد به تعويق اندازد. به هر حال بدون توصیه پزشك، خودسرانه دارو مصرف نكنيد. در مورد تمام داروهاي مصرفي خود اعم از تجويز شده، داروهاي گياهي و استامينوفن از پزشك خود سؤال كنيد. استامينوفن میتواند باعث تخريب كبد شود.

كنترل خارش بدن: برخي از افراد مبتلا به هپاتيت، گاهي دچار خارش پوست بدن مي‌شوند، كنترل اين وضعيت با خنك نگهداشتن پوست، اجتناب از در معرض آفتاب قرار گرفتن، پوشيدن لباسهاي نخي و استفاده از برخی داروها مقدور مي‌باشد. در صورت تمايل به استفاده از دارو حتماً با پزشك خود مشورت نمائيد و دستورات درج شده روي بسته دارو مطالعه كنيد و در صورت بروز هر گونه عارضه، مصرف دارو را قطع نمائيد.

 

 

درمانهاي ديگر:

 

برخي از افراد مبتلا به هپاتيت B حاد دچار استفراغ و از دست دادن شديد آب مي‌شوند در اين موارد شايد نياز به بستري در بيمارستان براي دريافت مايعات وريدي باشد.

 

 

 

 

درمان دارويي:

 

برای افراد مبتلا به هپاتيت B حاد استفاده از دارو های ضدويروسي توصيه نمي‌شود. در هپاتيت B مزمن كه ويروس داراي فعاليت تكثير شونده بوده و يا روند تخريبي كبد شروع شده باشد این دارو ها توصیه می شوند. در واقع دريافت داروهاي ضدويروسي در موارد مزمن هپاتيت B بستگي به حضور آنتي ژن سطحي ويروس هپاتيت B (HBSAg)، مقدار DNA اين ويروس و نيز ميزان آنزيمهاي كبدي در خون دارد.

 

داروهاي ضدويروسي كه مورد استفاده قرار مي‌گيرند:

 

اينترفرون‌ها مانند interferon alfa-2b و pegylated interferon alfa -2a.

مهاركنندة آنزيم نوكلئوزيد ترانس كريپتاز معكوس (NRTIS) مانند adefovir, lamivudine, and entecavir.

سنجيدن فوائد درمان در مقابل خطرات آن الزامي است. درمان در 40% موارد هپاتيت B مزمن مفيد خواهد بود.

 

 

 

درمان جراحي:

 

هپاتيت B كبد را آلوده مي‌كند و معمولا نیاز به درمان جراحي ندارد. بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن که مبتلا به آسيب كبدي جدي شه اند است ممكن است نياز به پيوند كبد داشته باشند. در موارد كمي هپاتيت B حاد سريعاً به سمت نارسائي كبد پيش مي‌رود كه هپاتيت برق آسا ناميده مي‌شود. در این موارد نیز شاید نياز به پيوند كبد باشد.

 

 

سير بيماري  

 

 

علائم ابتلا به ويروس هپاتيت B، در صورت بروز، در فاصله 90-60 روز (ممكن است 180-45 روز) بعد از ورود ويروس به بدن بروز مي‌نمايد. اكثر افراد مبتلا به هپاتيت B حاد مي‌شوند كه در اين موارد اكثر بيماران بعد از 3-2 هفته به تدريج بهتر شده و بعد از8-4 هفته كاملاً بهبود مي‌يابند. دربدن بيماران آنتي ‌بادي عليه ويروس هپاتيت B ساخته مي‌شود كه سبب جلوگيري مادام‌العمر افراد از ابتلا مجدد مي‌شود. تنها افراد معدودی (اكثراً در سنين بالا) علائم طول كشنده دارند.

 

عده كمي علائم را براي مدت چند ماه خواهند داشت كه اين عده ممكن است نشانه‌هايي از نقص در عملكرد كبد قبل از اینکه كه كاملاً هپاتيت حادشان بهبود يابد داشته باشند.

 

حدود 25% از افراد مبتلا به هپاتيت B حاد دچار درد مفاصل و بثورات جلدي مي‌شوند. در موارد نادري ورم آنژيونوروتيك شامل تورم لبها، زبان ، تورم حنجره و تارهاي صوتي و يا درد در شكم رخ مي‌دهد.

 

در هپاتيت B مزمن بیمار حامل ويروس هپاتيت B براي مدت 6 ماه و يا بيشتر و گاهي تمام عمر خواهد بود. استعداد ابتلا به فرم مزمن بيماري بستگي به سن ابتلاي اوليه به هپاتيت B دارد.

 

90% از نوزاداني كه در بدو تولد آلوده به ويروس هپاتيت B شده‌اند، به فرم مزمن بيماري مبتلا خواهند شد. حدود 30% از كودكاني كه بعد از تولد در سنين بين 5-1 سالگی مبتلا شده‌اند و نيز 6% از كودكان بزرگتر، جوانان و بالغين به هپاتيت B مزمن مبتلا خواهند شد.

 

اگرچه اكثر مبتلايان به هپاتيت B مزمن دچار عوارض آن نمي‌شوند ولي 25-15% از مبتلايان در اثر سيروز يا سرطان كبد فوت خواهند نمود.

 

شانس ابتلا به سيروز در صورت دارا بودن آنتي‌ژن خاصي از ويروس هپاتيت (HBe)، سن بالاتر از 40 سال و بالا رفتن سطح آنزيم‌هاي كبدي در خون، بالاتر خواهد بود.

 

در موارد زير سن ابتلا به سرطان (هپاتوسلولار كارسينوما) افزايش مي‌يابد.

 

جنس مرد

داشتن سابقه فاميلي (ابتلا به سرطان كبد)

سن بالاي 40 سال

ابتلا به سيروز

ابتلا به هپاتيت C همزمان

مشكلات غير شايع ديگري كه در ارتباط با هپاتيت B رخ مي‌دهند عبارتند از :

 

عفونت هپاتيت D : كه فقط در افراد مبتلا به هپاتيت B رخ مي‌دهد و مي‌تواند سبب وخيم شدن هپاتيت B شود.

هپاتيت فولمیننت (برق‌آسا) : كه سبب آسیب ناگهاني و وخيم كبد شده و بستري در بيمارستان ضرورت دارد.

واسكوليت (تورم عروقي) : كه سبب بيماري كبد، آرتريت (تورم مفاصل)، درد شكم، التهاب عصب (مونونوريت) و بروز پديده رینود و التهاب و آسيب كليه مي‌شود.

 

  

آیا باید داروهای ضد ویروسی برای درمان هپاتیت مزمن خود دریافت کنم؟ 

 

 

با کمک این اطلاعات می توانید در روند تصمیم گیری در مورد درمانتان همکاری کنید و به توصیه های پزشکان اعتماد نمایید.

 

نكات مهم در تصميم گيري:

 

درمان ضد ويروسی براي تمامي بيماران مبتلا به هپاتيت B مزمن پيشنهاد نمي‌شود و مي‌تواند به عنوان يك انتخاب براي افرادي كه در معرض آسيب و تخريب كبدي مانند سيروز قرار دارند باشد .درمان ضدويروسي در صورتيكه آسيب جدي به كبد وارد شده باشد كمك كننده نخواهد بود. اگر يكبار درمان دارويي دريافت نموده‌ايد بهبودي حاصل نكرده و يا بيماري شما عود كرده است روند درمان شما تغییرخواهد کرد. با پزشك معالج خود در مورد نحوة تصميم گيري صحبت نمائيد. موارد زير را هنگام اخذ تصميم در نظر داشته باشيد:

 

اگر به هپاتيت B حاد مبتلا هستيد، نيازي به درمان دارويي نداريد و معمولاً خود به خودبیماری از بين مي‌رود.

در صورت ابتلا به هپاتيت B مزمن در موارد زير درمان دارويي پيشنهاد مي‌شود:

بالا بودن DNA ويروس هپاتيت B در خون

بالا بودن آنزيمهاي كبدي

وجود بيماري كبدي

در صورتيكه آنزيمهاي كبدي شما در حد طبيعي و يا اندكي بالاتر از طبيعي باشد و بيوپسي كبدتان نمايانگر آسيب و تخريب كبدي نباشد نيازي به درمان دارویي نداريد.

 

داروهاي ضد ويروسي:

 

اينترفرونها (interferon alfa-2b و pegylated interferon alfa-2a) كه به صورت تزريقي استفاده مي‌شوند.

مهاركننده های نوكلئوزيد ترانس كريپتاز معكوس (NRTIS) مانند adefovir, lamivudine, و entecavir كه به شكل خوراکی استفاده مي‌شوند.

http://www.rcgld.org

 

 

هپاتیت a,علت,پیشگیری,علائم,تشخیص,درمان

هپاتیت A یک بیماری ویروسی است که از طریق آب و غذای آلوده منتقل می شود. این بیماری معمولا خود به خود بهبود یافته و عوارض دراز مدت کبدی ندارد.

 

عامل اين بيماري ويروس هپاتيت A مي‌باشد كه در كبد تكثير يافته و از طريق مدفوع دفع مي‌شود.

 

چگونگي انتشار ويروس

 

معمولاً از طريق خوردن آب و غذايي كه قبلاً با مدفوع بيمار آلوده شده‌اند، منتقل مي‌شود. در اكثر نقاط دنيا اين بيماري از طريق نوشيدن آب آلوده منتقل مي‌شود (به دليل نقص در سيستم آب و فاضلاب) اما از طريق خوردن ميوه و سبزيجات خام (كه با آب آلوده آبیاری شده و شسته نشده باشند) و يا غذاهايي كه كاملاً پخته نشده باشند نيز منتقل مي‌شود. در صورتي كه آشپز و ديگر تهيه‌كنندگان غذا، به هپاتيت A مبتلا باشند و پس از اجابت مزاج بدون شستن دست‌هاي خود به تهيه غذا مبادرت ورزند، كساني كه از آن غذا استفاده كنند، امكان ابتلا به هپاتيت A را دارند. همچنين نشستن دست‌ها پس از تعويض پوشک بچه و خوردن ميوه‌ و سبزيجات نشسته كه با فاضلاب آبياري شده‌اند همگي شانس ابتلا به هپاتيت A را افزايش مي‌دهند. در مهدكودك‌ها امكان بروز ناگهاني بيماري زياد است چرا كه ممكن است كودكان به مدفوع خود دست زده و سپس اشيا و اسباب‌بازي‌هايي كه اطفال ديگر از آنها استفاده مي‌كنند را لمس نمايند. ويروس هپاتيت A به ندرت از طريق خون منتقل مي‌شود و انتقال اين ويروس از طريق عرق و ادرار صورت نمي‌گيرد. برخي از افراد فكر مي‌كنند ابتلا به هپاتيت A شانس ابتلا به ايدز را بالا مي‌برد. در حالي كه هيچ گونه ارتباطي به ايدز نداشته و شانس ابتلا به آن را افزايش نمي‌دهد.

 

 

دوره سرايت بيماري (بيماري‌زايي)

 

علائم 50-15 روز (7-2 هفته) و بطور متوسط 30 روز پس از ورود ويروس به بدن بروز مي‌نمايند. مدفوع و ترشحات بدن 2 هفته قبل از بروز علائم بالاترين ميزان ويروس را دارا مي‌باشند. در اين زمان بيشترين امكان انتقال ويروس وجود دارد. اما پس از بروز علائم نيز احتمال انتقال ويروس وجود دارد.

 

 

پیشگیری 

 

 

واكسن هپاتيت A مؤثرترين راه پيشگيري از هپاتيت A مي‌باشد و اگر هر دو نوبت آن تزريق شود 100-94% ايمني ايجاد خواهد كرد. بطور معمول در كشور ما واكسيناسيون علیه هپاتيت A صورت نمي‌گيرد.

 

توجه به نكات زير جهت پيشگيري از هپاتيت A الزامي است :

 

در منزل قبل از طبخ غذا و بعد از هر بار اجابت مزاج دست‌هاي خودرابا آب وصابون بشوئيد.

ظرف‌ها را با آب داغ و محلول پاك‌كننده كاملاً تميز نمائید.

به كودكان خود بياموزيد كه اسباب‌بازي‌هاي خود (خصوصاً اسباب و وسايل مشترك با كودكان ديگر) را به دهان نبرند.

اگر به پاكيزگي آب و غذايي شك داريد از مصرف آن بپرهيزيد.

در مركز نگه‌داري اطفال (مهدكودك‌ها) كاركنان بايد به نكات زير توجه نمايند :

 

استفاده از دستكش پلاستيكي يك‌بار مصرف هنگام تعويض پوشك كودك

شستن دست‌ها و تعويض دستكش‌ها قبل از اين كه اقدام به تعويض پوشك كودك ديگري نمایند

تميز كردن بدن كودك هنگام تعويض پوشك

 

تشخیص زودرس

 

در صورتي كه به هپاتيت A مبتلا نشده‌ايد و يا واكسن آن را دريافت نكرده‌ايد چنانچه احتمال آلوده شدن با ويروس هپاتيت A را مي‌دهيد حتماً با پزشك خود مشورت كنيد. چرا كه دريافت ايمونوگلوبولين در 2 هفته اول تماس با ويروس از بروز علائم هپاتيت A جلوگيري مي‌نمايد.

 

انجام واكسيناسيون براي كاركنان بيمارستان‌ها، رستوران‌ها و مهدكودك‌ها به صورت معمول توصيه نمي‌شود و چنانچه شاهد بروز ناگهاني هپاتيت A باشيم، افراد در معرض خطر بايد يك دوز ايمونوگلوبولين دريافت نمايند.

 

 علائم  

 

  علائم بيماري معمولاً در فاصله 15 تا 50 روز (بطور متوسط 7-2 هفته) پس از ورود ويروس هپاتيت A به بدن ايجاد مي‌شود. علائم معمولاً خفيف بوده و غالباًافراد متوجه آن نمي‌شوند (خصوصاً در كودكان كمتر از 6 سال). در كودكان بزرگ‌تر و بالغين علائم اوليه شبيه به بيماري‌هاي درگيركننده معده مي‌باشد و عبارتند از :

 

احساس خستگي زياد

تب

درد عضلاني

سردرد

درد ناحيه فوقاني راست شكم زير دنده‌ها (محل قرارگيري كبد)

حالت تهوع

بي‌اشتهايي و كاهش وزن

يرقان (زرد شدن پوست بدن و سفيدي چشم) كه گاهي همراه با تيره شدن ادرار و بيرنگ شدن مدفوع مي‌باشد و در كودكان و نوجوانان كمتر شيوع دارد.

علائم هپاتيت A معمولاً 2 هفته به طول مي‌انجامد و پس از بروز علائم ،ويروس‌هاي موجود در مدفوع بيمار كاهش يافته و شانس انتقالشان به ديگران خيلي كم مي‌شود.

 

 

کی به پزشک مراجعه کنم  

 

 

در صورتي كه فرد مبتلا به هپاتيت A ، دچار كم‌آبي شديد ثانويه به استفراغ و يا عدم تحمل مايعات گشته و يا علائم نارسايي كبد را نشان داد سريعاً با پزشك تماس بگيريد.

 

علائم نارسايي كبد :

 

تحريك‌پذيري و بیقراری زياد

عدم توانايي فكر كردن صحيح

خواب آلودگي زياد

از دست دادن هوشياري

تورم صورت ،دستها، شکم و پاها

خونریزی از بینی ،دهان، مقعد (شامل خون در مدفوع) و خونریزی زیر پوستی

با پزشك خود سريعاً تماس بگيريد در صورتي كه :

 

علائم بالا را مشاهده كرديد.

يكي از افراد در محل زندگي شما مبتلا به هپاتيت A مي‌باشد.

در رستوران و يا محل ديگري كه سبب بروز ناگهاني موارد زيادي هپاتيت A شده است، غذا خورده اید.

فرزند و يا فرد ديگري از خانواده در مهدكودكي كه بروز ناگهاني موارد زيادي هپاتيت A در آن اتفاق افتاده، بوده‌است.

شريك جنسي شما به هپاتيت A مبتلا شده است.

پیگیری:

هپاتيت A معمولاً بدون ایجاد عارضه بهبود می یابد و نیاز به پیگیری ندارد. اما حتماً به پزشك مراجعه نمايئد تا مشخص شود که نوع هپاتیت شما A بوده است، زيرا تمام انواع هپاتيت در شروع علائم يكساني دارند. با يك آزمايش خون مي‌توان نوع هپاتيت (A-B-C) را تشخيص داده و از انتقال آن به ديگران جلوگيري نمود.

 

به چه كساني مي‌توان مراجعه نمود :

 

پزشكان عمومي

متخصصين اطفال

متخصصين داخلي

متخصصين عفونی

اگر دچار عوارض هپاتيت شده‌ايد مجموعه‌اي از يك متخصص بيماري‌هاي گوارش و كبد و متخصص بيماري‌هاي عفوني مي‌توانند به شما كمك نمايند.

 

آزمون های تشخیصی  

 

 

گرفتن تاريخچه پزشكي و انجام معاينات دقيق تا حدود زيادي مي‌تواند در تشخيص هپاتيت A كمك‌كننده باشد. سؤالاتي كه معمولاً پزشك از شما مي‌پرسد عبارتند از :

 

به كجا سفر كرده‌ايد؟

آيا خود و يا فرزندانتان ساعاتي از روز را در مهدكودك مي‌گذرانيد؟

آيا با فرد مبتلا به هپاتيت A زندگي مي‌كنيد؟

اگر امكان ابتلاي شما به هپاتيت A وجود داشته باشد بايد آزمايش خون انجام دهيد تا عملكرد كبد و التهاب آن مشخص شود. در آزمايش شما موارد زير درخواست مي‌گردد :

 

بيلي‌روبين: افزايش بيلي‌روبين مطرح كننده هپاتيت است.

آلبومين: كاهش ميزان آلبومين مطرح كننده هپاتيت و ديگر مشكلات کبدی است.

زمان پروترومبين (PT): كه عبارت است از مدت زماني كه طول مي‌كشد تا خون منعقد شود كه اگر غيرطبيعي باشد مطرح كننده مشكل كبدي است.

آنزيم آلانین آمينوترانسفراز (ALT): در بيماري‌ها و آسيب‌هاي كبدي بالا مي‌رود.

آنزيم آسپارتات آمينوترانسفراز (AST): در بيماري‌هاي قلبي و كبدي بالا مي‌رود.

آنزيم آلكالين فسفاتاز (ALP): مقادير بالاي ALP مطرح كننده آسيب كبدي است.

لاكتات دهيدروژناز (LDH) : بسياري از بيماري‌ها سبب افزايش LDH مي‌شوند.

آزمايشات ديگر جهت تشخيص هپاتيت A نيز معمولاً انجام مي‌شود. اگر آزمايشات فوق التهاب كبد را مطرح سازند، آنتي‌بادي ضدويروس هپاتيت A در خون شما اندازه‌گيري مي‌شود كه اگر اين آنتي‌بادي وجود داشته باشد مطرح كننده ابتلا به هپاتيت A مي‌باشد و اگر علت هپاتيت شما، ويروس هپاتيت A نبود پزشك به ويروس هپاتيت B و C وابشتاین بار ويروس (عامل بيماري موترنوكلئوز عفوني) شك خواهد كرد و براي تشخيص آنها آزمايشات لازم را درخواست مي‌نمايد.

 

 

 درمان  

 

 

اكثراً هپاتيت A خودبه‌خود بهبود مي‌يابد و احتياجي به درمان ندارد. استراحت در منزل و خوردن غذاهاي مناسب و نوشيدن مقدار كافي آب، مي‌تواند به روند بهبودي شما كمك نمايد.

 

ويروس هپاتيت A معمولاً باعث درگيري كبد به مدت طولاني نمي‌شود و بيش از 99% بيماران بهبود مي‌يابند. درموارد نادري بيماري پيشرونده كبد منجر به نارسايي برق‌آساي (فولميننت) كبد مي‌شود كه ممكن است منجر به مرگ شده و يا نیاز به دريافت پيوند كبد باشد.

 

مراقبت در خانه:

 

مراقبت‌هاي خانگي در بهبود علائم و جلوگيري از انتشار بيماري به ديگران مؤثر مي‌باشد:

 

کاهش فعاليت‌ها و متناسب كردن آن با سطح توان خود : استراحت طولاني در بستر نيز مي‌تواند روند بهبودی شما را به تأخير اندازد. دائماً در بستر استراحت نكنيد. فعاليت خود را با نياز و توان جسماني خود تنظيم كنيد. از حضور در محل كار يا مدرسه اجتناب كنيد مگر اين كه سطح كار شما متناسب با وضعيت جسماني شما باشد. از ورزش‌هاي سنگين بپرهيزيد. رفته رفته كه بهبود مي‌يابيد به تدريج به كار معمول خود بازگرديد چرا كه شروع كردن سريع فعاليت‌هاي قبلي مي‌تواند سبب بيمار شدن مجدد شما شود.

تغذيه مناسب : علي‌رغم بي‌اشتهايي سعي كنيد تغذيه كافي و مناسبي داشته باشيد و وعده‌هاي غذايي را در تعداد بيشتر و حجم‌ كمتر ميل كنيد معمولاً حالت تهوع با گذشت روز بدتر مي‌شود. لذا سعي كنيد وعده اصلی را در صبح خورده و بقيه وعده‌ها سبك‌تر شود. پزشكان معمولاً رژيم پر پروتئين – پركالري را پيشنهاد مي‌كنند. اما اگر مبتلا به حالت تهوع هستيد سعي در حفظ تعادل رژيم غذايي (متناسب با تمايل و اشتهاي خود) نمائيد.

از كم آب شدن بدن خود بپرهيزيد : حفظ ميزان آب بدن خصوصاً اگر استفراغ مي‌كنيد بسيار مهم است. اگر بيش از 2 بار در يك روز استفراغ كرده‌ايد حتماً به پزشك يا اورژانس مراجعه نمائيد. مقدار كافي آب بنوشيد. در صورت تحمل مي‌توانيد از آب ميوه و گوشت نيز استفاده كنيد (چرا كه اين‌ موادكالري نيز دارند). مي‌توانيد از نوشيدني‌هاي انرژي‌زاي ورزشي استفاده كنيد كه سبب جبران مواد معدني و الكتروليت‌هايي كه طي استفراغ از دست داده‌ايد مي‌شوند. برخي از افراد مبتلا به هپاتيت A دچار استفراغ، تهوع و كم آب شدن بدن مي‌شوند كه در صورت شديد بودن علائم نياز به بستري در بيمارستان و دريافت مايعات وريدي و دارو جهت كنترل علائم فوق دارند.

اجتناب از الكل و داروها : هپاتيت متابوليسم الكل و برخي داروها را مختل كرده و سبب تشديد و يا تضعيف اثر آنها در بدن مي‌شود. همچنين الكل و برخي داروها سبب آسيب كبدي مي‌شوند. در صورتي كه از هر گونه دارو از جمله داروي گياهي استفاده مي‌كنيد پزشك خود را در جريان قرار دهيد.

كنترل خارش بدن: در صورت داشتن خارش با پزشك خود مشورت نمائيد تا دارو های ضد خارش برای شما تجویز شود.

جلوگيري از گسترش و انتقال ويروس: آگاه كردن افرادي كه با شما زندگي كرده و يا رابطه جنسي دارند از اين كه شما مبتلا به هپاتيت A هستيدبسیار مهم است چراکه اگر اين افراد در مدت 2 هفته از تماس با شما ايمونوگلوبولين دريافت كنند در پيشگيري از هپاتيت A و يا كاهش علائم آن مؤثر خواهد بود. دستان خود را بعد از اجابت مزاج و تعويض پوشك و قبل از تهيه غذا با آب و صابون شستشو دهيد.

درمان دارويي:

 

درمان دارويي براي هپاتيت A وجود ندارد و بهترين راه پيشگيري از هپاتيت A انجام واكسيناسيون مي‌باشد كه بين 100-94% ايمني ايجاد خواهد كرد (در صورتي كه هر 2 دوز آن تزريق شود). البته واكسن در افرادي كه نقص سيستم ايمني دارند مانند مبتلايان به ايدز چندان مؤثر نمي‌باشد.

 

اگر عليه هپاتيت A ايمن نشده‌ايد (چه از طريق واكسيناسيون و چه از طريق ابتلاي قبلي) و در تماس نزديك با بيمار مبتلا به هپاتيت A هستيد بايد يك نوبت ايمونوگلوبولين دريافت نمائيد. در صورتي كه در فاصله 2 هفته پس از تماس ایمونوگلوبولین دريافت شود تا 85% مؤثر خواهد بود.

 

درمان جراحي:

 

هپاتيت A يك بيماري ويروسي است و نيازي به درمان جراحي ندارد. عده بسيار كمي از افراد (معمولاً افرادي كه بيماري مزمن كبد دارند و يا افراد با سن بالا) دچار نارسايي كبد در اثر آلودگي با ويروس هپاتيت A مي‌شوند كه در اين صورت هپاتيت برق‌آسا ناميده مي‌شود كه تهديد‌كننده حيات بوده و برخي از افراد در اين شرايط احتياج به پيوند كبد خواهند داشت.

http://www.rcgld.org

هپاتیت ,a,b,d,c

هپاتيت Hepatitis

 

كلمه هپاتيت به معني التهاب بافت كبد كه مي تواند به دلائل گوناگون از جمله مصرف داروها يا عفونت هاي انگلي يا ميكروبي و يا ويروسي باشد. با توجه به اهميت زياد هپاتيت هاي ويروسي، شيوع آنها و عوارض ناشي از آنها در اينجا به مهمتـــرين هپاتيت هاي ويروسي اشاره مي كنيم.

 

در انواع به علت التهاب كبد و اختلال كار آن سوخت و ساز و متابوليسم يك سري مواد به درستي توسط كبد انجام نمي گيرد از جمله اين مواد بيلي روبين موجود در خون است كه تجمع غير عادي و بيش از حد آن در بيماري كبد از جمله هپاتيت باعث بروز زردي يا يرقان در بيمار مي شود كه يكي از مشخصه هاي بيماري كبدي است.

 

 هپاتيت A:

 

عامل آن يك ويروس است كه بطور اختصار آنرا HAV مي نامند راه انتقال آن از راه مدفوعي، دهاني است يعني دست آلوده به مدفوع شخص بيمار باعث عفونت خود وي و يا ديگران از طريق آلوده سازي آب و غذا شده و يا آلوده شدن آب آشاميدني و غذا به فاضلاب يا مواد زائد آلوده موجبات انتشار بيماري را فراهم مي سازد.

 

اين بيماري در سرباز خانه ها، مهد كودك ها و موسسه هاي مخصوص نگهداري بيماران سالمند و …. به علت تماس مداوم و نزديك افراد با يكديگر و پائين بودن سطح بهداشت و عدم رعايت اصول بهداشتي بيشتر ديده شده و سريعاً گســـــترش مي يابد.

 

 نكته:

 

فاصله زماني ورود ويروس تا شروع علائم يعني دوره كمون 15 تا 45 روز است.

 

 علائم:

 

شروع تب به صورت ناگهاني با بي قراري، بي اشتهايي، تهوع، ناراحتي شكم و درد شكمي بخصوص در ناحيه فوقاني راست يعني محل قرار گرفتن كبد، پررنگ شدن ادرار و كمرنگ شدن مدفوع و يرقان يا زردي مي باشد.

 

نكته مهم اين است كه قبل از بروز زردي ويروس در مدفوع فرد وجود دارد بنابراين مي تواند آلوده كننده باشد. اين بيماري عموماً در اواخر پائيز و اوايل زمستان شايع تر است.

 

علائم بيماري در كودكان خفيف تر ولي در بزرگسالان شدت علائم بيشتر است. معمولاً بيمار حدود 38 درجه سانتي گراد الي 39 درجه سانتيگراد تب دارد.

 

تيره شدن ادرار و كم رنگ شدن مدفوع ممكن است ازحدود 1تا5 روز قبل از زردي ديده مي شود. بنابراين در تشخيص بيماري كمك كننده است. بيمار عموماً در عرض 6 تا12 ماه بهبود مي يابد، مرگ و مير عوارض هپاتيت نوع A نادر است و بيماران مبتلا آن به ناقلين مزمن تبديل نمي شوند.

 

 تشخيص:

 

گرفتن شرح حال انجام معاينه فيزكي و تست هاي آزمايشگاهي خاص از جمله تغيير آنزيم هاي كبدي ويروسي سطح آنتي بادي ضد ويروس هپاتيت A   Anti – Hav در خون بيمار.

 

 

 

پيشگيري:

 

رعايت بهداشت فردي و عمومي، بهداشت آب و فاضلاب، شستن دستها، تزريق واكسن كه در موارد خاص براي افراديكه به مناطق آلوده قصد سفر دارند صورت مي گيرد.

 

 

 

نكته:

 

بيماري از مادر به جنين انتقال پيدا نمي كند و مراتب بيماري در اثر تماس با اشياء آلوده به خون مثل نيدل نادر است، انتقال بيماري از طريق تماس جنسي موردي است كه تا كنون جواب قاطعي براي آن پيدا نكرده اند بنابراين مطمئن نيستم كه انتقال پيدا مي كند يا نه؟ 

 

 

 

هپاتيت B:

 

عامل آن ويروس HBV نام دارد و چون از طريق خون و فرآورده هاي خوني منتقل مي شود به آن هپاتيت سرمي نيز مي گويند راههاي آن از مادر به جنين، تماس جنسي، تزريق خون آلوده، تماس با سر سوزن و سرنگ آلوده بخصوص در معتادين تزريقي است. همچنين تماس با وسائل تيز و برنده آلوده به خون مثل قيچي يا تيغ سلماني و يا وسايل خال كوبي غير بهداشتي عامل سرايت بيماري است.

 

دوره كمون بيماري 30تا180 روز به طول مي انجامد.

 

اين بيماري از راه مدفوعي – دهاني انتقال نمي يابد و شدت بيماري و علائم همومي آن شديدتر ا هپاتيت نوع A  مي باشد. در هپاتيت نوع B عفونت مزمن و ناقل وجود دارد. مرگ و مير آن بيشتر از نوع A مي باشد. اين نوع هپاتيت مي تواند منجر به سرطان سلولهاي كبد شود. ممكن است به علت بروز يك سري واكنش هاي خاص در سرم و خون بيمار حالت التهاب مفاصل نيز ديده شود. در ضمن مرگ و مير در اين بيماري بيشتر از هپاتيت نوع A مي باشد.

 

 تشخيص:

 

 با انجام تست هاي آزمايشگاهي و يافتن آنتي ژن سطحي ويروس HBS Ag يا آنتي بادي هاي خاصي كه عليه قسمتهاي مختلف ويــروس در بدن ترشح مي شود مثل Anti – HBV .

 

 پيشگيري:

 

تزريق واكسن كه براي نوزادان، كاركنان و پرسنل مراكز مثل دانشجويان پزشكي و پيراپزشكي و بيماراني كه مرتب فرآورده هاي خوني دريافت مي كنند مثل: (هموفيلي، تالاسمي و غيره) توصيه مي گردد. البته در حال حاضر تزريق واكسن براي نوزادان اجباري بوده و جزء برنامه واكسيناسيون كشوري محسوب مي گردد. علاوه بر اين افرادي كه با بيمار تماس نزديك داشته اند مثل فرزندان يا همسر بيمار (كسي كه با او تماس جنسي داشته) نيز بايد واكسن را تزريق كند.

 

تزريق واكسن در سه مرحله انجام مي شود. كه اولين مرحله را نوبت اول مي گويند سپس يك ماه بعد از تزريق نوبت اول، نوبت دوم را بايد تزريق كرد و 6 ماه بعد از تزريق اول نوبت سوم تزريق انجام مي شود.

  

نكته:

 

 تزريق واكسن براي نوزادان در بدو تولد – 5/1 ماهگي و 9 ماهگي انجام مي شود.

 

توصيه به رعايت بهداشت، عدم استفاده از سرنگ هاي آلوده و يا سوزن هاي آلوده در خال كوبي و كارهاي آرايشي و عدم ارتباط با شريك جنسي مشكوك و تزريق واكسن به افراد در معرض خطر از مهمترين راههاي جلوگيري از بيماري هستند.

 

هپاتيت D:

 

عامل آن ويروس دلتا و يا HDV نام دارد. ويروس همراه هپاتيت B ديده مي شود و به تنهايي باعث بروز بيماري نمي گردد. ولي در فردي كه به هپاتيت نوع   B مبتلا شده است مي تواند باعث شدت يافتن بيماري نوع B  و تشديد علائم آن شود. از راه مدفوعي – دهاني منتقل نمي شود. ولي از راه ورود سر سوزن آلوده …. تماس جنسي و مادر به جنين انتقال مي يابد. در صورتيكه هپاتيت D و B با هم باشند از كار افتادن كبد و التهاب مرگ آور كبدي بسيار افزايش مي يابد.

 

 تشخيص:

 

 ديدن علائم، گرفتن شرح حال و ديدن آنتي بادي بادي ضد ويروس در خون مريض Anti – HDV  از طريق آزمايش خون.

 

 پيشگيري:

 

واكسن ندارد و براي جلوگيري از ابتلاء آن بهترين راه رعايت اصول بهداشتي و اخلاقي، دفع سر سوزنها و سرنگهاي آلوده به طريقه بهداشتي …. به علاوه تزريق واكسن هپاتيت B است.

 

هپاتيت نوع C:

 

عامل آن ويروس HCV مي باشد. دوره كمون آن 15 تا 160 روز است. تماس با سرنگ يا سرسوزن هاي آلوده و يا اشياء تيز و …. آلوده به خون مثل صورت تراشي يا سوزن خال كوبي شايعترين علت انتقال بيماري است. به طور معمول از طريق تماس جنسي و يا مادر به نوزاد منتقل نمي شود. همچنين در اثر آلوده بودن وسايل پزشكي  دندانپزشكي و عموماً توسط دندانسازهاي تجربي انتقال مي يابد. واگر وسايل به درستي ضد عفوني شود انتقال پيدا نمي كند.

 

يكي از گروههايي كه هپاتيت B  و C در آنها شايع است معتادين زنداني هستند (به علت استفاده از سرنگ مشترك) عفونت مزمن در آن شايع است، حالت ناقل در مبتلايان ايجاد گردد، التهاب مرگ آور كبدي نادر است ولي خطر ايجاد سرطان كبد وجود دارد.

 پيشگيري و تشخيص:

 

بهترين راه پيشگيري، تشخيص بيماران و آزمايش خونهاي اهدايي در بانك خون است كه براي تشخيص از آنتي بادي ضد ويروس C يعني Anti-HCV استفاده مي شود. همچنين مثل ساير موارد هپاتيت رعايت بهداشت و عدم استفاده از سرنگ و سر سوزن و تماس نداشتن با وسايل آلوده به خون ضروري است.

 

 نكته:

 

در تمامي انواع هپاتيت هاي ويروسي ياد شده تشخيص قطعي بيماري با يافتن آنتي بادي ضد ويروس و يا آنتي ژن هاي ويروسي در خون بيمار ممكن مي گردد. مثل: (Anti-HAVوAnti-HBVوHBSAg).

 

منبع:  امدادگران ایران

سارس

نشانگان حاد تنفسی (سارس)(1)WHO)( ، اداره بهداشت كانادا و مركز كنترل و پیشگیری از بیماری ها در همكاری با مقامات بهداشتی و پزشكان بالینی هنگ كنگ ، تایوان ، بانكوك ، سنگاپور ، انگلستان ، اسلوونی ، كانادا و ایالات متحده ، به طور خلاصه ذكر می كند .

 

از 21 مارس 2003 ، اكثر بیمارانی كه كه مبتلا به سارس شناخته شده اند ، افرادی بین 25 تا 70 سال بوده اند كه قبلا سالم بوده اند . موارد مشكوك به سارس ، در میان كودكان 15 سال به پایین اندك بوده است .

 

دوره نهفتگی سارس نوعاً 2 تا 7  روز است ؛ البته گزارش های موردی حاكی از آن بوده اند كه دوره نهفتگی 10 روز است . بیماری عموماً با پیش در آمد تب ( بیش از 38 درجه سانتیگراد ) آغاز می شود . بیماری با تب بالا و گاهی با لرز و تكان های شدید همراه است و ممكن است با سایر علایم از جمله سردرد ، بی حالی و درد عضلانی توأم باشد . در شروع بیماری ، برخی از بیماران علایم تنفسی خفیف دارند . به طور معمول لكه های پوستی و مشكلات گوارشی وجود ندارد ؛ البته برخی از بیماران وجود اسهال را در دوره پیش درآمد همراه با تب ذكر كرده اند .

 

بعد از 3 تا 7 روز ، مرحله تنفسی تحتانی با شروع سرفه خشك و بدون خلط شروع می شود كه ممكن است با كاهش اكسیژن همراه باشد یا به سمت آن پیشرفت كند . در 10 تا 80 در صد موارد ، بیماری تنفسی آنقدر شدید است كه نیاز به لوله گذاری و تهویه مكانیكی ایجاد می شود . میزان مرگ در میان اشخاص  مبتلا به بیماری كه حایز شرایط تعریف موردی كنونیWHOهستند ، تقریباً 3 درصد است .

 

رادیوگرافی قفسه سینه ممكن است در دوره پیش در آمد همراه با تب و سراسر دوره بیماری طبیعی باشد . البته ، در نسبت قابل خلاصه ای از بیماران ، مرحله تنفسی با ارتشاحات بینا بینی موضعی زود هنگام مشخص می شود .

 

رژیم درمانی شامل آنتی بیوتیك های متعددی بوده است كه احتمالاً عوامل باكتریایی شناخته شده ی، پنومونی آتیپیك را درمان می كنند . در بسیاری از مناطق ، درمان شامل داروهای ضد ویروسی نیز بوده است .

 

اطلاعات بیشتر در مورد سارس (برای مثال ، راهكارهای كنترل عفونت و اقدامات لازم برای گزارش موارد مشكوك ) www.cdc.gov/ncidod/sars در نشانی اینترنتی در دسترس قرار دارد .

 

 

 

اقداماتی كه سازمان جهانی بهداشت برای مناطق آلوده به سارس توصیه می كند

 

در فرودگاه ها یا نواحی مرزی امكاناتی فراهم شود كه تمام مسافران به خارج از كشور ، قبل از خروج  مورد مصاحبه قرار گرفته و از نظر سه مورد زیر بررسی شوند :

 

مراقبت در حین پرواز برای سارس

 

اگر مسافری در پرواز (از نواحی آلوده ) تب و علائم تنفسی داشت توصیه می شود خدمه پرواز این اقدامات را انجام دهند :

 

 -مسافر را تاحد امكان دورتر از بقیه مسافرین و خدمه پرواز نگه دارند .

 

- مسافر باید ماسك بزند و خدمه پرواز كه مراقب وی هستند باید از نظر سارس پیگیری شوند .

 

- یك توالت مجزا برای بیماری در نظر گرفته شود.

 

- خلبان باید وجود بیمار مظنون به سارس را به اطلاع فرودگاه مقصد برساند تا مسئولان بهداشتی از ورود وی آگاه شوند .

 

- در مقصد ، مسافر مظنون ایزوله شده و توسط مسئولان بهداشتی فرودگاه ارزیابی شود .

 

 

 

اقدامات لازم برای موارد تماس با مسافر بیمار

 

اگر ارزیابی فوری پزشكی احتمال سارس را رد كرد، بیمار جهت دریافت مراقبت پزشكی به مراكز درمانی راهنمایی شود. ولی اگر ارزیابی اولیه در فرودگاه  تائید كننده مورد مظنون و یا محتمل سارس بود اقدامات زیر باید انجام شود :

 

1 – تمام موارد تماس در طی پرواز باید مشخص شوند كه موارد تماس به صورت زیر تعریف می شوند :

 

- مسافران هم ردیف و آن ها كه تا دو ردیف عقب و جلوی بیمار بوده اند.

 

- تمام مسافرانی كه به نحوی تماس نزدیك با بیمار داشته اند ( مثلاً از وی مراقبت كرده اند).

 

- هر مسافر دیگری كه با بیمار هم خانه بوده است.

 

- اگر یكی از خدمه پرواز مورد مظنون یا محتمل سارس باشد موارد تماس تمام مسافران و خدمه را شامل می شود.

 

2 – موارد تماس بایستی مشخصات و نشانی كامل به مسئولان بهداشتی بدهند ( نشانی اقامت تا 14 روز ) .

 

3 – موارد تماس باید اطلاعات كامل در مورد سارس دریافت كنند و توصیه می شود با شروع علائم ظرف ده روز سریعاً به مراكز بهداشتی درمانی مراجعه كنند و سابقه ی تماس با بیمار سارس را بیان كنند .

 

4 -  موارد تماس تا زمانی كه علائمی از سارس پیدا نكرده باشند باید برای فعالیت ها و سفرشان آزادی عمل داشته باشند .

 

5 – اگر با گذشت زمان مشخص شد مورد مظنون مورد محتمل سارس است ، باید به مقامات بهداشتی ناحیه ای كه مورد تماس در آن جا زندگی می كند اطلاع داه شود تا مراقبت فعال ( مصاحبه توسط كاركنان بهداشتی و كنترل درجه تب روزانه ) تا 10 روز بعد از تماس ، انجام شود .

 

سایر مسافران

 

 به عنوان یك اقدام احتیاطی ، بهتر است سایر مسافران اطلاعات و نشانی خود را به مسئولان بهداشتی بدهند و اگر تا ده روز بعد از پرواز علائمی از سارس پیدا كردند ، به مراكز بهداشتی – درمانی مراجعه كنند .

 

گند زدایی هواپیما

 

بر اساس اطلاعات موجود ، دستورالعمل سازمان جهانی بهداشت برای گندزدایی هواپیماها كفایت می كند . در پاسخ به توصیه خط هوائی بایستی در مناطق آلوده امكاناتی شامل : دستكش ، ماسك و مواد گندزدا و همچنین یك صندلی ایزوله برای موارد نیاز ، تأمین كند .

 

توصیه سازمان جهانی بهداشت برای مسافرت

 

تمام مسافرت ها(غیر از موارد ضروری ) به استان گوانگ دونگ چین و هنگ كنگ به تعویق بیافتند. این توصیه مسافرینی را كه فقط در این فرودگاه های بین المللی جابجا می شوند ، شامل نمی شود .

 

تعاریف موارد بیماری

 

موارد مظنون :

 

هر فردی كه بعد از اول نوامبر 2002 سابقه تب بالای 38 درجه و سرفه و مشكلات تنفسی و حداقل یكی از موارد زیر (در فاصله 10 روز قبل از شروع علائم ) را داشته باشد :

 

- تماس نزدیك (زندگی كردن با هم ، پرستاری كردن و یا تماس مستقیم با ترشحات تنفسی یا مایعات بدن بیمار مظنون یا محتمل سارس ) با فرد مظنون یا محتمل بیماری سارس .

 

- سابقه مسافرت به منطقه آلوده .

 

- اقامت در یك منطقه آلوده .

 

*توجه :

 

گزارش فوری موارد مظنون و یا محتمل به مراكز بهداشت شهرستان ، استان و مركز مدیریت بیماری ها ضروری است ، لذا آگاه سازی پزشكان در محدوده تحت پوشش دانشگاه ها در اسرع وقت توصیه می شود .

• منبع: ماهنامه دنیای تغذیه